Τοπίο στην ομίχλη

«Με τον ήλιο τα μπάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε» λέει μια παροιμία της οποίας το νόημα δυστυχώς το ελληνικό μπάσκετ βάλθηκε να επιβεβαιώσει μέχρι κεραίας!

Προχθές ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος βροντοφώναξε προς πάσα κατεύθυνση την αποστασιοποίησή του από την κορυφαία ευρωπαϊκή ομάδα της τελευταίας εικοσαετίας και δεν είναι ο πρώτος, μα ούτε και ο τελευταίος…

Δυο εβδομάδες νωρίτερα είχε αποχωρήσει από το Ρέθυμνο ο Κωστής Ζομπανάκης, ενώ στα βήματά τους ενδέχεται να βαδίσει και ο Παντελής Μπούμπουρας από τον Ηφαιστο Λήμνου. Την ίδια στιγμή ο Ολυμπιακός που πέρυσι επέλεξε την «ευθανασία» παραμένει εκτός των τειχών του ελληνικού πρωταθλήματος, ο ΠΑΟΚ κυβερνάται εδώ και έντεκα χρόνια από διοίκηση πρωτοδικείου και χωρίς τον παραμικρό επενδυτή, ο Αρης ψάχνει τις μετοχές της δικής του ΚΑΕ στα γραφεία του προηγούμενου αφεντικού και δεν συμμαζεύεται!

Τοπίο στην ομίχλη κατά πώς θα έλεγε και ο Αγγελόπουλος: όχι ο Παναγιώτης και ο Γιώργος (του Ολυμπιακού) ή ο Μάκης (της ΑΕΚ), αλλά ο συχωρεμένος ο Θόδωρος που σκηνοθέτησε την ομώνυμη ταινία, το σκηνικό της οποίας κολλάει γάντι στις ελληνικές μπασκετικές περιστάσεις.

Το κάποτε επιλεγόμενο «εθνικό άθλημα», που τέτοιες μέρες το 1987 ανέβαινε στο Εβερεστ και συνήγειρε τον απανταχού της γης ελληνισμό, διάγει πολλώ λογιώ την πιο κρίσιμη φάση της ιστορίας του, υπό το κράτος των πολλών παθογενειών του συστήματος, της περιρρέουσας πενίας και της οφθαλμοφανούς αδυναμίας (αυτο)διαχείρισης που υποχρεώνουν τα αφεντικά να βάζουν ένα σκασμό λεφτά από την τσέπη τους.

Σαν να μην έφταναν οι σοβαρότατες και απρόβλεπτες (οικονομικές και όχι μόνο) επιπτώσεις της πανδημίας, που επέφεραν κιόλας τη βίαιη διακοπή της αγωνιστικής δράσης (με ό,τι αυτή συνεπάγεται στα ταμεία των ομάδων), η σύγχυση επιτείνεται και από άλλες παράπλευρες καταστάσεις, όπως οι επικείμενες εκλογές της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, η οποία ούτως ή άλλως διαφεντεύει θεσμικά το άθλημα.

Η μείωση των εσόδων, από τα τηλεοπτικά δικαιώματα, τις χορηγίες, τις διαφημίσεις και τη διεξαγωγή των αγώνων κεκλεισμένων των θυρών, σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις θα κυμανθεί πάνω από το 30% με αντίστοιχα «κουρέματα» στα συμβόλαια των παικτών και μειωμένες προσφορές σε ξένους παίκτες.

Παρεμπιπτόντως ο συνολικός τζίρος των 14 ομάδων της Basket League υπολογίζεται περίπου σε 18.000.000 ευρώ, όταν μονάχη της η (ρωσική) Ούνικς Καζάν, που αγωνίζεται στο Eurocup «παίζει» στα 15 εκατομμύρια!

Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε, λοιπόν, και γιατί αποσύρονται οι ιδιοκτήτες; Οι λόγοι έχουν να κάνουν με την… τσέπη τους, καθόσον οι επενδύσεις στον ελληνικό αθλητισμό και δη στο μπάσκετ αποτελούν μια πολύ σχετική έννοια και στην πραγματικότητα καταλήγουν σε βαρέλι χωρίς πάτο!

Ο Ζομπανάκης έβαλε 6.000.000 ευρώ σε δέκα χρόνια, ο Μπούμπουρας 5.000.000 σε μια διετία και ο Γιαννακόπουλος 63.000.000 από το 2012 και πέρα, χώρια τα 373.000.000 που είχαν δαπανήσει ο πατέρας του και ο θείος του!

Εν κατακλείδι είναι πολλά τα λεφτά για να κάνει κάποιος το χόμπι του και να μην έχει στο μπροστινό ή στο πισινό μέρος του κεφαλιού του την έξοδο, είτε αυτή είναι ηρωική, είτε όχι και μάλιστα μέσα στην τρικυμία του πλου στα αχαρτογράφητα και φουρτουνιασμένα (ελέω της πανδημίας και της ανατροπής της κανονικότητας) ύδατα…