Διακοπές

Κατ’ αρχήν μια διευκρίνιση. Στη δημοκρατία οι εκλογές δεν είναι κατάρα, ούτε τιμωρία. Δεν είναι «πουρνάρια» για «να αφήσουμε τον γάμο».

Είναι ένα βασικό στοιχείο στη λειτουργία της δημοκρατίας.

Αυτό ίσχυε το 2011. Αντί να γίνουν εκλογές δημιουργήθηκε μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με ολίγη από ΝΔ και διαλύθηκε το πολιτικό σύστημα.

Αυτό ίσχυε το 2015. Ο ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε τη χώρα σε εκλογές και τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο. Κέρδισε.

Αυτό ίσχυε το διάστημα 2016 – 2019. Ο Μητσοτάκης ζητούσε εκλογές παρόλο που δεν μπορούσε να τις επιβάλει. Καλό του έκανε.

Αυτό ισχύει και σήμερα.

Αν ο Πρωθυπουργός που έχει τη συνταγματική πρωτοβουλία κρίνει ότι τις χρειάζεται, θα τις κάνει. Αν όχι, θα συνεχίσει στα ίδια. Η επιλογή του θα κριθεί από το αποτέλεσμα.

Τα υπόλοιπα είναι κουβέντα να γίνεται τώρα που ανοίγουν τα καφενεία και οι ταβέρνες.

Το μεγάλο επιχείρημα είναι η δημοσκοπική κυριαρχία του Πρωθυπουργού και της κυβερνητικής παράταξης. Κι εκλογές κάνεις όταν είσαι κυρίαρχος για να επιβεβαιώσεις την κυριαρχία σου, όχι όταν παραπαίεις.

Το μεγάλο αντεπιχείρημα είναι η απλή αναλογική. Απειλεί τον Πρωθυπουργό είτε με μια οριακή πλειοψηφία, είτε με μια περίοδο δίμηνης αστάθειας σε κρίσιμες εποχές.

Κάποια στιγμή θα πάρει τις αποφάσεις του. Υποθέτω δεν θα ρωτήσει την αντιπολίτευση τι προτιμά. Ούτε θα συμμεριστεί τις ενστάσεις εκείνων που προσδοκούν να σπάσει η κυβέρνηση τα μούτρα της στην κρίση.

Και δύσκολα νομίζω θα ακούσει τις φωνές όσων τον προτρέπουν να ξοδέψει το σημερινό του πολιτικό κεφάλαιο για αβέβαια αυριανά αποτελέσματα.

Ολα αυτά τα καταλαβαίνω. Είναι εφαρμοσμένη πολιτική και θα δούμε τι θα συμβεί.

Ενα δεν καταλαβαίνω. Τη θεωρία ότι δεν πρέπει να γίνουν εκλογές διότι είναι αχρείαστες ή βλαβερές.

Αν είναι αχρειαστες, θα το κρίνει εκείνος που τις χρειάζεται.

Αν ειναι βλαβερες, τότε είναι βλαβερές και χθες και τώρα και αύριο. Να τις καταργήσουμε;

Η ουσία είναι μια. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει υπέρ ή κατά των εκλογών αν δεν έχει σαφή εικόνα της ζημιάς που αφήνει πίσω του ο κορωνοϊός. Αν δεν ξέρει δηλαδή πώς θα εξελιχτεί η κατάσταση στην οικονομία.

Κι η εικόνα αυτή είναι σήμερα εξαιρετικά ασαφής, ιδίως αν δεχτούμε ότι μπορεί να ακολουθήσει «δεύτερο κύμα» επιδημίας.

Υπομονή λοιπόν. Νομίζω ότι Ιούνιος και Ιούλιος θα είναι κρίσιμοι μήνες.

Αν η κατάσταση αποδειχθεί διαχειρίσιμη, φεύγουμε για διακοπές.

Αν όχι, φεύγουμε και πάλι για διακοπές. Αρκεί να είμαστε πίσω την Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου.