Η δημοσιότητα

Σε μια εποχή όπου κυριαρχεί τρομοκρατικά ο covid-19, η εξίσου τρομοκρατική οικονομική και κοινωνική κρίση και μαζί εδώ η τουρκική απειλή τι είναι 20 εκατομμύρια όταν περνάνε μπροστά μας τόσα δις και τρις; Και τα όσα (ευτυχώς λιγότερα) καρπώθηκαν από μερικούς για την… «κατάρτιση» γνωστών επιστημόνων που έπρεπε να βοηθηθούν γιατί δεν ήταν έμμισθοι;

Είναι πιστεύω η υπόθεση ένα σύμβολο της μόνιμα από χρόνια κάκιστης σχέσης της εξουσίας με τα Μέσα ενημέρωσης. Αν η σχέση αυτή ήταν και φαίνονταν τίμια όλα τα σχετικά με το πόσα πήραν οι όσοι (πολλοί) επιλεγέντες θα είχαν δοθεί στη δημοσιότητα. Ως τώρα δεν δόθηκαν. Από παιδιάστικο πείσμα του κ. Πέτσα; Χα χα χα όπως σημειώνουν πολλοί στο FB !

Εγινε μαζική απόπειρα μετάθεσης του θέματος από την κρυφή λίστα σε ένα μέτριας ποιότητας βιντεάκι γελοιογραφικού χαρακτήρα του Σύριζα που προκάλεσε ύποπτη διότι τόσο βολική για την υπόλογη εξουσία γενικευμένη σχεδόν οργή. Το είδα, χαμογέλασα και πάει…

Η κυβέρνηση θεώρησε σωστά ότι δεν αρκούσαν οι γαλήνιες συμβουλές του καθηγητή Τσιόδρα και οι αυστηρές απειλές του κ. Χαρδαλιά (πετυχημένη η επιλογή τους και καθοριστικός ο ρόλος τους για να «μείνουμε στο σπίτι»). Θεώρησε ότι έπρεπε να προσθέσει και τα ΜΜΕ.

Παραδόξως μάλλον δεν έκανε χρήση της θεσμικής δυνατότητας, με αποφάσεις του Ραδιοτηλεοπτικού συμβουλίου δωρεάν μετάδοσης από κανάλια και ραδιόφωνα μηνυμάτων κοινωνικού χαρακτήρα. Θέλησε, σωστά, να περιλάβει στην προσπάθεια και τον χειμαζόμενο τύπο, ακόμα και μηνιαία περιοδικά καθώς και τα λεγόμενα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, τα καλά αλλά και πιο απίθανα. Ή κομματικά φίλια;

Και να γιατί το πρόβλημα δεν είναι τα 22 «ψωροεκατομμύρια» μήτε το βιντεάκι αλλά ξανά μανά η σχέση των κυβερνήσεων με τα ΜΜΕ.

Αν δεν είναι αλήθεια ότι μοίρασαν πολλά σε λίγους βολικούς, προσχηματικά λίγα σε άλλους που δεν είναι βολικοί και τίποτε σε ορισμένους «εχθρούς» όπως θα έλεγε ο Τραμπ, τότε μία η απάντηση : η δημοσιότητα.

Ο Ριχάρδος Σωμερίτης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας