Τσακαλώτος, ο λωτοφάγος

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος επετέθη χθες κατά του νέου εκπροσώπου της χώρας στο ΔΝΤ, Μιχάλη Μασουράκη. Τι κακό έκανε ο νέος εκπρόσωπος της χώρας; Κατά τον πρώην υπουργό Οικονομικών στις κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ένοχος διότι υπήρξε επικεφαλής οικονομολόγος του ΣΕΒ αλλά έκανε και κάτι χειρότερο: το 2010 είχε δηλώσει ότι «αδράξαμε την ευκαιρία» και υπογράψαμε Μνημόνιο με τους εταίρους και δανειστές.

Το διάστημα που ο Μασουράκης, κόντρα στον περιρρέοντα λαϊκισμό, έκανε και υπερασπιζόταν αυτή τη δύσκολη ακόμα και για τη ΝΔ της εποχής δήλωση, όπως όλοι θυμόμαστε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στα κάγκελα και ο Τσακαλώτος έχτιζε την προσωπική του καριέρα στα τραπεζάκια των αντιμνημονιακών «Αγανακτισμένων» της Πλατείας Συντάγματος, μαζί με τον Βαρουφάκη, τον Κατρούγκαλο και διάφορα άλλα παιδιά. Στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε ως αντιμνημονιακός, αλλά μετά το καυτό καλοκαίρι του 2015, το «όχι» που έγινε «ναι» και την κατάληψη εκ μέρους του της υπουργικής θέσης που πριν κατείχε ο Βαρουφάκης, εκών-άκων ο Τσακαλώτος προσχώρησε στη θέση του Μασουράκη. Και όχι μόνο προσχώρησε, αλλά υπέγραψε το αχρείαστο μέχρι να έρθει στα πράγματα η παρέα του Τσακαλώτου τρίτο και καλύτερο Μνημόνιο, τις συνέπειες του οποίου (ανάμεσά τους η αύξηση του ΦΠΑ και η μείωση του αφορολόγητου) η χώρα πληρώνει και θα συνεχίσει να πληρώνει σε κάθε περίπτωση στο μέλλον.

Παρ’ όλα αυτά, ο Τσακαλώτος, σήμερα, απευθυνόμενος σε λωτοφάγους, διαγράφει δημοσίως την πολιτεία του διακινώντας την επιλεκτική λήθη που τον βολεύει. Αραχτός στο «ηθικό πλεονέκτημα» και στην ουσία αδιόρθωτος, έχει ακόμα μια συνθλιπτική κατηγορία κατά του Μασουράκη: το 2015 κινητοποιήθηκε στο κίνημα Μένουμε Ευρώπη.

Φοβερό έγκλημα. Ακου κινητοποιήθηκε στο κίνημα Μένουμε Ευρώπη. Αντί, δηλαδή, να πολεμάει τους δανειστές και την Ευρώπη, αντί να βάλει κανά χεράκι να βρεθούν λεφτά από τη Ρωσία, την Κίνα ή τη Βενεζουέλα, εκείνος διεκδικούσε τι; Να μείνουμε Ευρώπη; Ηταν δηλαδή με τους πολίτες που κατέβηκαν στον δρόμο για να αποτρέψουν την έξοδο της χώρας από την ΟΝΕ και την εκδίωξή της από την Ευρωπαϊκή Ενωση; Ενοχος.

Σαν σήμερα, το 2015, η Ελλάδα ερχόταν ένα βήμα πιο κοντά σε αυτή την πιθανότητα. Η διαπραγμάτευση του Βαρουφάκη με τους εταίρους πελαγοδρομούσε και η Τράπεζα της Ελλάδος (δηλαδή ο κατηραμένος όφις Στουρνάρας) είχε υποβάλει στην πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου και στο υπουργικό συμβούλιο την Εκθεσή της για τη Νομισματική Πολιτική 2014-15.

Η Εκθεση έλεγε ότι «η αποτυχία στις διαπραγματεύσεις θα είναι η αρχή μιας επώδυνης πορείας που θα οδηγήσει αρχικά σε πτώχευση και τελικά στην έξοδο της χώρας από τη ζώνη του ευρώ και – πιθανότατα – από την ΕΕ». Εκανε λόγο για οξύτατη συναλλαγματική κρίση που θα εκτίνασσε τον πληθωρισμό και προειδοποιούσε για βαθιά ύφεση, μείωση εισοδημάτων και γενική κατάρρευση. Αλλά φωνή βοώντος. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επέστρεψε την Εκθεση στον διοικητή της Τράπεζας ως απαράδεκτη, ο Τσίπρας με τον Βαρουφάκη πήγαν το τυχοδιωκτικό παιχνίδι μέχρι το τέλος και η χώρα, με το τυχοδιωκτικό δημοψήφισμα, έφτασε όντως στο χείλος του γκρεμού.

Οι προειδοποιήσεις όσων είχαν δείξει τον ολέθριο δρόμο που πορευόμασταν, ανάμεσά τους του Στουρνάρα και των Μένουμε Ευρώπη, συνέβαλαν στην κωλοτούμπα Τσίπρα και στο Μνημόνιο Τσακαλώτου. Οσο κι αν οι πρωταγωνιστές τους θέλουν να τα ξεχάσουν, δεν τα ξεχνάμε εμείς.

Πλήγμα στον αντισημιτισμό

{ARX}Η{ARX} επίσκεψη του έλληνα Πρωθυπουργού στο Ισραήλ επιβεβαιώνει πανηγυρικά τον θάνατο ενός από τα βαναυσότερα μεταπολιτευτικά στερεότυπα: του αντισημιτισμού. Ηταν ένα κράμα που παρήχθη από διάφορες ιδεολογικές παραμέτρους.
Παράμετρος πρώτη: η μεταπολεμική στάση του ελληνικού κράτους και, κυρίως, η ένοχη σιωπή για την αποδοχή της απώλειας των Ελλήνων Εβραίων στα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου, που συνοδεύτηκε από λεηλασία των περιουσιών τους και την εξάλειψη της μνήμης τους. Μόνο την τελευταία εικοσαετία αναστράφηκε εκείνο το ρεύμα της σιωπής – καταρχάς χάρη στη δημοσίευση μαρτυριών και στην πρωτοποριακή δουλειά μερικών ιστορικών.
Παράμετρος δεύτερη: ο αντιιμπεριαλισμός και ο αντιδυτικισμός: το Ισραήλ συνυφαινόταν ανέκαθεν με το μεγάλο κεφάλαιο, με τα λόμπι που υπαγόρευαν πολιτικές στην Αμερική, με το κεφάλαιο που υποτίθεται ότι κυρίως είναι εβραϊκό. Ο ελληνικός προοδευτισμός δημιούργησε ένα αντισημιτικό τέρας στηριγμένος στους ιδεολογικούς δογματισμούς του και στις συνωμοσιολογικές θεωρίες.
Παράμετρος τρίτη: η άκριτη φιλία προς τους Παλαιστινίους. Μια στάση που υπήρχε εν σπέρματι στις μπααθικές καταβολές του ΠΑΣΟΚ και στην ευρεία πεποίθηση ότι οι Παλαιστίνιοι είχαν δίκιο σε όλα. Η φιλοπαλαιστινιακή – φιλοαραβική μονομέρεια κάλυψε πολλές φορές την ψύχραιμη προσέγγιση των πραγμάτων.
Ακόμα και ως προϊόν ρεάλ-πολιτίκ, η Ελλάδα διορθώνει στην πράξη ένα ακόμα χαρακτηριστικό εξαιρετισμού, σε μια πορεία προς την κατάκτηση της δυτικής της ταυτότητας.