Τζάμπα η οργή

Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Χαρίτσης, ανέλαβε τη θέση αυτή αμέσως μετά την εκλογική ήττα του κόμματός του, πέρυσι τον Ιούλιο, και την απομάκρυνσή του από την εξουσία. Ο Αλέξης Τσίπρας έκρινε ότι είναι κατάλληλος για να σηματοδοτήσει μια νέα αρχή του κόμματος, με αντιπολίτευση σκληρή αλλά επί της ουσίας.

Λυπάμαι που θα το πω αλλά ακόμα μια φορά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έπεσε έξω. Ο εκπρόσωπος Χαρίτσης είναι βλοσυρός, αυστηρός, έχει πάντα να κάνει μια φοβερή καταγγελία για την αντιπολίτευση – αλλά όταν την κάνει, δεν συγκινείται κανείς, δεν τρέμει κανείς, δεν ανησυχεί κανείς. Συνήθως τον οργισμένο τόνο του ακολουθεί μια απάντηση, όχι πάντα από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, που για να το πω κομψά ακυρώνει την οργή του καταγγέλλοντος.

Τελευταίο κατόρθωμα του εκπροσώπου Χαρίτση ήταν η καταγγελία για τη διαφήμιση του τουρισμού. Κατήγγειλε την κυβέρνηση ότι «παρέκαμψε τον ΕΟΤ και έδωσε με απευθείας ανάθεση 32 εκατ. ευρώ σε ιδιωτική εταιρεία». 32 εκατ. ευρώ! Μπορεί όντως να ξεχωρίσει τι είναι αυτό το ποσόν, έχει την αίσθηση του μεγέθους; Αν η κυβέρνηση είχε κάνει ό,τι καταγγέλθηκε, αυτό θα σήμαινε μια απροκάλυπτη πράξη διαφθοράς. Απ’ ό,τι φαίνεται, ο εκπρόσωπος Χαρίτσης έχει συναίσθηση του πόσο βαρύ περιστατικό θα ήταν αν συνέβαινε ό,τι ισχυρίζεται στην καταγγελία του. Γι’ αυτό και μεταφέρει την ευθύνη κατευθείαν στον Πρωθυπουργό: «Την αποκλειστική ευθύνη έχει ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης και το “επιτελικό κράτος” του που μας επιστρέφει στις χειρότερες μέρες της ρεμούλας, της τσαπατσουλιάς, της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος. Του διεθνούς διασυρμού τελικά της χώρας μας».

Οταν όμως καταγγέλλεις μια τέτοια πράξη διαφθοράς, και δείχνεις να ξέρεις και τις πολιτικές συνέπειές της, δεν οφείλεις να τεκμηριώσεις την καταγγελία σου; Δεν οφείλεις να είσαι σίγουρος ότι η οργή σου έχει διοχετευτεί σωστά; Να πεις, π.χ., και να είναι έτσι: «Πήραν δυο χιλιάδες για το σενάριο, δέκα χιλιάδες για το γύρισμα, 87 χιλιάδες για να πληρωθούν τα Μέσα που θα φιλοξενήσουν τη διαφήμιση και 31 εκατομμύρια 901 χιλιάδες για φιστίκια». Να οι αποδείξεις, να η λίστα αυτών που επωφελούνται, να και το τιμολόγιο του φιστικέμπορου. Μπόνους, το μπέρδεμα με την παραλία.

Αλλά ο καταγγέλλων είχε ξεχάσει να βρει την απόδειξη για τα φιστίκια. Εκανε μια καταγγελία για σκάνδαλο 32 εκατομμυρίων, που ρίχνει κυβέρνηση, η οποία εύκολα καταρρίπτεται επειδή δεν μπορεί να τεκμηριωθεί. Και δεν τεκμηριώνεται επειδή δεν είναι αληθινή. Οι μομφές, το σηκωμένο δάχτυλο, το μάθημα ηθικολογίας, όλα αποδεικνύονται απλά ρητορικά σχήματα. Ο Χαρίτσης συμπεριφέρθηκε σαν τους πρωταγωνιστές της υπόθεσης Νovartis: κατήγγειλε ένα δήθεν μεγάλο σκάνδαλο που ήταν απλώς ένα μεγάλο ψέμα – μόνο που στην περίπτωσή του δεν είχε προστατευόμενους μάρτυρες και σύστημα εξουσίας να υποστηρίξουν την καταγγελία του. Γι’ αυτό και ξεφούσκωσε αμέσως. Τζάμπα η οργή!

Ετσι όμως δεν γίνεται δουλειά. Πολιτική δεν γίνεται με καταγγελίες και οργισμένες παραστάσεις στα κανάλια και στα ραδιόφωνα, δεν γίνεται με λόγια του αέρα. Αν ψάχνουν στον ΣΥΡΙΖΑ την αιτία της δημοσκοπικής κατρακύλας, ας την αναζητήσουν και σε αυτόν τον τομέα: πολλή φλυαρία αλλά από ουσία τίποτα.

Οσο για τον εκπρόσωπο Χαρίτση, κατανοώ ότι είναι νέος και βιάζεται να καταγραφεί. Ξέρω κι άλλους που βρέθηκαν στο περιβάλλον του Τσίπρα στο παρελθόν, εξίσου νέους και εξίσου βιαστικούς: έναν Καρίτζη, έναν Σακελλαρίδη, έναν Κορωνάκη…

Επιχειρηματικότητα και ευθύνη

Η απόφαση να επιβληθεί βαριά ποινή στο κέντρο της Μυκόνου που παραβίασε τα μέτρα προφύλαξης από τον κορωνοϊό ήταν απολύτως δίκαιη. Οι επιχειρηματίες που φωνάζουν επί της ουσίας ζητούν από το κράτος να κάνει τα στραβά μάτια. Και δεν σκέπτονται ότι οι εικόνες με το στριμωξίδι μπροστά στην μπάρα, που είδαν το φως της δημοσιότητας, αν συνδυαστούν με πιθανά κρούσματα σε οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδας, με αναστροφή της έως σήμερα εικόνας της χώρας για την επιδημία, πρωτίστως αυτούς θα βλάψει, αφού θα τους καταστήσει αναξιόπιστους και ευκαιριακούς κερδοσκόπους.

Δεν αμφιβάλλω ότι πάντα και παντού θα υπάρχουν κακοί επαγγελματίες που βάζουν την προσωπική αρπαχτή πάνω από το συλλογικό συμφέρον. Αλλά οι επαγγελματίες αυτοί δεν μπορεί να εκφράζουν το πρότυπο της επιχειρηματικότητας στη χώρα. Η αντιμετώπιση της πανδημίας ωφέλησε διεθνώς το brand name Ελλάδα που, σήμερα, ελπίζει στον τουρισμό για να αντιστρέψει τις δυσοίωνες προβλέψεις για την οικονομία της. Αν οι προβλέψεις αυτές δεν επαληθευτούν, αν η πανδημία επιστρέψει λόγω της επιπολαιότητας ορισμένων, θα πληγούν όλοι. Και μαζί με εκείνους που παραβιάζουν τους κανόνες, και όσοι τους τηρούν – αλλά και όλος ο πληθυσμός. Ολοι μας.

Οσοι μιλούν για αδικία, το σωστό θα ήταν να απαιτούν από το κράτος να επιβάλει κυρώσεις και στις υπόλοιπες περιπτώσεις που δεν υπολογίζουν τους κανόνες – και την ευθύνη τους απέναντι στο σύνολο.

****

Η κινητοποίηση των εκπαιδευτικών κατά του νομοσχεδίου του υπουργείου Παιδείας δείχνει ανάγλυφα την προσπάθεια να μην αλλάξει τίποτα στον χώρο της εκπαίδευσης – ένα δαπανηρό για την οικογένεια σύστημα γνώσης που δικαιολογείται, δήθεν, στο ιδεολόγημα της δωρεάν παιδείας. Οι απεργοί διεκδικούν ερήμην της ανταγωνιστικότητας των κοινωνιών την αδράνεια και τη στασιμότητα. Η αξιολόγηση, με αντικειμενικότητα και σαφήνεια, χρειάζεται να είναι το επόμενο βήμα.