Από το φλερτ στην υπαρξιακή κρίση

Ο καβγάς θα είναι πάντα για τα μάτια μιας Ελένης. Ή, αν μιλάμε για τον καβγά του Ευκλείδη Τσακαλώτου με τον Χρήστο Σταϊκούρα, για τα μάτια τη μεσαίας τάξης. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ για να σαγηνεύσει αυτό που κάποτε αποστρεφόταν – ήταν ο ίδιος ο Τσακαλώτος που δήλωνε ως υπουργός Οικονομικών στη Βουλή πως η δική του ήταν μια κυβέρνηση με «ταξική μεροληψία υπέρ των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων».

Ηταν Νοέμβριος του 2018. Αλλά από τότε δεν έχει περάσει μόνο μία αιωνιότητα και μια μέρα. Εχουν περάσει και δύο εκλογικές αναμετρήσεις όπου ο ΣΥΡΙΖΑ μέτρησε δύο βαριές ήττες. Η ταξική μεροληψία και μια κυβέρνηση που δεν ήταν «όλων» αλλά «κάποιων», ακόμη κι αν αυτοί οι «κάποιοι» είναι οι οικονομικά ασθενέστεροι, τιμωρήθηκαν στις κάλπες. Αλλά πώς εξιλεώνεται κανείς; Λέγοντας σε κομματική τηλε-εκδήλωση πως «το κίνημα της γραβάτας είχε ένα μέρος του δίκιου». Λέγοντας και πάλι εκεί πως «είναι αλήθεια ότι πήραμε μέτρα που επιβάρυναν υπερβολικά τη μεσαία τάξη και κυρίως τους επιστήμονες ελεύθερους επαγγελματίες». Ξαναλέγοντας στο Ζάππειο πως «too big to fail είναι και οι επιχειρήσεις που συνεισφέρουν άμεσα ή έμμεσα στα δύο τρίτα του ΑΕΠ της χώρας. Και αυτές είναι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι το δυναμικό κομμάτι της ελληνικής οικονομίας. Και δεν μπορούμε και δεν πρέπει να αφήσουμε στον αέρα χιλιάδες εργαζόμενους και επιχειρηματίες, λέγοντάς τους απλά ότι καπιταλισμό έχουμε, τι να κάνουμε, και κόψτε τον λαιμό σας».

Στο Ζάππειο ο Αλέξης Τσίπρας δεν παρουσίασε μόνο ένα οικονομικό πρόγραμμα. Επισημοποίησε και ένα ταξικό φλερτ με μια ολόκληρη τάξη – ή μάλλον με τη μεγαλύτερη τάξη που δεν είναι μόνο πολύ μεγάλη για να καταρρεύσει, είναι και ρευστή στις εκλογικές της διαθέσεις. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει αυτό που κατάλαβε μια φορά ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές του περασμένου Μαΐου και ακόμη μία, αν και λιγότερο οδυνηρά, στις εθνικές εκλογές του Ιουλίου: πως η μεσαία τάξη ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις. Ο ταξικά μεροληπτικός ΣΥΡΙΖΑ δεν έχασε μόνο το ραντεβού με την αμεροληψία. Εχασε και μία κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων υποδεικνύοντας περίπου ως προνομιούχους και υπερφορολογώντας εκείνους που είχαν χτυπηθεί πολύ σκληρά από την κρίση.

Μπορεί να τους πάρει πίσω; Μπορεί να δώσει τη μάχη για τα μάτια της μεσαίας τάξης και να την κερδίσει; Αν θα ήθελε να γαργαλήσει κανείς τα ταξικά αντανακλαστικά του ΣΥΡΙΖΑ θα έλεγε πως για να σαγηνεύσει τη μεσαία τάξη θα πρέπει να πείσει ως κόμμα των νοικοκυραίων. Τηρουμένων των αναλογιών, θα πρέπει να βάλει γραβάτα. Οχι πως έτσι γίνεται εύκολο. Κι ο λόγος δεν είναι μόνο πως η ΝΔ θα φοράει πάντα γραβάτα. Είναι και πως θα εμφανίζεται πάντα με γλυκά και λουλούδια στο μικροαστικό σαλονάκι χωρίς να αισθάνεται άβολα στη σκέψη πως είναι το κόμμα των νοικοκυραίων.

Δεν είναι η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο Τσίπρας μπορεί, ανάμεσα στις διάφορες μεταμορφώσεις του, να χωρέσει και εκείνη του σοσιαλδημοκράτη γαμπρού, δεν είναι καθόλου βέβαιο πως μπορεί να παίξουν τον ρόλο πολλοί από τους υπόλοιπους του κόμματος, μεταξύ των οποίων είναι και ο ταξικά μεροληπτικός Τσακαλώτος. Να φλερτάρεις τη μεσαία τάξη. Αλλά πόσο μπορείς να φλερτάρεις σε συνθήκες υπαρξιακής κρίσης; Ο κίνδυνος στο τέλος είναι να σου μείνει στα χέρια το κουτί με τα γλυκά…