Νέα εποχή

Να δηλώσω, εξαρχής, ότι πάσχω από «δημοσιοφοβία». Δικός μου ο όρος αλλά όχι αποκλειστικά δική μου η «πάθηση». Δεν είμαι μόνο εγώ δηλαδή που καταλαμβάνομαι από άγχος όταν έχω να διεκπεραιώσω μια στοιχειώδη δουλειά μέσω δημόσιας υπηρεσίας. Ακόμη και η έκδοση ενός πιστοποιητικού γέννησης είναι για μένα δοκιμασία. Συνήθως βρίσκω κάποιον πιο εξοικειωμένο με τον λαβύρινθο της γραφειοκρατίας για να αναλάβει, αντ’ εμού, αυτές τις διαδικασίες. Και πάλι όμως χρειάζεται αυτό το «γνήσιο υπογραφής» και, άντε να βρεις ΚΕΠ ή αστυνομικό τμήμα εύκαιρο να σε εξυπηρετήσει – «Περάστε αργότερα, τώρα έχουμε ανάκριση».

Πριν από λίγες μέρες χρειαζόμουν και πάλι ένα «γνήσιο υπογραφής» ώστε να εξουσιοδοτήσω κάποιον να παραλάβει εκ μέρους μου δημόσια έγγραφα. Και τότε συνειδητοποίησα ότι το ψηφιακό κράτος του αθόρυβου και ουσιαστικού Κυριάκου Πιερρακάκη είναι ήδη εδώ – και απ’ όσο ξέρω, έπεται εντυπωσιακή συνέχεια. Πρέπει να έχεις περάσει από ΚΕΠ και αστυνομικά τμήματα για να ζήσεις το «θαύμα» της εκτύπωσης του «γνήσιου» μέσα σε λίγα λεπτά, ενώ ετοιμάζεις τον πρωινό καφέ σου. Και επειδή ενός θαύματος μύρια έπονται, κατάλαβα, εκ των υστέρων, πως δεν χρειαζόμουν καν αυτό το «γνήσιο» αφού τα ληξιαρχικά έγγραφα που ήθελα τα έλαβα επίσης ηλεκτρονικά. Συνολικός χρόνος διαδικασίας – για μένα που είμαι ατζαμού – λιγότερος από πέντε λεπτά. Αν προσθέσω και το «θαύμα» της άυλης συνταγογράφησης, που επίσης πριν από λίγες μέρες ανακάλυψα, αισθάνθηκα σαν να πάτησα το πόδι μου σε μια πραγματικά νέα εποχή.

Κομμάτια κι αποσπάσματα

Τις ημέρες της καραντίνας, στις οικιακές εκκαθαρίσεις που κάναμε οι περισσότεροι, ανακάλυψα κομμάτια κι αποσπάσματα ενός τόσο κοντινού και, συγχρόνως, τόσο μακρινού παρελθόντος. Κάτι χαρτόσημα, δύο ξεχασμένες βιντοκασέτες, τρεις μικροκασέτες για δημοσιογραφικά «κασετοφωνάκια», το πρώτο μου λάπτοπ (έτος αγοράς 1998 νομίζω), ένα κινητό με κεραία. Επίσης, αγόρασα καινούργια τηλεόραση και όταν είπα στον νεαρό τεχνικό να μου συνδέσει το DVD player, αφού με κοίταξε ελαφρώς υποτιμητικά, μου είπε ότι οι καινούργιες τηλεοράσεις δεν έχουν «σκαρτ». Αρα το DVD player – που είχε αντικαταστήσει το βίντεο, το απόλυτο γκάτζετ της δεκαετίας του 1980 – είναι, πλέον, μία μουσειακή συσκευή.

Η ζωή μας… στα μουσεία

Θυμάμαι διάφορα που, όταν ήμουν μικρή, τα σκεφτόμουν ως σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Να προβάλλεται, για παράδειγμα, σινεμά στον τοίχο του σπιτιού μου ή να μπορώ να μιλάω με όποιον θέλω απ’ όπου βρίσκομαι. Πριν κλείσω τα είκοσι έβλεπα ταινίες στο βίντεο και λίγα χρόνια αργότερα, κρατούσα στο χέρι το πρώτο μου κινητό. Θυμάμαι ακόμη, τότε που μιλούσαμε για το «θαύμα» του φαξ ή για τη νεωτερικότητα του ΑΤΜ. Το ένα έχει, επίσης, περάσει προ εικοσαετίας στο «μουσείο της καθημερινότητας», το δεύτερο, πλην ανάληψης μετρητών, έχει αντικατασταθεί από το e-banking.

Οι μεγάλες αλλαγές στην ιστορία των κοινωνιών είναι, τελικά, αυτές που αφορούν την καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου. Ετσι λοιπόν θεωρώ ότι, στην Ελλάδα, αυτό που θα αλλάξει, επί της ουσίας, τη σχέση του πολίτη με το Κράτος είναι η ψηφιακή διακυβέρνηση του Κυριάκου Πιερρακάκη. Και μου φαίνεται εξόχως σημειολογικό ότι ο αγαπημένος του συγγραφέας είναι ο Μ. Καραγάτσης – που σήμερα είναι η επέτειος της γέννησής του. Διότι αξίζει να διαπιστώσει κανείς την ποιητικότητα που έχει επενδύσει ο Καραγάτσης στην περιγραφή (στον «Κίτρινο Φάκελο») της εργοστασιακής παραγωγής του νικελένιου νεροχύτη και στο πώς αυτός αλλάζει την καθημερινότητα ενός νοικοκυριού.