«Να δώσουμε τα χέρια αφήνοντας τις διαφορές»

«Με αφορμή την επιστολή του Διονύση Σαββόπουλου στα “ΝΕΑ” (20.5.2020), με την οποία επισημαίνει για δεύτερη φορά την αναγκαιότητα δημιουργίας ΕΝΟΣ ΕΝΙΑΙΟΥ Οργανισμού Διαχείρισης Πνευματικών Δικαιωμάτων, θα ήθελα να  δηλώσω κι εγώ ότι συμφωνώ απολύτως με την άποψη ότι η ύπαρξη περισσοτέρων του ενός και μάλιστα αντιμαχόμενων φορέων είναι καταστροφική.

Στο μεταξύ πληροφορούμαι ότι η υπόθεση του Ενιαίου Οργανισμού Πνευματικών Δικαιωμάτων έχει αρχίσει να οδεύει προς το οριστικό της τέλος. Δηλαδή την αρχή μιας καινούργιας εποχής για το ελληνικό τραγούδι. Κατά την άποψή μου, το γεγονός αυτό, αν επιτευχθεί, θα αποτελέσει ιστορική τομή στον χώρο του νεοελληνικού μας πολιτισμού. Σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου οι δημιουργοί, συνθέτες και ποιητές αλλά και οι εκδότες έχουν δικό τους αυτοδιαχειριζόμενο φορέα για τα πνευματικά τους δικαιώματα. Για παράδειγμα, στη Γαλλία, η Sacem (Εταιρεία Διαχείρισης Πνευματικών Δικαιωμάτων) ιδρύθηκε το 1863 με τη βοήθεια του γαλλικού κράτους! Κι εγώ που ζούσα από τη δεκαετία του ’50 μεταξύ Αθηνών και Παρισίων, αισθανόμουν (και εξακολουθώ να αισθάνομαι) ντροπή που στη χώρα μου ακόμα και σήμερα δεν έχει γίνει εφικτό κάτι τέτοιο. Δεν μπορούσα να δεχθώ πώς είναι δυνατόν να αντικαθίστανται στην Ελλάδα οι δημιουργοί που παντού είχαν δικό τους οργανισμό είσπραξης και διανομής των πνευματικών τους δικαιωμάτων από την ηγεμονία μιας οικογένειας που εισέπραττε όλα αυτά τα χρόνια τα πνευματικά μας δικαιώματα ανεξέλεγκτα.

Δυστυχώς, όσες φορές επιχείρησα να κάνω κάτι για το θέμα αυτό, είτε μόνος είτε με τον Μάνο Χατζιδάκι (π.χ. δημιουργία της ΕΔΕΤ στη δεκαετία του ’80 κ.λπ.), όλες οι προσπάθειες έπεσαν στο κενό. Τελικά μετά από όλα αυτά τα χρόνια μεγάλης έκτασης διαφθοράς, οι αρμόδιοι της ΑΕΠΙ έκαναν πτώχευση, με αποτέλεσμα να χαθούν για μας τους πνευματικούς δημιουργούς γύρω στα 140 εκατομμύρια ευρώ απ’ ό,τι διάβασα στον Τύπο όταν ξέσπασε το σκάνδαλο.

Η αδικία αυτή που έγινε εις βάρος μας δεν αποκαταστάθηκε ποτέ. Αυτό είχε για τους δημιουργούς καταστροφικές συνέπειες, που τις βιώνουν όλοι με αξιοπρέπεια αντάξια της καλλιτεχνικής τους προσφοράς. Επομένως η γρήγορη και ασφαλής λύση του προβλήματος αποτελεί ζήτημα ζωής.

Για όλους αυτούς τους λόγους αισθάνομαι την ανάγκη να ενώσω τη φωνή μου με τη φωνή όσων έχουν ως τώρα επισημάνει την αναγκαιότητα ενός ενιαίου αυτοδιαχειριζόμενου φορέα συλλογικής διαχείρισης και να καλέσω κι εγώ όλους τους συναδέλφους δημιουργούς να δώσουμε γρήγορα τα χέρια αφήνοντας πίσω τις όποιες διαφορές.

Οταν θα είναι όλοι έτοιμοι, καλώ και τις δύο πλευρές στο σπίτι μου, όπου μαζί με τον Διονύση, θα πανηγυρίσουμε όλοι μαζί αυτή τη μεγάλη ιστορική στιγμή. Ιστορική όχι μόνο για μας τους δημιουργούς, αλλά και για όλο τον λαό μας, αφού η δημιουργία ενός νέου ΕΝΙΑΙΟΥ Οργανισμού Πνευματικών Δικαιωμάτων που θα τον διαχειρίζονται οι ίδιοι οι δημιουργοί αποτελεί ένα από τα θεμέλια του Πολιτισμού μας».

Μίκης Θεοδωράκης