Περί [αν]ασφάλειας λόγος

Οταν η ευήθεια των μωρόπιστων

γίνει τρόπος ζωής,

η αγυρτεία των απατεώνων

γίνεται  επάγγελμα

Ν. Γ. Μουρτζούχος, Οδοιπορικό ιδεών

Λογικοί επιστημονικοί μεταστοχασμοί, διπολικοί πολιτικοί σκεπτικισμοί (sic), εμπειρικοί ψυχολογισμοί των κάθε είδους «πιστών» θολώνουν την έτσι κι αλλιώς ακαθόριστη (μήπως κι «ακαθάριστη»;) πραγματικότητα.

Στα παραπάνω προστίθενται οι υπερβατικές ιδεοληψίες, οι νευρωτικές αφασίες, οι ενοχικές ενδοσκοπήσεις, με αποτέλεσμα η μετά κορωνοϊό εποχή να χαρακτηρίζεται από μία «διεκπεραίωση εμμονών και φόβων», έξω και πέραν από κοσμολογικούς κώδικες ερμηνείας των φαινομένων.

Παλαιοί μύθοι (εκτός ιστορικού πλαισίου) αντιπαρατίθενται με νέους μύθους (εντός επιστημονικής φαντασίας) και το μη-αυτοενοχοποιημένο Εγώ του – (μετά την πανδημία) – Ελληνα, δηλαδή του Μετα-έλληνα, αναζητεί σε μαζικές λαϊκές τελετές αποδιαπόμπευσης (κι όχι αποκάθαρσης) την εκρίζωση του Κακού.

Ενας συλλογικός νους ανασφάλειας ψάχνει να βρει τις ρωγμές του εθνικού πεπρωμένου για να τις σφραγίσει με αισιοδοξία. Μοιάζει όμως ο Λόγος να μην αρκεί για να εντοπισθεί το ελληνικόν Οντως Ον ή ν’ απαντηθεί το ερώτημα: «ποια είναι τα όρια του ελληνικού παράδοξου;».

Ο κόσμος βγήκε έξω μετά από τον εγκλεισμό αλλά η αλήθεια έχει μείνει ακόμα μέσα (όπως άλλωστε και ο – κατά Γκόλντμαν – Κρυμμένος Θεός, ο οποίος μας τιμωρεί για τους δικούς του λόγους).

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η έννοια και το περιεχόμενο της (αν)ασφάλειας έχει παρεξηγηθεί από όλες τις πλευρές.

Μερικοί αδιαφορούν (ίσως επειδή νιώθουν ότι από τίποτα κι από κανένα δεν κινδυνεύουν), άλλοι την ταυτίζουν με την κρατική ασφάλεια και την καταστολή (και προτιμούν να είναι ανυπεράσπιστοι στους κάθε μορφής κακοποιούς) και ελάχιστοι -ευτυχώς – πιστεύουν ότι μπορούν να αυτοαμυνθούν ή και ν’ αυτοδικήσουν. Οι πολιτικοί αντιμετωπίζουν και διαχειρίζονται την (αν)ασφάλεια με το κομμάτι και κατά περίπτωση. Ολοι οι θεσμοί της Δημοκρατίας εξετάζονται με βάση τα ιδεοληπτικά ματογυάλια ή τα ιστορικά βιώματα κι όχι αυτοτελώς.

Αλλοι ζητάνε (ένοπλη;) προστασία από τον καπιταλισμό κι άλλοι ισχυρίζονται πως τους επιτίθεται (με εκκαθαρίσεις) ο νεο-κομμουνισμός.

Οι πραγματικά ανασφαλείς (δηλαδή ούτε οι βολεμένοι, ούτε οι εξουσιαστές) δεν εμπιστεύονται τους ασφαλείς, γνωρίζοντας ότι πολλοί από εκείνους διακρίνονται για τη μειωμένη τους ενσυναίσθηση.

Μέσα σ’ ένα τέτοιο τοπίο, όποιος εκμεταλλεύεται τον φόβο, τον πόνο, τον πανικό, την ένδεια του άλλου κι εκλαμβάνει ως ευκαιρία εξουσίας την (υπαρξιακή) αγωνία, ακόμα και τον θυμό, του «χωρίς χαρτιά, χωρίς ταυτότητα, χωρίς ελπίδα» ανθρώπου, όποιος χρησιμοποιεί την αδυναμία των «εκτός κοινωνικού παιχνιδιού» για ν’ αποκτήσει ο ίδιος πολιτική δύναμη – παίζοντας στην ουσία στα ζάρια  ζωές κι αξιοπρέπειες – πρέπει να εξοστρακίζεται δια βίου από τον δημόσιο χώρο.

Τα καμένα χαρτιά της πολιτικής δεν είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν ούτε καν για προσάναμμα στη νέα εποχή, την οποία ακόμα και οι ιδεολογικά τυφλωμένοι βλέπουν να έρχεται. Η πτώση των αητών και των αετονύχηδων, η κομματική αμφισβήτηση όσων έπιαναν «πουλιά στον αέρα», η επιβεβαίωση της λαϊκής σοφίας που θέλει «τα έξυπνα πουλιά να πιάνονται από τη μύτη» (είτε λόγω συνδρόμου Πινόκιο, είτε λόγω κακιάς οσμής)έχει προκαλέσει κύματα πολιτικής και προσωπικής ανασφάλειας σε πολλούς πρώην (και νυν;) εραστές της απόλυτης εξουσίας.

Επειδή στον δημόσιο χώρο οι ανασφάλειες (και οι φόβοι) των διαχειριστών της μοίρας του λαού μπορεί να οδηγήσουν σε «απονενοημένα διαβήματα» μόλυνσης του ηθικοπολιτικού κλίματος ή σε απόκρυψη/δυσχέρανση των διαδικασιών ιχνηλάτησης των συνενόχων, νομίζω ότι ήρθε η ώρα όλα τα κόμματα που ομνύουν στη Δημοκρατία και την εξυγίανση να συμφωνήσουν πως η πανδημία έκλεισε τον κύκλο της Μεταπολίτευσης.

Αρκεί να μην μπούμε πάλι στο γνωστό παιχνίδι των εκατέρωθεν συμψηφισμών και παραγραφών…

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός