Είμαστε όλοι Αλέφαντοι

Διαβάζοντας τα αφιερώματα για τον Νίκο Αλέφαντο καταλήγεις εύκολα στο συμπέρασμα πως προπονητικά ήταν κάτι ανάμεσα σε Βαϊσβάιλερ, Φέργκιουσον και Γκουαρντιόλα.

Ενας αδικημένος του ελληνικού ποδοσφαίρου που ήξερε όλα τα μυστικά της μπάλας τα οποία για κάποιον μυστήριο λόγο δεν κατάφερε να μεταλαμπαδεύσει στους παίκτες του.

Ο εκδημών δεδικαίωται αλλά κάποιοι βιάζονται και να τον δικαιώσουν. Ο,τι εξηγήσεις είχε να δώσει για το ποδόσφαιρο τις έδωσε και δεν χρειάζεται καμία βοήθεια για να πάρει τη θέση που του αξίζει.

Κι αυτή δεν είναι άλλη από τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιθεώρηση του ελληνικού ποδοσφαίρου που σατίριζε με την απάνεμη εκφορά του λόγου του κάθε καφενόβιο που ειδικεύεται στις αναλύσεις. Κι αυτοί γελούσαν με τον Αλέφαντο, γιατί δεν μπορούσαν να αντιληφθούν πως αυτά που άκουγαν ήταν η ηχώ των δικών τους λόγων.

Ο Αλέφαντος ήταν μια λούμπεν ποδοσφαιρική προσωπικότητα που κινήθηκε στις παρυφές του γραφικού. Κι όλοι εμείς, ακούγοντάς τον κάναμε χάζι, ψηλώναμε δέκα πόντους πιστεύοντας πως ξέρουμε περισσότερα.

Με τα χρόνια μετατράπηκε σε καλτ φιγούρα. Οι ιστορίες που τον ακολουθούσαν έμοιαζαν βγαλμένες από κωμική ταινία του ιταλικού κινηματογράφου. Χοντροκομμένα αστεία και φάρσες, μπερδεμένα ονόματα ποδοσφαιριστών που – υποτίθεται – θα έπρεπε να γνωρίζει, ιστορίες με κεφτέδες και μπουκάλια μπίρας και πολλές αδικίες από το σύστημα που δεν του επέτρεψε να γίνει ο Ελληνας Γκουαρντιόλα.

Ο Αλέφαντος ήταν ο ένσαρκος αντικατοπτρισμός του μέσου πολίτη αυτής της χώρας. Δεν υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα που να μην πιστεύει πως έχει πέσει θύμα αδικίας, πως αξίζει περισσότερα απ’ αυτό που είναι και πως τα γνωρίζει όλα.

Αυτή η ταύτιση τον έκανε ιδανικό πρωταγωνιστή του μάρκετινγκ στην προώθηση προϊόντων. Ολοι λίγο πολύ είμαστε Αλέφαντοι αλλά προσπαθούμε να κρύψουμε την μπρουτάλ όψη μας μέσα σε επιτηδευμένα λόγια, ειρωνικές ατάκες και μια ψευδοφιλοσοφία που διαψεύδεται από την ίδια μας τη ζωή.