«Τη Δευτέρα χειρουργήθηκα και το Σάββατο ήμουν στο συνέδριο»

Δεν είναι εύκολο να μάθει κανείς να ζει με την αρρώστια του – οι περισσότεροι έχουμε την υγεία μας λίγο-πολύ δεδομένη. Ενίοτε χρειάζεται μια πανδημία για να μας ξυπνήσει από την αυταπάτη. Ή μια προσωπική ιστορία που γίνεται δημόσια, για να θυμίσει σε αυτούς που νοσούν πως μια εξέταση που βγαίνει θετική δεν είναι το τέλος του κόσμου. Η απόφαση της Φώφης Γεννηματά να μιλήσει για την ασθένειά της λήφθηκε πριν από χρόνια και σίγουρα δεν ήταν εύκολη: όταν διαγνώστηκε είχε ήδη χάσει τους γονείς της από την ίδια αρρώστια, σε μια εποχή που το να λες ότι πάσχεις από καρκίνο ήταν ένα είδος ταμπού. Και οι γονείς της, βέβαια, δεν ήταν απλά οι γονείς της: πολλοί στο ΠΑΣΟΚ αναρωτιούνται ακόμα και σήμερα πόσα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν δεν είχε πεθάνει τόσο νωρίς ο Γιώργος Γεννηματάς.

Ο καρκίνος. Η μητέρα της, η Κάκια Βέργου, νόσησε από καρκίνο του μαστού το 1984 και πάλεψε μαζί του δέκα χρόνια – τότε, εξομολογήθηκε η Γεννηματά στον Alpha, πολύ δύσκολα μπορούσε να πει κανείς τη λέξη καρκίνος. «Ηταν ένα στίγμα για όλη την οικογένεια. Ενας από τους λόγους που επέλεξα να μιλήσω στη συνέχεια εγώ ήταν γιατί έπρεπε αυτό το πράγμα να το σπάσουμε. Δεν τελειώνει η ζωή. Δεν σταματάς να είσαι γυναίκα και πρέπει να συνεχίσεις να ζεις» ανέφερε. Η μάχη της μητέρας της τη στιγμάτισε, κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε την κατάστασή της: «Δεν νιώσαμε ποτέ στο σπίτι ότι είχαμε έναν άρρωστο άνθρωπο. Η μητέρα μου είχε μια δίψα για τη ζωή που μας τη μετέδωσε. Χόρευε μέχρι την τελευταία στιγμή ακόμα και όταν της ήταν πολύ δύσκολο. Κανένας όμως δεν καταλάβαινε πόσο δύσκολο της ήταν». Η μάχη του πατέρα της ήταν εξίσου σκληρή, αν και μικρότερη σε διάρκεια. «Παλεύαμε μέχρι την τελευταία στιγμή. Με επτά μήνες διαφορά έφυγαν οι γονείς μου από τη ζωή. Πρώτα η μητέρα μου και μετά ο πατέρας μου. Σύμφωνα με τη Γεννηματά, «μόνο αυτό μπορούσε να συμβεί», μια και ήταν μαζί από 13 ετών.

Ο χαμός και των δύο σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δεν της ήταν εύκολος. «Ηταν εξαιρετικά δύσκολο αυτό που βιώσαμε. Ειδικά για εμένα γιατί δεν είχα αποκτήσει τα δικά μου παιδιά» είπε, περιγράφοντας τον τρόπο που αντιμετώπισε τον θάνατο και την απώλεια. Η ίδια ζούσε για χρόνια με τον φόβο της ίδιας αρρώστιας, γι’ αυτό και έκανε τακτικά τσεκ-απ. Και ο καρκίνος την επισκέφθηκε – και εκείνη και την αδελφή της. «Για αρκετά χρόνια ζούσα με το σκεπτικό ότι κάποια στιγμή ο καρκίνος θα χτυπήσει και τη δική μου πόρτα. Μετά η καθημερινότητα μας ξεπέρασε, αρχίσαμε να ζούμε φυσιολογικά και το ξεχάσαμε, το βγάλαμε από τη ζωή μας» ανέφερε. «Αλλά επανήλθε και αφού επανήλθε μάθαμε να ζούμε με αυτό. Ηταν Σάββατο όταν το διαπίστωσα. Τη Δευτέρα χειρουργήθηκα και το επόμενο Σάββατο ήμουν σε ένα συνέδριο και μιλούσα από το βήμα». Αυτή τη φορά, έδωσε τη μάχη όχι από την πλευρά του συγγενή, αλλά από αυτήν του ασθενή. «Είναι εξαιρετικά δύσκολο να σκέφτεσαι ότι τα παιδιά σου μπορεί να μεγαλώσουν χωρίς εσένα. Οτι η μικρή σου κόρη μπορεί να μη θυμάται καν πώς είσαι. Να μη θυμάται τη μορφή σου, τη φωνή σου, το χάδι σου. Τουλάχιστον εγώ με την αδελφή μου ήμασταν πολύ μεγαλύτερες όταν χάσαμε τους γονείς μας, προλάβαμε να ζήσουμε έστω αυτό το σύντομο διάστημα μαζί τους» διηγήθηκε τα μεσάνυχτα της Δευτέρας. «Με έπιανε τρόμος στη λογική ότι τα παιδιά μου, που με τόσο κόπο απέκτησα, θα τα άφηνα ξαφνικά μόνα τους. Είναι πολύ οδυνηρό. Ολα έγιναν αστραπιαία».

Η πολιτική. Η Γεννηματά είναι σήμερα η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και του Κινήματος Αλλαγής. Η διάγνωση ήρθε το 2008, όταν εκείνη είχε ήδη αρχίσει να ασχολείται με την πολιτική. Ηταν κι αυτή μια δύσκολη απόφαση, γιατί το βαρύ όνομα μπορεί να αποδειχθεί δίκοπο μαχαίρι – από τη μία, ανοίγει ευκολότερα τις πόρτες, αλλά, από την άλλη, κολλάει τη ρετσινιά της καταγωγής από πολιτικό τζάκι. «Δεν ήθελα να σκεφτεί ούτε ένας Ελληνας ότι θέλω να εκμεταλλευθώ το συναίσθημά του για την απώλεια του πατέρα μου. Και πέρα από το τι θα σκεφτόταν ο καθένας, και η ίδια δεν μπορούσα να το αντιμετωπίσω. Χρειαζόταν ένας χρόνος για να αφομοιώσουμε το πένθος» ανέφερε για την απόφασή της να ασχοληθεί με την πολιτική. «Ηταν ισχυρό το σοκ. Στην αρχή δεν μπορούσα ούτε να σκεφτώ τέτοια πράγματα. Αποφάσισα να ασχοληθώ με τα κοινά μετά τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού. Σκεφτόμουν ότι μια μέρα θα με ρωτήσει “γιατί, μαμά, δεν ασχολήθηκες; Δεν τα έλεγε καλά ο παππούς;”». Το ταμπού της ασθένειας δεν την εμπόδισε. Κυρίως, ίσως, γιατί αναφέρθηκε σε αυτήν με το όνομά της.