Η έξωση της Αννας Κοκκίνου

Την άμεση αποχώρηση από το θέατρο Σφενδόνη ανακοίνωσε η Αννα Κοκκίνου, με επιστολή της που δημοσιοποίησε την περασμένη Παρασκευή. Αιτία, η έξωση που της έκανε το Ιδρυμα Κουτλίδη, αναγκάζοντάς τη ν’ αφήσει το ακίνητο επί της οδού Μακρή 4, στην Ακρόπολη. Εξαιτίας συσσωρευμένων χρεών από ανείσπρακτα ενοίκια, οι άνθρωποι του Ιδρύματος κινήθηκαν νομικά εναντίον της σκηνοθέτριας και πέτυχαν με δικαστική απόφαση την απομάκρυνσή της ύστερα από 27 χρόνια από το κτίριο που ανακατασκεύασε με τους συνεργάτες της και μετέτρεψε σε θέατρο. «Η ιστορία είναι γνωστή. Ηταν μια γκρεμισμένη αποθήκη χωρίς στέγη… Το είδα τυχαία, 30 χρόνια πριν, χειμώνα του 1990. Τους πρότεινα να μου το ενοικιάσουν. Για να φτιάξω ένα θέατρο. Εμειναν έκπληκτοι. Πούλησα τότε το μοναδικό μου σπίτι και κινητοποίησα όλη την πνευματική Αθήνα. Συστάθηκε μια μη κερδοσκοπική εταιρεία. Συνέδραμαν όλοι, με δουλειά, με χρήματα. Συγκεντρώθηκε το ποσό που χρειαζόταν. Φτιάχτηκε η Σφενδόνη. Μοναδική σκηνή!» αναφέρει η δημιουργός στην επιστολή της.

Αν και τα πρώτα χρόνια το θέατρο γνώρισε σημαντική επιτυχία, η κρίση τού έβαλε μεγάλα εμπόδια επιβίωσης. «Εδωσα ό,τι είχα και δεν είχα. Πάνω στον ενθουσιασμό μου και εν αγνοία μου, είχα υπογράψει επαχθείς όρους ενοικίασης που έγιναν επαχθέστεροι όταν ήρθε η κρίση. Συσσωρεύτηκαν υποχρεώσεις, έξοδα» αναφέρει η Κοκκίνου και συνεχίζει. «Ναι, οφείλω ενοίκια. Αλλά έχω καταβάλει και πολλά: τα πρώτα 20 χρόνια όλα τα ενοίκια, με μεγάλες προσαυξήσεις ανά διετία, και τα τελευταία 10 χρόνια, κατά τη διάρκεια της κρίσης, τα ποσά που κατέβαλλα θα κάλυπταν το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, αν είχαν γίνει όλες οι νόμιμες ενέργειες για μείωση του μισθώματος. Δεν υπάρχει όμως προστασία για τον οφειλέτη, αντίθετα παγερή αδιαφορία, όσο κι αν αυτός προσφέρει έργο που τιμά τον πολιτισμό τούτου του τόπου, όσο κι αν ο καλλιτέχνης άλλοις υπηρετών αναλίσκεται. Ιδού τι επιφυλάσσει η τωρινή εποχή μας, ιδού τι στάση κρατά απέναντι στην καλλιτεχνική προσφορά ένα εύρωστο πολιτιστικό ίδρυμα, όπως το Ιδρυμα Ευριπίδη Κουτλίδη. Αρωγός έπρεπε να είναι, διώκτης εμφανίζεται».

Σε μια τραγική ειρωνεία για τη σκηνοθέτρια, το έργο «Αφανισμός» του Τόμας Μπέρνχαρντ που ετοίμαζε από το περσινό φθινόπωρο εκτυλίσσεται εκτός της σκηνής του θεάτρου. Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, η έξωση είναι άμεση, «σε σημείο που εύχομαι να μου δώσουν ένα αξιοπρεπές χρονικό περιθώριο, ώστε να περισώσω το αρχείο, να φύγω σαν άνθρωπος κι όχι σαν κυνηγημένο ζώο» όπως γράφει η Κοκκίνου. «Μην αποθαρρύνεστε! Κανείς δεν μπορεί να μας πάρει τον θησαυρό μας. Ο,τι ζήσαμε και αναπαραστήσαμε μέσα στους πέτρινους τοίχους του θα παραμείνει ζωντανό και δικό μας. Μας παίρνουν τους τοίχους αλλά όχι τα όνειρα που στέγασαν τούτοι οι τοίχοι. Μήπως αυτό ακριβώς είναι που δεν μας συγχωρεί η παντοδύναμη μετριότητα των θεσμών;» καταλήγει η επιστολή.