Η ήττα {LF}της πολιτικής από το ποδόσφαιρο

Ηταν ένα οργανωμένο άουτο ντα φε του ποδοσφαίρου. Ο απώτερος στόχος της πολιτικής ηγεσίας της Γαλλίας δεν ήταν η διακοπή του Σαμπιονά αλλά όλων των ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων της Ευρώπης.

Η υπουργός Αθλητισμού της Γαλλίας Ροξάνα Μαρασινεάνου δημιουργούσε νησίδες αντίδρασης προς την UEFA στις επαφές της με τους ομολόγους της των χωρών που συγκροτούν το big 5 των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων.

Η πολιτική εξαπέλυσε μία άνευ προηγουμένου επίθεση στο ποδόσφαιρο το οποίο κατηγόρησε, με διαρροές στον Τύπο, ως έναν από τους βασικούς επιταχυντές της διάδοσης του κορωνοϊού. Μια κωμική ανορθογραφία αφού όλοι γνωρίζουν πως την απόλυτη ευθύνη την έφεραν οι πολιτικοί που δεν άκουσαν τις φωνές που τους καλούσαν να αναβάλουν τα ευρωπαϊκά παιχνίδια και να κλείσουν τα σύνορα των χωρών τους μπροστά στη λαίλαπα του SARS-CoV-2.

Τελικά αποδείχτηκε πως ένα γαλλικό κλειδί δεν είναι αρκετό για να αποσυναρμολογηθεί η μεγαλύτερη βιομηχανία θεάματος.

Η πολιτική αλογόμυγα ενόχλησε, εκνεύρισε, προβλημάτισε αλλά δεν τρόμαξε.

Η Γερμανία έχει διανύσει τον μισό δρόμο και απομένουν πλέον τέσσερις αγωνιστικές για να ολοκληρωθεί η Μπουντεσλίγκα. Η Ισπανία ξεκίνησε. Η Αγγλία και η Ιταλία ετοιμάζονται κι αυτές.

Και η Γαλλία; Ηττημένη, ντροπιασμένη, απομονωμένη, αναρωτιέται τι πήγε λάθος και έγινε το ανέκδοτο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Ο απολογισμός των κρίσιμων αποφάσεων που λήφθηκαν στις μέρες της λαίλαπας θα συνταχτεί στα επόμενα χρόνια. Και δεν αφορά βεβαίως μόνο το ποδόσφαιρο. Οταν θα καθίσει ο κουρνιαχτός θα αποκαλυφθούν τα fake news, οι υπερβολές, οι σοβαροί, οι αστείοι της υπόθεσης. Αυτοί που καθυστέρησαν εγκληματικά να χτυπήσουν τον κώδωνα του κινδύνου, αυτοί που απέκρυψαν κρίσιμα στοιχεία. Η πανδημία θα αποκαλύψει τα σκύβαλα και θα επιβεβαιώσει το ιστορικό ρητό που αποδίδεται στον Αλκιβιάδη: το διοικείν εστί προβλέπειν. Πόσοι προέβλεψαν τη χολέρα και τι έκαναν για να τη σταματήσουν;