Η στρατηγική της τρικλοποδιάς

Η άμυνα, τα κοψίματα, τα τάκλιν, τα τραβήγματα από την μπλούζα, οι τρικλοποδιές, καλό είναι να γίνονται στην περιοχή του αντιπάλου. Πριν αυτός επιτεθεί. Ιδίως για τον ανασφαλή, το λεγόμενο καταστροφικό ποδόσφαιρο φαίνεται ως μονόδρομος, «μήπως και καταφέρει να πάρει το παιχνίδι». Αυτό αποτελεί την ανεξίτηλη διδασκαλία ποδοσφαιριστών και προπονητών της Αλάνας ή της «Μπουντεσλίγκα, της Πριμέρα Ντιβισιόν, του Καμπιονάτο».

Η πραγματικότητα αποτελείται από την οικονομία που κάμπτεται ολοταχώς και την κυβερνητική απάντηση: τη μικρή παραδοσιακή πολιτική των εργολαβιών σε φίλους (όπως τα περίφημα voucher και τα ξεφωνημένα του google translate), την ακόμα πιο ασήμαντη πολιτική του διορισμού, της διευθέτησης εσωκομματικών, φατριαστικών πιέσεων, απαιτήσεων, υποσχέσεων. Η πραγματικότητα αποτελείται από τα μεγάλα σχήματα μιας καταρρέουσας παραγωγής, κατανάλωσης, αγοράς, και της μικρότατης, ασήμαντης απάντησης. Μη μιλήσουμε για ελληνοτουρκικά, Ανατολική Μεσόγειο, τις συγκρουόμενες απόψεις «των παραγωγών» εξωτερικής πολιτικής κ.λπ. Μπροστά στο μακρόβιο και ανθεκτικό δίπολο «μεγάλο πολιτικό πρόβλημα – μικρή απάντηση» επιλέγεται ο θόρυβος. Να παράγονται «γεγονότα», να γίνονται τζαρτζαρίσματα και να πέφτουν «κλωτσιές στο καλάμι» μέσα στην αντίπαλη περιοχή. «Χάνω, αλλά κόπηκε το ρεύμα στο στάδιο ή πέφτω θεατρικά κάτω, τάχα μου από φάουλ του αντιπάλου».

Περίπου έτσι αναπτύσσεται η τρέχουσα πολιτική «δημιουργία». Μετά από αρκετά χρόνια εμπάθειας, εχθροπάθειας, εμφυλίου, συνεχίζει να συγγράφεται το έργο «φυλακισμένος αντίπαλος» σε νέα επεισόδια. Δεν έχει τόση σημασία αν στοιχειοθετείται αδίκημα, αλλά οι φωνασκίες, τα αναθέματα δίνουν κάποια πολιτική πίστωση χρόνου. Συνήθως στις αναλύσεις του διαχρονικού φαινομένου «αδυναμία κυβέρνησης – δίωξη αντιπολίτευσης», ως ευάρμοστο ζεύγος που κατατρέχει τον πολιτικό μας βίο, βρίσκει κανείς λογικό διέξοδο, στην ανάδειξη των κινδύνων «εθνικής σημασίας» που απαιτούν συναινέσεις. Αρκετοί, συναισθηματικά ισορροπημένοι, κειμενογράφοι προσπαθούν το δύσκολο εύλογο. Εμμένουν στο πραγματικά μεγάλο, στο αληθινά επικίνδυνο. Σε αυτό που παίζεται μπροστά στα μάτια μας, το τελευταίο διάστημα, με ιδιαίτερη ένταση: επάνοδος της οικονομική κρίσης, ταμειακό πρόβλημα στη χώρα (ιδίως με την τουριστική κατάρρευση και τη ρηχή οικονομία του μπαρ στην πλαζ), τούρκικος τυχοδιωκτισμός, αναθεωρητισμός, που ως απάντηση έχει, δυστυχώς, τους εξοπλισμούς, ως αποτροπή και ως μηχανισμό πολιτικής ισχύος. Δηλαδή που έχει ως απάντηση κάτι που εντείνει το οικονομικό πρόβλημα

Μια μορφή στρουθοκαμηλισμού είναι η ανάδειξη του «προσωπικού» εχθρού, (ο κάθε Ελληνας έχει ένα κάθαρμα που τον βασάνισε), των συνωμοσιών, των διαρροών, της παραπολιτικής. Τα χοντρά θα τα λύσουν οι Αμερικάνοι – αρκεί να υπάρχει κάποιος να σηκώσει το τηλέφωνο στον πανικόβλητο έλληνα πολιτικό, όταν η κακιά ή ώρα έρθει . Θα τα λύσουν οι δηλώσεις των Ευρωπαίων για «τα σύνορα της Ελλάδας που είναι και σύνορα της Ευρώπης». Θα τα λύσει ένα θετικό για την Ελλάδα, άρθρο στη «Frankfurter Allgemeine Zeitung» ή στον «Guardian».

Πολιτικός επαρχιωτισμός, ανορθολογισμός, στρουθοκαμηλισμός, καρφωσιές, μαχαιριές. Το καταστροφικό ποδόσφαιρο και η ανεντιμότητά του μοιάζουν με παιδική χαρά μπροστά στην πολιτική τύφλωση και τα τετελεσμένα που ελαύνουν.