Κάθε τέλος μία αρχή

Το απόγευμα του Σαββάτου ήταν μια ξεχωριστή ημέρα για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ενας ποδοσφαιριστής που φόρεσε τη φανέλα της εθνικής ομάδας 75 φορές και μετείχε στις αποστολές δύο Μουντιάλ (2010, 2014) και ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (2008) αποφάσισε να ρίξει την αυλαία του τέλους στην καριέρα του.

Πρόκειται για τον Αλέξανδρο Τζιόλη. «Ηρθε η ώρα για να αφήσω μια διαδρομή, να ξεκινήσω μια νέα πρόκληση. Σταματάω την μπάλα γεμάτος παραστάσεις, αλλά όχι χορτασμένος. Η οπτική αλλάζει. Η αγάπη για το ποδόσφαιρο ποτέ» ήταν ορισμένες από τις φράσεις που χρησιμοποίησε ο Τζιόλης στο «αντίο» του.

Κι όμως, ο μέσος δεν είναι μεγάλος σε ηλικία. Λίγους μήνες είναι που έχει κλείσει τα 35 του χρόνια, καθόσον γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του ’85 στην Κατερίνη. Εκτοτε, άρχισε ένα μακρύ ταξίδι. Πρώτα στο Λιτόχωρο κι από κει ο Τζιόλης θέλησε να φτάσει στον Ολυμπο του ποδοσφαίρου. Μέχρι τα 20 χρόνια του αγωνίστηκε στον Πανιώνιο, μια ομάδα που γεννά αστέρια και γνωρίζει πώς να εξελίσσει ποδοσφαιριστές. Ο Τζιόλης, ψηλός και με παράστημα, γέμιζε τη μεσαία γραμμή και η τότε μακριά του κόμη ανέμιζε. Μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, έπαιξε σε πολλές χώρες, έδωσε το «παρών» σε τελικό Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ με τα πράσινα της Βέντερ Βρέμης, επαναπατρίστηκε για λογαριασμό του ΠΑΟΚ και τελικά έχοντας διανύσει πολλά χιλιόμετρα σε γήπεδα του κόσμου αποφάσισε να ρίξει στροφές και να σταματήσει.

Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει πως μολονότι είχε δεκάδες συμμετοχές στην εθνική ομάδα και απίστευτες παραστάσεις, ουδέποτε βίωσε την αναγνώριση που του άξιζε. Ισως ήταν χαμηλών τόνων. Μπορεί πάλι να μη γέμιζε το μάτι των προπονητών της εξέδρας. Αλλά οι καταρτισμένοι προπονητές, αυτοί που έπιαναν πόστο στους πάγκους, πάντα γούσταραν πολλά από τα στοιχεία του Τζιόλη. Το μπόι του. Την ηγετική του στόφα. Το γεγονός ότι μπορούσε να κατεβάζει την μπάλα, όντας χαφ με τεχνικές αρετές. Την καπατσοσύνη του. Τα δυνατά του πόδια που έστελναν ώρες ώρες κεραυνούς και είδαμε ορισμένα άκρως εντυπωσιακά γκολ. Ναι, ο Τζιόλης δεν ήταν αυτό που συνήθως λέμε «γρήγορος ποδοσφαιριστής». Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο που όλοι μάθαμε πόσο μετράει αυτό, ο συγκεκριμένος ίσως και να θεωρήθηκε ξεπερασμένος. Μόνο έτσι δεν είναι. Γιατί μετρούν και πολλά ακόμη. Αλλωστε, πώς μπορεί κάποιος να υποβιβάζει ή να μη μετρά σωστά ένα παιδί που έφτασε τα 35 και έπαιξε σε υψηλό επίπεδο με θαυμαστή επάρκεια για πάνω από 15 χρόνια;