Η λούμπεν Αριστερά

Η Αριστερά της μετεμφυλιακής περιόδου, ο ιδεολογικός χώρος που κέρδισε σε μεγάλο βαθμό τη μάχη των ιδεών από τους νικητές του Εμφυλίου, απεχθανόταν τους λούμπεν, το τμήμα της εργατικής τάξης που, περιθωριοποιημένο και εξαθλιωμένο, δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει τη δυναμική της τάξης του. Η απέχθεια ήταν ιδεολογική: οι λούμπεν, απαθείς και βολεψάκηδες, ήταν εχθροί του συνειδητοποιημένου προλεταριάτου και δεν υπολογίζονταν στις δυνάμεις που θα έχτιζαν τον σοσιαλισμό. Οι συνειδητοποιημένες δυνάμεις της Αριστεράς, αντιθέτως, είχαν ταξική συνείδηση, χαλυβδωμένη από μια σχετική κουλτούρα την οποία καλλιεργούσαν συνεχώς, μέσα από αναγνώσεις, συλλογική δραστηριότητα, καλλιτεχνικές προσλήψεις – σε συνθήκη σχεδόν μόνιμου διωγμού από ένα εκδικητικό κράτος.

Η Αριστερά που γνωρίσαμε μπορεί να ήταν επαρχιώτικη, μπορεί να ήταν δογματική, μπορεί να είχε αυταρχικά χαρακτηριστικά, αλλά με σαφήνεια ήταν απέναντι στο λούμπεν – ή φαινόταν ότι είναι. Ως διωγμένη περιβλήθηκε το φωτοστέφανο μιας αγιοσύνης, διαμέσου της οποίας προσείλκυε οπαδούς και αναπαραγόταν. Το λεγόμενο ηθικό πλεονέκτημα ήταν η επιλογή ενός κοινωνικού χώρου ιδεολογικά συντηρητικού που υποβάθμιζε την πολιτική σε ηθικοπλαστικό λαϊφστάιλ. Ορισμένες φορές, όντως συνειδητοποιημένοι αριστεροί, με παιδεία και δημοκρατικό πνεύμα, έδειξαν τις δυνατότητες μιας άλλης Αριστεράς, μιας ώριμης πολιτικής δύναμης υπέρ της κοινωνικής χειραφέτησης. Η τάση αυτή δεν ευδοκίμησε, οι κομματικές εκφράσεις της κομμουνιστικής και κομμουνιστογενούς Αριστεράς μεταπολιτευτικά έδειξαν αμφίθυμη στάση απέναντι στην ευρεία γνώση, στις ελευθερίες και στη δημοκρατική κουλτούρα.

Αλλά πάντα οι ηγεσίες τους φρόντιζαν να δείχνουν την απέχθειά τους απέναντι στο λούμπεν. Ωσπου, κάποια στιγμή, ανέτειλε το άστρο του ΣΥΡΙΖΑ – και αναδείχθηκε μεγαλοπρεπής η λούμπεν Αριστερά.

Τα χαρακτηριστικά αυτής της λούμπεν Αριστεράς ήταν πολύ ευρύτερα της λαϊκιστικής υπόσχεσης με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδίκησε και κέρδισε την εξουσία. Η ιδεολογία ήταν το ωραίο περίβλημα, η κουρτίνα του λαϊφστάιλ. Κατά τα άλλα, η στρατηγική προς την εξουσία και, αργότερα, η άσκησή της ήταν απλώς η προσπάθεια απόλυτης χειραγώγησης της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα. Πριν από το 2015, η κυνική αυτή προσπάθεια σηματοδοτείται από τις ευκαιριακές συμμαχίες της πάνω και της κάτω πλατείας την περίοδο της αντιμνημονιακής «Αγανάκτησης», η εχθροπάθεια και ο διχασμός. Μετά το 2015, η ρεαλιστική προσαρμογή πέρασε μέσα από το σχήμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (με τη σημαντική παρουσία του Γιάνη Βαρουφάκη και της Ζωής Κωνσταντοπούλου) και ολοκληρώθηκε μετά την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου, όταν έγινε προσπάθεια να καταλυθεί η δημοκρατική τάξη: η προσπάθεια ελέγχου του Τύπου και η περιφρόνηση της διάκρισης των εξουσιών είναι ακριβώς το μοντέλο που εφαρμόζουν καθεστώτα όπως αυτό του Ορμπαν.

Τι είναι όμως αυτό που κάνει λούμπεν τον συριζαϊκό αυταρχισμό; Η αδιαφορία όχι μόνο για τη δημοκρατία αλλά ακόμα και για τις αριστερές ιδέες, η χρησιμοθηρική προσαρμογή τους για την εξουσία. Ο πρέσβης της Βενεζουέλας με το «μακρύ χέρι», ο ομοφοβικός συνωμοσιολόγος Καμμένος, ο Πετσίτης, το «Ινστιτούτο της Φλωρεντίας», τα βοσκοτόπια, ο Πολάκης, ο Ρασπούτιν είναι ελάχιστα μόνο στοιχεία αυτής της λούμπεν διακυβέρνησης.

Την εικόνα της τη βλέπαμε. Χθες μάθαμε και το ιδεολογκό περιεχόμενό της. Υπάρχει σε μια φράση του Νίκου Παππά, από τον διάλογο που υπέκλεψε και δημοσίευσε ο Σάμπη Μιωνής, στην ακόλουθη: «Μεγάλε, εάν κρίνουμε ότι το μαγαζί το βοηθάς, μπορείς να είσαι εδώ και να κάνεις και το outsourcing το δικό σου, ας πούμε. Κατάλαβες;».

Κάτι είχα καταλάβει.

Οικογένεια Καμμένου

Ο Πάνος Καμμένος ήταν άξιος εταίρος του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ επειδή ταίριαζε με το λούμπεν μοντέλο διακυβέρνησης, το χωρίς ιδεολογικό έρμα και χωρίς όρια. Το δικό του «ηθικό πλεονέκτημα» ήταν ο υπερπατριωτισμός, η πολιτική ταυτότητά του όμως συνυφάνθηκε με την επίκληση της οικογένειάς του. Από τη δημόσια παρουσία του μάθαμε πολλά. Μάθαμε τον γιο του που έστελνε πρόστυχα αστεία με γραβάτες εικονογραφημένες  με πέη στο Διαδίκτυο. Μάθαμε και τη σύζυγό του, η οποία ήταν δικηγόρος του σε διάφορες δικαστικές διαμάχες με «εχθρούς του», συχνά δημοσιογράφους που του ασκούσαν κριτική, στις οποίες έμπαινε πολύ εύκολα. Ακόμα κι αν δεν εξασφάλισε τις καταδίκες που ανέμενε, ο ίδιος είχε καλυμμένα τα νώτα: η βουλευτική ασυλία τού εξασφάλιζε την άνεση να ταλαιπωρεί όποιον επιθυμούσε.

Ωσπου, από την εφημερίδα «Παραπολιτικά» του περασμένου Σαββάτου, μάθαμε ότι η οικογένεια Καμμένου, και ο υπουργός αλλά και η σύζυγος και δικηγόρος του, ασκούσαν περισσότερη εξουσία από αυτή που έδινε στον Καμμένο το αξίωμα του υπουργού. Εξουσία που απέρρεε όχι από την πίστη στη δημοκρατική πολιτεία αλλά από την περιφρόνηση της διάκρισης των εξουσιών. Κάπως έτσι στήθηκε ένας μηχανισμός που λειτούργησε ως παρακράτος και στόχευε εναντίον δημοσιογράφων. Εναντίον, δηλαδή, της ελευθερίας του Τύπου. Η άσκηση της οποίας ενοχλούσε συνολικά τη μεγάλη οικογένεια ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Αλλά αυτά συμβαίνουν όταν τις πολιτικές ιδέες τις εκμεταλλεύονται οικογένειες.

****Μη λησμονήσουμε τους ποιητές μας που ύμνησαν τη Δρακογενιά (Νίκο Παππά και Αλέξη Τσίπρα): «Η Ανατολή που ροδίζει, / της γλυκιάς Πατρίδας τις πικρές ανάσες, / του Λαού μας καημούς κι ελπίδες θερμαίνει. / Το ταξίδι μακρύ. / Το φορτίο βαρύ. / Κι εσείς / Δρακογενιάς βλαστοί / Τιμονιέρηδες. / Κι εμείς / την τιμή και την περηφάνια των πατεράδων μας». Στέλιος Παππάς, πατέρας Νίκου και κατόπιν πρόεδρος του ΟΑΣΘ.