Μαρίνα Σάττι

Τα όνειρά μου είναι η ελευθερία μου. Η αίσθηση ότι μπορώ να πετάξω, να «ψηλώσω», να αισθανθώ χωρίς περιορισμούς, είναι ο ορισμός που δίνω στην έννοια του ονείρου.

Τα όνειρά μου δεν τα περιορίζει κανείς, μοιάζουν με έναν πολύχρωμο, άγνωστο και αχαρτογράφητο πλανήτη.

Στην άγνωστη αλλά τόσο ελκυστική περιοχή των ονείρων μου, ο δρόμος δεν έχει σημασία. Το σημαντικό είναι η ανάγκη μου να κοιτάξω μακριά, να ενεργοποιήσω τις επιθυμίες μου και να συμπληρώσω τα δύσκολα κομμάτια του παζλ που θα μου φανερώσουν τη μεγάλη εικόνα.

Τα όνειρά μας είναι φτιαγμένα από βασικές ανάγκες του ανθρώπου: την ελευθερία χωρίς όρια και χωρίς όρους, αλλά και την επιθυμία μας για μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Ενός εαυτού σε διαρκή κίνηση, αναζήτηση, έμπνευση, ελευθερία.

Φυσικά, όταν τα μάτια μας ανοίγουν, τα όνειρα ματώνουν και περιορίζονται από τις σκέψεις, τις νόρμες, τους φόβους, τις εμπειρίες μας, το κοινωνικό μας περιβάλλον, από όλα όσα μας μπλοκάρουν και μας κρατούν πίσω.

Ομως ακόμα και έτσι κρατάω την αίσθηση του ονείρου σαν μια διαδρομή για όλα αυτά που θέλω να φτάσω, για τα ρίσκα που θέλω να πάρω, για τις ευθύνες που ανυπομονώ να σηκώσω.

Ακόμα και αν η διαδρομή έχει ματαιώσεις, απογοητεύσεις, πισωγυρίσματα, απώλειες, εντούτοις ο στόχος είναι πάντα εκεί, λαμπερός και ακέραιος και με καλεί να τον πλησιάσω.

Γνωρίζω ότι οι στόχοι αυτοί δεν είναι παρά η ανάγκη μας να γευτούμε, να μυρίσουμε, να αισθανθούμε κάτι από άλλους κόσμους, κάτι μακριά από τον μικρόκοσμό μας.

Γνωρίζω ότι πλησιάζοντας κάθε στόχο – κάθε όνειρο -, πάντα στην ψυχή μου θα ξυπνά η επιθυμία για κάτι καινούργιο, κάτι ακόμα πιο άπιαστο, κάτι μακρινό και πολύ ελκυστικό. Μια νέα αφορμή για ένα ακόμα ταξίδι.

Από όταν ξεκίνησα να δουλεύω με τις Chóres τα οκτώ δωδεκανησιακά τραγούδια του Γιάννη Κωνσταντινίδη, αισθανόμουν ότι είναι ένα καινούργιο ρίσκο πολύ μακρινό και η διαδρομή για να το φτάσω πολύ σκληρή και κοπιαστική. Τώρα, που με μεγάλες δυσκολίες, αλλά και ανείπωτες χαρές, το ολοκληρώνουμε, ξέρω ότι το μυαλό μου θα ξεπεράσει πολύ γρήγορα τη χαρά αυτή και θα ταξιδέψει σε κάτι καινούργιο.

Και αν οι εφιάλτες μοιάζουν με εμπόδια στον δρόμο που διαλέγουμε να περπατήσουμε, επιλέγω να τους βλέπω σαν τα αναγκαία βήματα που πρέπει να κάνω, σαν τις δοκιμασίες που κάνουν τη διαδρομή πιο ενδιαφέρουσα.

Και αν κάποιος μου σταματούσε τα όνειρα;

Τα φτερά μου θα κοβόντουσαν, ο κόσμος θα ήταν άσχημος γιατί δεν θα μπορούσα να τον δω από ψηλά και θα ένιωθα σαν το στάσιμο νερό που βαλτώνει.

Θα ήταν ένας μικρός θάνατος.

Οσο όμως είμαστε ζωντανοί τα όνειρα του ύπνου πάντα θα συνομιλούν με τα όνειρα της ημέρας και θα μοιάζουν σαν δύο ρυάκια που ενώνονται και δημιουργούν έναν ορμητικό ποταμό που δεν τον σταματάει τίποτα.