Κόντρα

Στην αρχή το κοινό του καναλιού της Βουλής είχε μάλλον απογοητευτεί. Η συζήτηση του Πρωθυπουργού και της προέδρου του ΚΙΝΑΛ, την Παρασκευή το πρωί, ήταν πολύ καθωσπρέπει. Παρότι το επιχείρημα της δεύτερης ήταν τόσο οξύ όσο το συριζαϊκό, αφού συνοψιζόταν σε φράσεις τύπου η κυβερνητική πολιτική «οδηγεί σε ερείπια, σε αδιέξοδα για τις επιχειρήσεις και τους εργαζομένους, σε λουκέτα και σε φτώχεια». Η πρωθυπουργική δευτερολογία, βέβαια, αποζημίωσε αυτούς που βλέπουν την αίθουσα της ολομέλειας σαν ένα λεκτικό ρινγκ. Ο Μητσοτάκης εκεί θυμήθηκε ότι συνυπήρξαν με τη Γεννηματά στην κυβέρνηση Σαμαρά. Κι όχι μόνο. «Θυμάμαι» συνέχισε «με τι δυναμισμό δεν προχωρήσατε όλο το μεταρρυθμιστικό έργο στο υπουργείο Αμυνας», προκειμένου να καταλήξει να την κατηγορήσει πως θα μπορούσε κάλλιστα να μην συμμετέχει σε εκείνο το κυβερνητικό σχήμα. Και να κλείσει με την ειρωνεία «πάνω από όλα το αξίωμα όμως». Κάπως έτσι οι τηλεθεατές ανταμείφθηκαν με μια κόντρα γεμάτη προσωπικές μομφές. Η αντιπαράθεση, ωστόσο, ήταν αμοιβαία επωφελής. Δεν εμφανίστηκε απλά ο ένας ως ειλικρινής μεταρρυθμιστής.

Οφέλη

Ο Μητσοτάκης επέλεξε να καταστήσει συνομιλήτριά του στα εργασιακά και στην οικονομία – τους κρισιμότερους τομείς πολιτικής με βάση όσα λένε οι συμμετέχοντες στις μετρήσεις κοινής γνώμης – τη Γεννηματά. Οχι τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο μεν υποτίμησε τον κύριο πολιτικό του αντίπαλο, η δε έκλεψε από τον Τσίπρα, έστω και για λίγη ώρα, τον τίτλο του εκφραστή της προοδευτικής παράταξης. Ο Πρωθυπουργός την έχρισε στα μάτια του αντιδεξιού ακροατηρίου – στο οποίο εκείνη στοχεύει – αντίβαρο αυτού που δεν λειτουργεί ως παιδονόμος στα στελέχη του, αλλά τα αφήνει να κάνουν τους μαγαζάτορες. Προσφέροντας ταυτόχρονα στον κιναλίτη εκπρόσωπο Τύπου την ιδανική ευκαιρία να πλασάρει μια αναβαθμισμένη εικόνα της δύναμης του τρίτου κόμματος, μιας και εκνευρισμό στην πολιτική είθισται να μπορεί να προκαλέσει μόνο όποιος διαθέτει επιρροή. Υπογραμμίζοντας, λοιπόν, όλα όσα τους χωρίζουν, κατόρθωσαν να πλήξουν τον στόχο στον οποίο συμφωνούν: Τον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη κι αν τα συμβολικά μηνύματα που έστειλαν αυτοκαταστραφούν σε 5, 4, 3, 2, 1, δείχνουν μια τάση. Την τάση του υπόλοιπου πολιτικού συστήματος να απαξιώσει τις τσιπρικές κεντροαριστερές προοπτικές.