Σαν σερίφηδες μέσα σε πόλη

Ενας χρόνος σχεδόν μετά από την επιβολή της πολιτικής «Νόμος και Τάξη» στα Εξάρχεια. Οταν ξεκίνησε αυτό το μπαράζ αναμορφώσεων στον χώρο των Εξαρχείων, πρώτα χτυπήθηκαν οι πρόσφυγες/ισσες και οι καταλήψεις που έμεναν. Οι πρόσφυγες/ισσες μείναν στη γειτονιά μας, καθώς μόνο εκεί τους δόθηκε μια λύση αξιοπρεπούς στέγης μακριά από κέντρα κράτησης και την αστεγία. Δεν είχαμε πρόβλημα με τις οικογένειες που έμεναν στις καταλήψεις. Τα παιδιά τους ήταν μαθητές και μαθήτριες στα δημοτικά και τα γυμνάσια της περιοχής. Τότε, λοιπόν, αρχίσαμε να βλέπουμε πρόσφυγες να συλλαμβάνονται, να καταγράφονται και έπειτα τους είδαμε πολλές φορές πεταμένους στον δρόμο. Τεράστια η προσπάθεια που έστησαν άνθρωποι και φορείς της γειτονιάς για να βρουν ένα σπίτι γι’ αυτούς τους ανθρώπους ή μια πολιτική διεκδίκηση και κάλυψη. Από εκεί λοιπόν που είχαμε οικογένειες σε προσπάθεια ένταξης στη γειτονιά, ξαφνικά βρεθήκαμε αναστατωμένοι/ες να προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τα επιπλεόν προβήματα των γειτόνων μας από την πολιτκή της ΝΔ.

Είναι επίσης τρομακτικός ο τρόπος με τον οποίο υπάρχει η παρουσία των αστυνομικών δυνάμεων στη γειτονιά. Μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2019 ήταν ανυπόφορο. Σε κάθε γωνία υπήρχε όντως αστυνομία, στη λαϊκή υπήρχε αστυνομία, στις πυλωτές των πολυκατοικιών τις Κυριακές υπήρχε αστυνομία. Σαν αγέλη, τσέκαραν αν περνούσε καμιά κοπελίτσα με κολλητά ρούχα ή κανένα διαφορετικό και πιο θηλυπρεπές παλικάρι, σχολίαζαν σεξιστικά, ρατσιστικά και υποτιμητικά ότι δεν χωρούσε στον αρρενωπό τρόπο έκφρασης, έδερναν όποιον δυσανασχετούσε που τον τσεκάρουν, επειδή απλά κυκλοφορεί σε αυτή τη «διαφορετική» γειτονιά. Το φοβερό είναι ότι μπορεί να στέκονταν με βάρδιες εκεί, αλλά αν 300 μέτρα πιο πέρα έκλεβαν κανά αυτοκίνητο ή καμία τσάντα, ήταν αναρμόδιοι, γιατί δεν αναλάμβαναν τέτοια περιστατικά. Ποτέ δεν μας είπαν τι περιστατικά αναλάμβαναν.

Τώρα έχουν χαλαρώσει, έχουν γίνει και κινητοποιήσεις στη γειτονιά από κατοίκους και είναι πιο μαζεμένοι, αλλά είναι εκεί, με μηχανές, τσεκάρουν. Χθες έπινα ένα κρασί με τις φίλες μου στη Μαυρομιχάλη, γύρω στις 20.00 και πέρασαν έξι μηχανάκια μαρσάροντας, πηγαίνοντας προς την αντίθετη φορά του δρόμου για να κάνουν εντύπωση, σαν σερίφηδες μέσα σε πόλη με σεσημασμένους και ήμασταν στην «καλή», «τουριστική» πλευρά της γειτονιάς.

Το χειρότερο είναι ότι μέχρι και σήμερα το μόνο που κάνει δήμος και κυβέρνηση είναι να μας φέρνει αστυνομικούς. Δεν έφεραν καλύτερο φωτισμό, δεν έφεραν καλύτερους δρόμους, ούτε δημόσια πάρκινγκ. Η κυβέρνηση θέλει στην πλατεία ή την αστυνομία ή τους ναρκέμπορους, ποτέ δεν άφησε τους κατοίκους να κάνουν τις δράσεις που επέλεξαν, χωρίς φόβο.

Τέλος, μας έχουν αφήσει μόνους μας. Δεν έχουν βάλει ούτε ένα πλαφόν στα ενοίκια, όλος ο πλούτος των κατοίκων, των φοιτητών, των μεταφοιτητών και των εργαζομένων δεν μπορεί να μείνει σε ένα σπίτι με σταθερή επενδυτική αξία και ακριβό νοίκι στα Εξάρχεια. Καμία πραγματική προστασία της κατοικίας και δομών ένταξης για τον πολυπολιτισμικό πληθυσμό που μένει στα Εξάρχεια. Μόνο αν είσαι τουρίστας για πέντε μέρες πια είναι ωραία τα Εξάρχεια. Οι άλλοι, οι φτωχοί/ες, οι εργαζόμενοι/ες οι μη κανονικοί/ες δεν μπορούμε να μένουμε σε περιοχές που κόβεται εύκολο χρήμα και υπάρχει αστυνομοκρατία παντού. Μας διώχνουν με πολλαπλούς τρόπους…

Η Κική Μένου είναι φιλόλογος και και κάτοικος Εξαρχείων. Υποψήφια δημοτική σύμβουλος με την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αθήνα