Πλεονέκτημα

Στην κρατούσα συντροφική ανάλυση όσα δημοσιοποιούνται για τον White House που λειτουργούσε σαν μαγαζί είναι μια ακόμη απόπειρα να πληγεί το περιλάλητο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Προσπαθούν, λένε οι συριζαίοι, από το 2015 οι πολιτικοί τους αντίπαλοι να αμφισβητήσουν την ύπαρξή του γιατί «τους πονάει». Εντάξει, υπάρχουν και οι ρεαλιστές ανάμεσά τους. Αυτοί που βλέπουν την αποκάλυψη της μιας μετά την άλλη παππικής μουντζούρας πάνω στο εικόνισμα της αριστερής ηθικής ως ένα σχέδιο «με μόνο στόχο τον αποπροσανατολισμό από τα κεντρικά ζητήματα, από τα κοινωνικά δηλαδή». Ολες, ωστόσο, οι φυλές του ΣΥΡΙΖΑ συμφωνούν στη διαπίστωση πως εκείνοι είναι ηθικά ανώτεροι και η πλειονότητα των υπολοίπων στο Κοινοβούλιο κατώτεροι, αν όχι ανήθικοι. Πάνω σε αυτό το σκεπτικό, εξάλλου, βασίστηκε η μακρά προεκλογική καμπάνια που τους οδήγησε στην εξουσία: στην αντίστιξη του παλαιοκομματικού συστήματος το οποίο ήταν ταυτόσημο της διαφθοράς και του ΣΥΡΙΖΑ που θα ερχόταν να καθαρίσει τις μεταπολιτευτικές βρωμιές.

Αυταπάτες
Και με τη συγκεκριμένη συλλογιστική το κόμμα, κάθε φορά που η επικαιρότητα δημιουργεί αμφιβολίες για την εντιμότητα ή την προσήλωση στελεχών του στην προστασία του δημόσιου συμφέροντος, επικαλείται το τσιτάτο. Θα μπορούσε, πάντως, να έχει μια αξία η υπερβολική δόση συριζαϊκού ηθικού πλεονεκτήματος που έχει πάρει ο δημόσιος διάλογος την τελευταία πενταετία, αφού σκότωσε τελικά πολλές αυταπάτες. Από εκείνη που έβλεπε τους αριστερούς σαν φύσει ανιδιοτελείς υπηρέτες των πολλών μέχρι την άλλη που θέλει τη χωροταξία των αριστερών και δεξιών εδράνων να ορίζει την αποτελεσματικότητα μιας κυβέρνησης στη διοίκηση του κράτους. Είχε, λοιπόν, δίκιο το τελευταίο Πολιτικό Συμβούλιο του ΣΥΡΙΖΑ – μετά τις κασέτες Μιωνή – όταν αποφάνθηκε ότι ήθος, ανιδιοτέλεια και αλληλεγγύη δεν συνοδεύουν αναγκαστικά όποιον δηλώνει αριστερός. Γιατί πολύ απλά καμιά αρχή ή αξία δεν εξαρτάται από την κομματική ταυτότητα που κουβαλά κανείς στην τσέπη του. Εκτός αν στην Κουμουνδούρου πιστεύουν σε κάποιο είδος πολιτικών διακρίσεων. Αλλά αυτό δεν θα ήταν κάτι σαν κομματικός ρατσισμός;