Περηφάνια και προκατάληψη

Υπό κανονικές (προ πανδημίας) συνθήκες, το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε θα ήταν το διήμερο του Pride, της ετήσιας παρέλασης μνήμης για τις διαδηλώσεις του Stonewall, για τα δικαιώματα των συμπολιτών μας που ανήκουν στην LGBTQI+ κοινότητα. Κάθε χρόνο οι εκδηλώσεις αυτές συγκεντρώνουν όλο και ευρύτερη στήριξη, καθώς έχουν ταυτιστεί με μια γενική στάση υπέρ της ισότητας των δικαιωμάτων και της ελευθερίας. Και, παράλληλα, οι δημόσιες αντιδράσεις για αυτές μειώνονται. Αυτό είναι ευχάριστο. Οπως ευχάριστη είδηση είναι να διαβάζουμε ότι ο Πρωθυπουργός έχει μια φυσιολογική κοινωνική σχέση με έναν σύμβουλό του και γνωρίζει τον σύζυγο του και ακόμη πιο ευχάριστο ότι αυτά τα πράγματα δηλώνονται ανοιχτά. Ας μην το παραγνωρίζουμε, ακόμη χρειάζεται γενναιότητα για κάποιους ανθρώπους να ζουν ανοιχτά την οικογενειακή ζωή τους, με τρόπο που για άλλους είναι αυτονόητο.

Αυτό όμως, δυστυχώς, δεν σημαίνει ότι διακρίσεις δεν υπάρχουν ακόμη και έχουν και μια ταξική διάσταση. Ενας ομοφυλόφιλος ή ένας τρανς συμπολίτης μας που έχει τη δυνατότητα να ζήσει όπου επιθυμεί, να επιλέξει εργασία κ.λπ., είναι πιο προνομιούχος από άλλους. Ακριβώς το ίδιο που ισχύει για όλους τους ανθρώπους, σε όλες τις κοινωνίες, ισχύει και όταν συζητούμε για τα προβλήματα της LGBTQI+ κοινότητας. Για αυτόν τον λόγο οι διεκδικήσεις της δεν περιορίζονται στην ορατότητα, διότι όσο σπουδαία κι αν είναι (που είναι), δεν καλύπτει σύνολο πραγματικών αναγκών και διακρίσεων. Αυτές είναι στο χέρι της πολιτείας να τις θεραπεύσει, νομοθετώντας κι εφαρμόζοντας μέτρα προστασίας ενάντια στην άνιση μεταχείριση (π.χ. στον χώρο της παιδείας και της εργασίας, όπου έχουν καταγραφεί σοβαρά προβλήματα), καταργώντας διακρίσεις που ανήκουν σε άλλες εποχές και αντιλήψεις (π.χ. ξέρατε ότι οι ομοφυλόφιλοι απαγορεύεται να γίνουν αιμοδότες;). Και, φυσικά, αναγνωρίζοντας άλλες μορφές οικογενειακής ζωής πέραν αυτής των ετερόφυλων ζευγαριών και γονιών.

Αυτές άλλωστε υπάρχουν πια εκεί έξω και η θέσμιση οφείλει, για πρακτικούς λόγους, αν μη τι άλλο, να συμβαδίζει με την πραγματικότητα. Ωστε, για παράδειγμα, να μην υπάρχει το παράδοξο ο γάμος του συμβούλου ενός πρωθυπουργού (που τον επέλεξε και τον στηρίζει) να μην αναγνωρίζεται στο κράτος στο οποίο ζει και στο οποίο προσφέρει τις ικανότητες και τις υπηρεσίες του.