Στον δρόμο για μια κανονικότητα

Η υγεία του «μεγάλου ασθενούς» των Εξαρχείων δείχνει να βελτιώνεται. Μετά από παλινωδίες και διαβουλεύσεις δεκαετιών για το τι φάρμακο θα πρέπει να του χορηγηθεί, αποφασίστηκε το αυτονόητο και συγχρόνως δύσκολο… Η τήρηση της νομιμότητας. Ενα περίπλοκο «κατεστημένο» αποτελούμενο από πάσης φύσεως υλικά, λειτουργεί εδώ και χρόνια σαν ρυθμιστής των όποιων απόψεων, καταστάσεων, τρόπου ζωής των κατοίκων και επαγγελματιών της περιοχής των Εξαρχείων. Στοχοποιήσεις, ετικέτες, εκφοβισμοί, αφορισμοί, αυθαιρεσίες, βανδαλισμοί, απροκάλυπτο εμπόριο ναρκωτικών, ασέβεια και χλεύη προς οποιονδήποτε διαφωνεί.

Δεν θα σας κουράσω, γιατί όλα αυτά είναι σε όλους σας γνωστά. Είναι αυτά που έχουν καθηλώσει μια ολόκληρη περιοχή στην «εντατική του φόβου» χρόνια ολόκληρα.

Κι όταν ο εξαρχειώτικος μεσαίωνας έφθασε στο πιο βαθύ σκοτάδι του, κάποιοι άρχισαν επιλεκτικά να διαμαρτύρονται και να καταγγέλλουν τα προβλήματα με πρώτα και καλύτερα τα ναρκωτικά και την εγκληματικότητα. Και καλά κάνουν! Το πρόβλημα ήταν τεράστιο. Ομως οι δέκα πληγές του Φαραώ δεν ήρθαν τυχαία να πλήξουν τα Εξάρχεια. Τους δόθηκε το δικαίωμα, η δυνατότητα, ο χώρος, τόσος χώρος που άρχισαν «κάποιοι» να εκτοπίζονται.

Η πίστη των «ρυθμιστών» της περιοχής ότι υπάρχει ευρεία συναίνεση σχετικά με τις απόψεις τους, η παγίδευση σε μια γνωστική πλάνη δεν τους άφηναν να καταλάβουν τον διπλανό ή τον γείτονα. Δεν σεβάστηκαν τη διαφορετική άποψη αυτών που δεν είχαν τα κότσια ή τις πλάτες να την εκφράσουν. Μπροστά στην επέλαση της βαρβαρότητας, την ανεπάρκεια και τη συνενοχή(;) της Πολιτείας, ανοχύρωτοι μπροστά στη δίνη μιας ανείπωτης αθλιότητας, σιώπησαν, «ζάρωσαν». Αυτό οδήγησε σε πογκρόμ των κατοίκων και σε αύξηση της παραβατικότητας.

Στο δια ταύτα: Τα Εξάρχεια, έχοντας ξεπεράσει τα όρια της ανοχής και της αντοχής τους, δεν μπορούν παρά να παραδεχτούν ότι η προσπάθεια από την πλευρά της πολιτείας, για επιστροφή σε μια κανονικότητα, σε μια νομιμότητα, στην εφαρμογή δηλαδή του αυτονόητου, βρίσκεται σε σωστό δρόμο. Οποιοι αλληθωρίζουν και εθελοτυφλούν, καλό θα ήταν να ξανασκεφθούν τι σημαίνει συνύπαρξη, ακολουθούμενη από τον σεβασμό στη διαφορετική άποψη, χωρίς εμμονές σε κληρονομημένες ιδέες που «αγιοποιούν» συμπεριφορές.

Πιστεύουμε ότι το σώμα των Εξαρχείων θέλει φροντίδα, θεραπεία, λίγο πριν καταλήξει να γίνει ζόμπι, δηλαδή ένα νεκροζώντανο σώμα. Ελπίζουμε ότι οι προσπάθειες θα συνεχιστούν και ότι οι κάτοικοι και επαγγελματίες δεν θα βρεθούν πάλι αφημένοι στην αυταπάτη μιας καλύτερης ζωής. Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι για να γίνει κτήμα της κοινωνίας αυτή η κανονικότητα, θα πρέπει η προσπάθεια να έχει διάρκεια, επιμονή και συνέπεια. Διαφορετικά, δεν θα είναι παρά μία ακόμη επικοινωνιακή πομφόλυγα.

Η Μαρία Αθανασοπούλου είναι εκπαιδευτικός και κάτοικος Εξαρχείων