Outing

Eχει συνηθίσει, είπε ο Αλέξης Πατέλης στην «Καθημερινή», να κάνει outing στους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεται τακτικά σε επαγγελματική βάση. Αυτή του η ρουτίνα όμως δεν φτάνει για να ερμηνευτεί η απόφασή του να γίνει ο πρώτος μέσα στον στενό πυρήνα των συνεργατών ενός πρωθυπουργού που παραδέχεται δημόσια ότι είναι γκέι – ο πρώτος κυβερνητικός αξιωματούχος ήταν ο γ.γ. Σύγχρονου Πολιτισμού Νικόλας Γιατρoμανωλάκης. Το ελληνικό περιβάλλον – κοινωνικό, πολιτικό και κομματικό – εξάλλου μόνο ειλικρινά gay-friendly δεν είναι. Οφείλει, άρα, να δει κανείς την κίνηση του Πατέλη – όπως κι εκείνη του Γιατρομανωλάκη –  σαν μια μορφή ακτιβισμού για τη διαφορετικότητα, όχι σαν μια προσωπική ανάγκη μόνο. Και να μην παραβλέπει πως κι οι δυο μίλησαν ανοιχτά ενώ υπηρετούν την κυβέρνηση ενός συντηρητικού κόμματος. Ενός κόμματος που είχε τριχοτομηθεί στην ψηφοφορία για το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών. Αλλά κι όταν ψηφιζόταν η ταυτότητα φύλου το 2017, δεν είχε δείξει διατεθειμένο να ακολουθήσει τη λίμπεραλ γραμμή του αρχηγού του – με αποτέλεσμα η ΝΔ να καταψηφίσει το νομοσχέδιο.

Αποδοχή

Ή που το 2019, ως κυβερνητική πια πλειοψηφία, απέρριψε την αναθεώρηση του άρθρου 5 παρ. 2 του Συντάγματος ώστε εκείνο να περιλαμβάνει και την απαγόρευση διακρίσεων βάσει σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας και χαρακτηριστικών φύλου. Παρεμπιπτόντως, στην ανάγνωση του επικεφαλής του οικονομικού γραφείου του Πρωθυπουργού το μεγαλύτερο πρόβλημα ενός ομοφυλόφιλου εδώ δεν είναι νομοθετικό, αλλά ορατότητας. Τα στοιχεία φαίνεται να στηρίζουν την άποψή του. Σύμφωνα, π.χ., με μια έκθεση του ILGA-Europe, ευρωπαϊκού παραρτήματος του διεθνούς οργανισμού που προωθεί τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ, το 2016 η Ελλάδα κατατάχθηκε στη 15η θέση των 49 ευρωπαϊκών χωρών ως προς τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ – χάρη στις νομοθετικές πρωτοβουλίες που έχει πάρει για τη διασφάλισή τους. Απλά τα περισσότερα από τα σχετικά νομοθετήματα δεν στηρίχθηκαν από την Κεντροδεξιά. Με άλλα λόγια, ο Πατέλης έχει δίκιο. Χρειάζονται ορατά και ισχυρά ΛΟΑΤ πρότυπα που να ενισχύουν την κοινωνική αποδοχή. Και χρειάζονται πρώτα από όλα για να αποδεχθούν τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα οι γαλάζιοι πολιτικοί, μια κι αποτελούν τον έναν πυλώνα του δικομματισμού.