Να περιμένουμε το ουράνιο τόξο της νίκης

Πλημμυρίδα ειδήσεων από το νέο σλόγκαν για τη δική μας προστασία έχει καταλάβει τις οθόνες μας: «Γιατί δεν πάω στην πλατεία». Με γνωστές τηλεπερσόνες που στο παρελθόν τις έχουμε θεωρήσει πρότυπα, βάσει των χαρακτηριστικών τους και ακολουθούμε για τα πιστεύω τους που είτε έχουμε αναδείξει ή υποβαθμίσει σε βάθος χρόνου, σε μια τόσο απλή προσπάθεια να μας πείσουν τι είναι σωστό και τι όχι. Ή μήπως θέλουμε λίγο πιο «ροζ» την πληροφορία;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Ο τρίτος νευτωνικός νόμος μάς δίδαξε πως κάθε δράση έχει και αντίδραση. Σωστά; Ναι!

Ετσι, η έμφυτη τάση του ανθρώπου στις αλλεπάλληλες καινούριες συνθήκες – συνήθειες του 2020 έχει ως αποτέλεσμα να προσπαθεί να αντιδράσει με οποιαδήποτε μορφή άρνησης στην ίδια τη δράση κατά του COVID-19.

Ας θέσουμε κάποιες ερωτήσεις στους εαυτούς μας: Τι αποκαλούμε πλατεία, πώς τη συγκρίνουμε και πώς λειτουργούμε σε σχέση με το σπίτι μας;

Πλατεία ορίζουμε έναν διαμορφωμένο χώρο μέσα σε κατοικημένη περιοχή που περιβάλλεται από δέντρα, κτίρια ή και δρόμους, με ελεύθερη πρόσβαση. Ο ορισμός φαίνεται να είναι κοινός, αφού και τον προσωπικό χώρο μας τον διαμορφώνουμε και τον οριοθετούμε με μοναδική διαφορά την επιλογή της πρόσβασης.

Εξετάζοντας, τώρα, το κομμάτι της λειτουργίας της πλατείας θα διακρίνουμε πως οι διαφορές εξισορροπούνται.

Αφού το ζήτημα στην ουσία δεν έγκειται στο κομμάτι της πρόσβασης αλλά στο ότι και σε μια πλατεία – ενστικτωδώς – πάλι θα είμαστε επιλεκτικοί, διότι δεν θα μιλήσουμε σε όσους συναντήσουμε και θα παραμείνουμε στην επιλογή των οικείων ατόμων μας, αναπτύσσοντας τις διαπροσωπικές σχέσεις μας.

Οπότε, επειδή όλα αυτά τελικά είναι στο μυαλό μας και θέλουμε αταξία στην τάξη και αντίδραση στη δράση, μήπως αξίζει να μην πάμε στην πλατεία «που θα έχει κόσμο» και να περιμένουμε από τα «πράσινα» διαμορφωμένα μπαλκόνια μας το ουράνιο τόξο της νίκης;

Η Κωνσταντίνα-Χριστίνα Βρατσάνου είναι περιβαλλοντολόγος