«Δεν υπάρχει ποτέ σχέδιο προστασίας στη μουσική»

Η αφορμή για τη συνέντευξη με τον αμερικανό τραγουδοποιό Λουκ Ελιοτ είναι το νέο, μόλις δεύτερο, άλμπουμ του με τίτλο «The big wind», που αποτελεί ωστόσο ήδη μια «στροφή» σε σχέση με το «Provisions» του 2014. Η έμπνευση εδώ έρχεται από το 1839, όταν μια καταστροφική θύελλα στην Ιρλανδία κόστισε τη ζωή σε εκατοντάδες ανθρώπους και καταγράφηκε ως η πλέον καταστροφική για 300 χρόνια. Ο ίδιος ο Ελιοτ έχει δηλώσει ότι βρέθηκε να «κυνηγά καταιγίδες», να μάχεται για να ισορροπήσει μέσα στον ανεμοστρόβιλο της προσωπικής του ζωής και της δημιουργικής έμπνευσης. Ο τραγουδοποιός γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Νιου Τζέρσεϊ, αλλά ως καλλιτέχνης διαμορφώθηκε ζώντας ανάμεσα στις Πολιτείες της Νέας Υόρκης, του Κονέκτικατ και του Νιου Τζέρσεϊ, ενώ αυτή την εποχή κατοικεί στη Νορβηγία. Πρώτη φορά τον ακούσαμε να τραγουδά μαζί με τον Sivert Hoyem στο «Somebody’s Man» και στην Ελλάδα πρωτοήρθε τον Απρίλιο του 2019, όταν άνοιξε τις τρεις συναυλίες των Madrugada σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (στα ίδια μέρη σχεδιάζει να βρεθεί το φθινόπωρο, εάν η επιστροφή στην κανονικότητα δεν εμφανίσει ανυπέρβλητα εμπόδια). Το «The big wind» κυκλοφόρησε στις 8 Μαΐου, εν μέσω κορωνοϊού, με 10 τραγούδια και ανοίγει με το «All οn board», ένα μάλλον γλυκόπικρο ποπ τραγούδι.

Για να ολοκληρώσεις το άλμπουμ έπρεπε να τελειώσεις πρώτα το κομμάτι «All on board». Γιατί ήταν τόσο σημαντικό;

Ενιωσα προσωπικά, και η ομάδα μου το ίδιο, ότι η «σκληρότητα» που περιείχε το κομμάτι συμπύκνωνε πολλά από όσα σήμαινε ο δίσκος. Υπάρχει μια άγρια διάθεση σ’ αυτό το κομμάτι, μια «επιθετικότητα» που χρειαζόταν να απελευθερωθεί για να ολοκληρωθεί το άλμπουμ.

Ποιες αναμνήσεις από το Νιου Τζέρσεΐ και άλλα μέρη κουβαλάς στο μουσικό συναισθηματικό σου αρχείο;

Οντως κουβαλάω μουσικές αναμνήσεις, αλλά από διαφορετικές περιόδους και διαφορετικά μέρη. Και η ζωή μου μπορεί να προσδιοριστεί ανάλογα με το τι άκουγα σε καθεμία από αυτές τις περιόδους. Η πρώιμη εφηβεία μου, λοιπόν, χωράει Τζίμι Χέντριξ, Ελβις Κοστέλο και Beastie Boys. Η δεκαετία που μπαίνω στα 20 προς 30 περιέχει τον Μπομπ Ντίλαν και τον… Ντίλαν και τον… Ντίλαν. Μόνο. Είναι η περίοδος που ξεκινάω να γράφω.

Γνωρίζοντας ότι η λέξη «επιρροή» μπορεί να είναι παρεξηγήσιμη για έναν καλλιτέχνη, τι σημαίνουν για σένα τα ονόματα Μπρους Σπρίνγκστιν, Τομ Γουέιτς και Νικ Κέιβ;

Νομίζω ότι είναι τρεις από τους μεγαλύτερους τραγουδοποιούς και περφόρμερ που ζουν μαζί μας σήμερα. Είμαστε τυχεροί που ζούμε μαζί με αυτούς τους ταλαντούχους ανθρώπους.

Εάν υπάρχει κάτι που ήθελες να αποφύγεις πάση θυσία σε αυτό το άλμπουμ, τι ήταν;

Σε κάθε περίπτωση, ήθελα το άλμπουμ να περιέχει την αυθεντική μου διάθεση. Δεν ήθελα να είναι «ευγενικό» και «πολιτισμένο».

Πόσο δύσκολο είναι για έναν νέο αμερικανό τραγουδοποιό να μπαίνει στη βιομηχανία; Πώς μπήκες στη μουσική και πώς ήταν η πρώτη περίοδος;

Ηταν περίπλοκες. Νομίζω ότι έκανα κι εγώ τα πράγματα δύσκολα με το να αναμειχθώ σε άλλες δουλειές. Επρεπε να έχω μπει στον χώρο νωρίτερα, αλλά ήμουν τρομοκρατημένος. Μεγάλωσα πιστεύοντας ότι χρειαζόμουν πάντοτε ένα «σχέδιο προστασίας» από τον κόσμο και φυσικά ποτέ δεν απέκτησα κάτι τέτοιο – ούτε και υπάρχει. Οπότε με τον καιρό μετάνιωνα ολοένα και περισσότερο που δεν κυνηγούσα την τέχνη μου. Ολη η διαδρομή ξεκίνησε με το «Provisions». Τότε ήταν που είπα ότι αυτό ήθελα να κάνω πάντοτε και τίποτε άλλο δεν θα μετρούσε πλέον. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους.

Γράφεις τραγούδια με σκοπό να αποδοθούν επί σκηνής; Το έχεις στο μυαλό σου όταν συνθέτεις;

Κι όμως, πάντοτε φοβάμαι ότι τα τραγούδια μου δεν θα μεταφερθούν σωστά σε μια ζωντανή παράσταση. Αυτό με έτρωγε από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα, αλλά τελικά λειτούργησαν απολύτως. Στην πραγματικότητα, μεγάλο μέρος των τραγουδιών μου, ειδικά σ’ αυτόν τον δίσκο, ακούγονται καλύτερα μπροστά σε ακροατήριο. Θα ήθελα πολύ να τα τραγουδήσω στην Ελλάδα, όπου σχεδιάζουμε να ξαναέρθουμε, αλλά προφανώς όλα έμειναν πίσω εξαιτίας των μέτρων του κορωνοϊού. Να περιμένετε νεότερα πάντως.