Βιτριόλι και κουτσομπολιό

Αυτό που μου προκαλεί ταραχή στην υπόθεση της 35χρονης και του βιτριολιού, δεν είναι φυσικά η περιέργεια για την ίδια την υπόθεση που δείχνει να έχει ολόκληρη η Ελλάδα, κάτι που καταλαβαίνω. Γιατί είναι μια υπόθεση που σχετίζεται κυρίως με την ανθρώπινη συμπεριφορά και μπορεί να αφορά τον καθένα από εμάς ή τον διπλανό μας. Επίσης, εφόσον είναι μια υπόθεση κοινωνικού χαρακτήρα, φαίνεται ότι καθένας μπορεί να εκφέρει άποψη για αυτήν, ανήκει δηλαδή στα ζητήματα  που δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις και πτυχία για να τα αντιληφθεί κανείς, όπως π.χ. πριν από αρκετό καιρό η υπόθεση με το bullying ενός παιδιού σε ελληνικό νησί και διάφορα άλλα τέτοια.

Ακόμα και εγώ, που συνήθως μένω αδιάφορος μπροστά σε τέτοια αποκρουστικά επεισόδια καθημερινότητας που προσβάλλουν την αισθητική μου, αυτά τα μεμονωμένα περιστατικά που δυστυχώς συμβαίνουν στη ζωή μας, έπιασα τον εαυτό μου να θέλει να μάθει λεπτομέρειες για την υπόθεση, να διατρέχει τις σελίδες των εφημερίδων στο Διαδίκτυο, να ξεφυλλίζει τα ημερήσια φύλλα και φυσικά να παρακολουθεί τις ειδήσεις στην τηλεόραση. Αλλά ως εκεί. Με το φερμουάρ του στόματός μου, ερμητικά κλειστό.

Αυτό που πραγματικά με ταράζει όμως, μπορώ να πω και με θυμώνει, είναι η ευκολία με την οποία τόσος πολύς κόσμος φτάνει σε πορίσματα και συμπεράσματα, δίχως η υπόθεση όχι απλώς να έχει κλείσει αλλά πραγματικά …ανοίξει. Στρατιές από ερασιτέχνες ιδιωτικούς ντετέκτιβ, ερασιτέχνες δικηγόρους, ερασιτέχνες δικαστές, ερασιτέχνες ψυχαναλυτές και ερασιτέχνες ψυχολόγους εκφέρουν με άνεση δημοσίως τη γνώμη τους χωρίς φυσικά να ενδιαφέρονται για την ουσία του ζητήματος, την ίδια την πράξη και τις πραγματικές της συνέπειες, αλλά για να ακουστούν, ακόμα και προκαλώντας (επίτηδες) θόρυβο με την κατάθεση μιας ακραίας γνώμης. Πόσο αληθινό τελικά αυτό που είχε πει ο Αντι Γουόρχολ για το δικαίωμα στη δημοσιότητα των έστω 15 λεπτών που έχει όλος ο κόσμος…

Βέβαια, είναι κάτι που έχω δει να συμβαίνει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πολύ πριν μπω επαγγελματικά στον χώρο όπου βρίσκομαι. Και είναι κάτι που αφορούσε πάντα τέτοια «μεμονωμένα» περιστατικά ανθρώπινης συμπεριφοράς, όχι δηλαδή το Κυπριακό, το Μεσανατολικό ή την παγκόσμια οικονομία, θέματα δηλαδή που απαιτούν πραγματικές γνώσεις για να μιλήσεις για αυτά. Μόνον που εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ο εφιάλτης του Διαδικτύου για να κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα δίνοντας βήμα σε μη επαγγελματίες που παριστάνουν τους επαγγελματίες όλων των επαγγελμάτων, χωρίς φυσικά να τολμούν να παραδεχτούν ότι το πραγματικό τους επάγγελμα είναι ένα: το κουτσομπολιό.

Πολύ αμφιβάλλω αν στην υπόθεση της 35χρονης και του βιτριολιού κάποιος απ’ όλους αυτούς τους «αναλυτές στο γόνατο» έχει κάνει τον στοιχειώδη κόπο να μπει στη θέση των ανθρώπων στους οποίους με τόση ευκολία αναφέρεται. Κανένας δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται για το ότι ένας άνθρωπος αυτή τη στιγμή υποφέρει από ένα πλήγμα που προέκυψε εντελώς ξαφνικά στη ζωή του φέρνοντάς την τούμπα, ίσως για πάντα. Ολοι, επιδερμικά και πρόχειρα, αναζητούν τη λύση του «μυστηρίου»,  κρίνουν, κατακρίνουν, ψυχαναλύουν ή και καταδικάζουν ακόμα και όλοι παρακολουθούν αυτή την υπόθεση σαν να είναι ένα μακρύ, καυτό επεισόδιο μιας τηλεοπτικής σαπουνόπερας, όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν και συνήθως συμβαίνουν.

Το τι έχω διαβάσει για αυτή την υπόθεση από άσχετους δεν λέγεται, σε σημείο που ντρέπομαι εγώ για λογαριασμό όσων τα γράφουν. Απερίσκεπτα, άλογα, ανόητα, επιπόλαια και γιατί; Για ποιον λόγο; Τι έχουν να κερδίσουν πέραν αυτών των δευτερολέπτων στα οποία κάποιος θα τους δώσει σημασία – κάποιος όχι μόνον σαν αυτούς αλλά τελικά και σαν εμένα. Γιατί κακά τα ψέματα. Ακόμα και εγώ έπεσα στην παγίδα και ανακυκλώνω μέσα από αυτό το κείμενο μια κατάσταση για την οποία θα ήταν προτιμότερο όλοι μας να παραμείνουμε σιωπηλοί και εφόσον πραγματικά μας ενδιαφέρει, να περιμένουμε α) την ενημέρωση από τους επαγγελματίες δημοσιογράφους, β) την ψυχανάλυση από τους επαγγελματίες ψυχαναλυτές και γ) την απόδοση δικαιοσύνης από τους επαγγελματίες δικαστές.