Ο στρατιώτης Ράιαν του Ολυμπιακού

«Είναι ο Ράιαν Γκιγκς του Ολυμπιακού, αυτό νομίζω τα λέει όλα».

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας είναι από τους ανθρώπους που είχε ζήσει τον Γιώργο Πρίντεζη από τις πρώτες στιγμές του (έχοντας τον στα χέρια του από έφηβο στην Ολύμπια Λάρισας).

Ως λάτρης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (η μεγάλη του αγάπη μετά τον Ολυμπιακό) δεν χρειάστηκε καν να σκεφτεί όταν του ζητήσαμε να μιλήσει για το φαινόμενο Πρίντεζης στα «ΝΕΑ».

«Ναι για αυτό σας λέω ότι μου θυμίζει τον παίκτη-σημαία της Μάντσεστερ, καθώς όπως ο Ράιαν Γκίγκς, ο Γιώργος δεν έφυγε ουσιαστικά ποτέ από την ομάδα της καρδιάς του και σε αυτή θα κλείσει την καριέρα του. Διότι ακόμα και ένα μικρό διάστημα που πήγε στη Μάλαγα, ήταν σαν να μην έφυγε ποτέ και το μυαλό του γύριζε και πάλι στον Ολυμπιακό όπου και επέστρεψε τελικά», λέει ο κόουτς των Ερυθρολεύκων.

Ο Γιώργος Πρίντεζης ανήκει ίσως σε μια σπάνια γενιά, των τελευταίων ρομαντικών παικτών. Ναι είναι αλήθεια ότι στο σύνολό τους σχεδόν όλοι οι παίκτες κοιτάνε βασικά δύο πράγματα.

Το συμβόλαιό τους και τον χρόνο συμμετοχής τους. Σαφώς και ο Γιώργος Πρίντεζης τα υπολόγιζε αυτά, όμως, όπως στη Μάλαγα για παράδειγμα, έβαλε και από την… τσέπη του (χάνοντας λεφτά που θα έπαιρνε δηλαδή) προκειμένου να επιστρέψει στον Ολυμπιακό.

Είναι μια σχέση που έχει να κάνει περισσότερο με δεσμούς καρδιάς και όχι συμβολαίου, όσο και αν (το ξαναλέμε) όλοι οι παίκτες θα κοιτάξουν το επαγγελματικό τους συμφέρον.

Ισως ακριβώς γι΄αυτό και το περίφημο ηχητικό (της ενημέρωσης του Γιώργου προς τους συμπαίκτες του ότι θέτει εαυτόν εκτός ομάδας λόγω της μη πληρωμής αρκετών εκ των δεδουλευμένων) πέρασε πιο ανώδυνα σε σχέση με το τι μπορεί να γινόταν με οποιονδήποτε άλλο παίκτη στην ομάδα.

Πολύ απλά διότι ο Γιώργος Πρίντεζης είναι ο Ολυμπιακός, είναι η σημαία της ομάδας και το εκφράζει – εδώ και δύο δεκαετίες πλέον – σε κάθε του κίνηση και σε κάθε του δήλωση.

Οι περισσότεροι – όταν θα έχει συνταξιοδοτηθεί από το αγωνιστικό κομμάτι – θα τον θυμούνται για το… πεταχτάρι της ζωής του.

Αυτό που έστεψε τον Ολυμπιακό και πάλι πρωταθλητή Ευρώπης το 2012 στην Πόλη κόντρα στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Μετά από 15 χρόνια και το έπος της Ρώμης (1997).

Τότε που ο Πρίντεζης 12 χρόνων ξεσπούσε σε έξαλλους πανηγυρισμούς βλέποντας τον τελικό με την Μπαρτσελόνα στην τηλεόραση.

«Ακόμα και αυτό το περίφημο πεταχτάρι, το δούλεψε απίστευτα και είναι καλός και με τα δύο χέρια. Κανείς ίσως δεν μπορούσε να φανταστεί τότε στα νεανικά του χρόνια ότι θα φτάσει μέχρι να γίνει πρωταθλητής. Ομως το πέτυχε με την αξία του» λέει ο Γιώργος Μπαρτζώκας.

Η απώλεια
Η πιο συγκλονιστική (και για τους θεατές ίσως) του στιγμή πάντως στον Ολυμπιακό δεν ήταν το 2012, αλλά το καλοκαίρι του 2016 όταν με την κατάκτηση του πρωταθλήματος, στη φιέστα του ΣΕΦ έχοντας το κύπελλο σηκώνει το βλέμμα του προς τον ουρανό και δακρύζει. Είχε χάσει – μέσα στους τελικούς – τον αγαπημένο του πατέρα και δεν σκέφτηκε στιγμή ότι θα άφηνε την ομάδα σε μια τέτοια στιγμή.  Ενα χρόνο αργότερα τα δάκρυα συγκίνησης είχαν αυτή τη φορά χαρούμενη αιτία, καθώς ήταν λίγο μετά την ανανέωση του συμβολαίου του με τους αδελφούς Αγγελόπουλους με τους οποίους περισσότερο έχουν οικογενειακές σχέσεις. Για έναν παίκτη που ήρθε πιτσιρίκι 16 χρόνων στον Ολυμπιακό θα θα φύγει… μπαμπάς.