Το επόμενο θα είναι πιο δύσκολο

Ο Αλεξανδρόπουλος κυνηγούσε τον Φορτούνη παντού. Ο Θεοχάρης προσπάθησε και τα κατάφερε να καλύψει τη θέση του δεξιού στόπερ μολονότι συχνά έπρεπε να αντιμετωπίσει τον βραχύσωμο και γρήγορο με την μπάλα Ματιέ Βαλμπουενά. Ο Χατζηθεοδωρίδης έτρεχε και μετά το τέλος του αγώνα. Ο Παναθηναϊκός με όπλο αυτό το τρέξιμο των παικτών του πήρε μια λευκή ισοπαλία από τον Ολυμπιακό που λίγες ημέρες πριν τον είχε απειλήσει με συντριβή στο  Καραϊσκάκη. Αν σκεφθεί κανείς πως από εκείνο το ματς έχασε κι άλλους παίκτες (τον Ζαχίντ και τον Χρήστο Δώνη), δεν μπορεί παρά να πει ένα μπράβο στον Γιώργο Δώνη που βρήκε τρόπο να κρατήσει στα ύψη το ηθικό μιας ομάδας που αποτελείται από παίκτες που δεν γνωρίζουν αν την επόμενη σεζόν θα βρίσκονται στον Παναθηναϊκό. Είναι κοινό μυστικό πως αρκετοί από αυτούς (ο Χατζηζιοβάνης, ο Μακέδα, ο Ανουάρ κ.λπ.) σκέφτονται το επόμενό τους συμβόλαιο.

Σπάνιο

Ο ΠΑΟ θα τερματίσει τέταρτος στα playoffs, αλλά ο Δώνης αφήνει στον επόμενο προπονητή μια σημαντική παρακαταθήκη: του αφήνει ποδοσφαιριστές που γνωρίζουν πού βρίσκονται, που έχουν αίσθηση της αποστολής και που παίζουν και για τη φανέλα – πράγμα στον καιρό μας σπάνιο. Ο ΠΑΟ στα playoffs έχει μόνο μία ήττα: αυτή από τον Ολυμπιακό. Πιθανότατα στην τελική ευθεία να χάσει και κάποια άλλα ματς: στο ντέρμπι κατέθεσε μια αγωνιστικότητα που έχει να κάνει προφανώς και με τον αντίπαλο – με άλλες ομάδες θα είναι πιο χαλαρός. Αλλά η συνολική του εικόνα ήταν εικόνα μιας ομάδας που έδωσε τη σωστή διάσταση στη λέξη «αξιοπρέπεια». Ο Δώνης έχει βάλει ψηλά τον πήχη στον επόμενο προπονητή της ομάδας.

Γκάζι

Κι ο Ολυμπιακός; Ο Πέδρο Μαρτίνς ψάχνει διαρκώς νέους στόχους για να κρατήσει συγκεντρωμένη και σοβαρή την ομάδα του που μόλις κατέκτησε το πρωτάθλημα, όμως το πράγμα δεν είναι απλό. Κάθε ομάδα που κερδίζει ένα πρωτάθλημα, τόσο δύσκολο και τόσο σκληρό όσο το εφετινό, δεν μπορεί παρά να σηκώσει το πόδι από το γκάζι μετά τη μαθηματική κατάκτησή του: δεν είναι δυνατόν οι παίκτες να μη χαλαρώσουν διότι είναι κι αυτοί άνθρωποι. Ειπώθηκαν πολλά καλά για την εφετινή ομάδα του Ολυμπιακού, ωστόσο κάτι που ο κόσμος δυσκολεύεται να καταλάβει είναι πως μιλάμε για μια ομάδα που πέτυχε ό,τι πέτυχε κάνοντας ματς μεγάλης αγωνιστικής έντασης: χαλαρά δεν κέρδισε σχεδόν κανένα. Το να παίζεις συνέχεια στα κόκκινα δεν είναι απλό – ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει πια το μεγάλο κίνητρο. Ο Ολυμπιακός μπήκε στα playoffs με σκοπό να κερδίσει το πρωτάθλημα σε χρόνο ρεκόρ και το έκανε.

Μπάνια

Ο Μαρτίνς γνώριζε πως τα ματς του Ιουλίου θα είναι δύσκολα και η ομάδα έκανε τη δουλειά της και με το παραπάνω. Αλλά είναι αδύνατο να μη χαλαρώσουν οι παίκτες μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος: ήδη κάποιοι από δαύτους άρχισαν τα μπάνια! Και το αήττητο; Αυτό μπορεί να είναι στόχος του προπονητή, να το θέλει η διοίκηση της ομάδας, να το χαρούν αν έρθει οι οπαδοί, αλλά για τους παίκτες δύσκολα μπορεί να είναι στόχος. Πόσω μάλλον όταν κάθε Κυριακή και Τετάρτη υπάρχουν ματς δύσκολα: δεν έχουμε ένα πρωτάθλημα όπως τα προηγούμενα. Μου μοιάζει απίθανο στα τέσσερα ματς που απομένουν να μη χάσει κάπου ο Ολυμπιακός παίζοντας μάλιστα με ομάδες όπως η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ που ακόμη κυνηγούν κάτι. Η προσέγγιση των παιχνιδιών δεν είναι πια η ίδια και το κίνητρο των αντιπάλων είναι πια μεγαλύτερο. Και ο τελικός του Κυπέλλου; Και η Γουλβς; Αυτά είναι στόχοι, αλλά δεν ξέρω πόσο είναι εύκολο να φτάσει ο Ολυμπιακός σε αυτά τα ματς συγκεντρωμένος και με το μαχαίρι στα δόντια: η κατάκτηση του πρωταθλήματος (ειδικά ενός τέτοιου πρωταθλήματος…) έχει πάντα κόστος.

Πέναλτι

Αν ωστόσο κάτι πρέπει να προβληματίσει τον Μαρτίνς είναι η αστοχία των παικτών του στα πέναλτι. Τρία χαμένα πέναλτι στα playoffs είναι πολλά. Φυσικά κανείς δεν μπορεί να πει στον Βαλμπουενά να μη χτυπήσει ένα πέναλτι, αλλά κάτι πρέπει να γίνει: στο ντέρμπι της Κυριακής ο Γάλλος φαινόταν ότι πήγαινε στην εκτέλεση χωρίς σιγουριά – περίπου όπως και ο Φορτούνης που πρόσφατα αστόχησε στο ματς με τον Αρη. Οι τερματοφύλακες μαθαίνουν τους εκτελεστές, θυμούνται τις επιλογές και τις συνήθειές τους. Ο Νίκος Αναστόπουλος έλεγε πως κάθε κακή εκτέλεση πέναλτι κάνει πιο δύσκολη την επόμενη. Αν ο Βαλμπουενά βάλει τον εγωισμό του πιο ψηλά από την ομάδα, το επόμενο πέναλτι που θα χτυπήσει θα είναι ακόμα πιο δύσκολο…

Κομίνης

Στα εντυπωσιακά του ντέρμπι και η κακή διαιτησία του Κομίνη. Σε ένα βαθμολογικά αδιάφορο ματς χωρίς μεγάλες εντάσεις (ακόμα κι ο Σάββας Θεοδωρίδης είναι μέρες τώρα στη Μύκονο…), ο Κομίνης έκανε του κόσμου τα λάθη. Πέρα ωστόσο από πολλά τέτοια (μικρά ή μεγάλα) το πιο εντυπωσιακό είναι η σκηνή που ο Δώνης τού επιβάλλει να γυρίσει να ξαναδεί το VAR κι αυτός πειθαρχεί σαν ο προπονητής του ΠΑΟ να είναι προϊστάμενός του! Στη σουρεαλιστική αυτή σκηνή καταλαβαίνεις όλο το δράμα της ελληνικής διαιτησίας. Οι έλληνες διαιτητές είναι εντελώς ανίκανοι να διαχειριστούν την ένταση των μεγάλων παιχνιδιών ακόμα κι αν αυτή υπάρχει μόνο στο μυαλό τους.

Τούμπα

Ο Κομίνης είναι ένας διαιτητής που τελείωσε στο περίφημο ματς ΠΑΟΚ-ΑΕΚ προ τριετίας όταν η απόφασή του να μη μετρήσει ένα γκολ του ΠΑΟΚ είχε ως αποτέλεσμα την είσοδο του κ. Ιβάν Σαββίδη στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας, αλλά και τις απειλές του στυλ «εσύ τελείωσες» που εκτοξεύθηκαν τότε στο πρόσωπό του από αξιωματούχους του ΠΑΟΚ όπως ο αξέχαστος Λούμπος Μίχελς. Ο Κομίνης έπρεπε ύστερα από εκείνο το ματς να πάει στο σπίτι του: ήταν φανερό πως ήταν αδύνατο για τον συγκεκριμένο διαιτητή να διευθύνει ξανά ένα ντέρμπι. Ομως η δυαρχία της εξυγίανσης είχε άλλα σχέδια: ο Κομίνης έπρεπε να μείνει στους πίνακες (γιατί έτσι ήθελε η ΑΕΚ) και συγχρόνως δεν έπρεπε να ξαναδιευθύνει ματς του ΠΑΟΚ (γιατί έτσι ήθελαν όσοι τον αποκαλούσαν υπεύθυνο για την απώλεια ενός πρωταθλήματος). Ολα αυτά έγιναν. Αλλά ο Κομίνης δεν διηύθυνε πια μεγάλα ματς. Και πάλι καλά που τοποθετήθηκε σε ένα χωρίς κανένα βαθμολογικό ενδιαφέρον.

Ξένοι

Η εμφάνισή του είναι η καλύτερη απόδειξη για το πόσο απαραίτητο είναι να συνεχίσουν να έρχονται ξένοι διαιτητές, τουλάχιστον στα ντέρμπι: όσο κακοί ή μέτριοι ή άπειροι να είναι αυτοί που έρχονται, αποκλείεται να πάνε να ξαναδούν το VAR επειδή τους το ζητάει ένας προπονητής.