Εξοδος στην αγορά με διπλό μήνυμα

Τη χθεσινή βόλτα του Κυριάκου Μητσοτάκη στο πεζόδρομο της Ερμού σάς την είχα προαναγγείλει και ήταν μέρος μιας στρατηγικής που έχει καταστρωθεί στο Μαξίμου από μέρες. Ο Πρωθυπουργός περπάτησε περισσότερο από μισή ώρα στον κεντρικότερο εμπορικό δρόμο της πρωτεύουσας και στο τέλος έκανε και μια στάση στην εκκλησία της Καπνικαρέας. Επειδή οι λεπτομέρειες και η εικόνα έχουν τη σημασία τους, σημειώνω δύο πράγματα: Το πρώτο είναι ότι ο Πρωθυπουργός επέλεξε να έχει δίπλα του, σε πρώτο πλάνο, όχι κάποιο κυβερνητικό στέλεχος αλλά έναν άνθρωπο της αγοράς, που γνωρίζει από μέσα τον κόσμο που συνάντησε εκεί, τον πρόεδρο του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών Σταύρο Καφούνη. Το δεύτερο είναι ότι ο Μητσοτάκης μπορεί να μην μπήκε σε μαγαζιά, να τηρούσε τις αποστάσεις και να μην έσφιξε χέρια (όσα βλέπαμε παραδοσιακά σε ανάλογες βόλτες πολιτικών, δηλαδή), αλλά δεν φορούσε μάσκα κι έδειχνε αρκετά πιο χαλαρός από την προηγούμενη έξοδο, στο Παγκράτι. Δεν πρόκειται για σύμπτωση, καθώς οι λεπτομέρειες αυτές και οι συμβολισμοί ορίζονται από το πόσο ενθαρρυντικές ενδείξεις υπάρχουν για την πορεία της πανδημίας και την καθημερινή ενημέρωση του επιτελείου του Μαξίμου και προσωπικά του Μητσοτάκη για την αποτίμηση που κάνει το αρμόδιο επιστημονικό συμβούλιο του υπουργείου Υγείας.

Περίπατος συμφιλίωσης

Αυτό που ήταν περίπου έκπληξη όμως ήταν η βόλτα του Αλέξη Τσίπρα λίγο παρακάτω, στην ίδια γειτονιά, στην οδό Κολοκοτρώνη, την πλατεία Αγίας Ειρήνης και το Μοναστηράκι. Λέω «περίπου έκπληξη» γιατί η έναρξη συναντήσεων κι εξορμήσεων ήταν αναμενόμενη και θα έχει στόχευση στη μεσαία τάξη και, ειδικότερα, στους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα. Πρόσεξα ότι τον Αλέξη Τσίπρα συνόδευαν στελέχη της Κουμουνδούρου που δεν διανύουν περίοδο καλών σχέσεων μεταξύ τους. Διέκρινα Πάνο Σκουρλέτη, Νίκο Παππά, Δημήτρη Τζανακόπουλο, Χριστόφορο Βερναρδάκη και το στέλεχος του γραφείου Τύπου του Τσίπρα, Ανδρέα Μπελεγρή. Η εικόνα αυτή, να βγουν «όλοι μαζί», επελέγη γιατί, όπως σας έχω ενημερώσει, υπάρχει στην ηγεσία διάθεση να «μαζευτεί» το κλίμα αλληλοσπαραγμού. Οργάνωσαν μάλιστα και συζήτηση με επιχειρηματίες σε γνωστό μπαρ και συριζαϊκό στέκι της στοάς Μπολάνη, που άνοιξε ειδικά για να τους φιλοξενήσει. Ισως εκεί να θυμήθηκαν και παλαιότερες, πιο ξένοιαστες «συντροφικές» μέρες…

Χωρίς παρατράγουδα

Λύθηκε ο γρίφος για το πώς θα γίνει η ψηφοφορία για τη διεύρυνση ή μη του κατηγορητηρίου κατά Παπαγγελόπουλου. Τελικά οι βουλευτές θα κληθούν να ψηφίσουν κανονικά, αυτοπροσώπως, στη διαδικασία που προβλέπεται να γίνει την Τετάρτη, στις 12 το μεσημέρι. Η διαφορά είναι ότι θα μπαίνουν και θα ψηφίζουν ανά ομάδες των 60 βουλευτών, σε πέντε «δόσεις» δηλαδή, για να μην υπάρχει υπέρβαση του αριθμού που έχει οριστεί ότι μπορούν να παρίστανται ταυτοχρόνως στην αίθουσα της Ολομέλειας. Με αυτό τον τρόπο αποφάσισε η Διάσκεψη των Προέδρων να αποφύγει και την επιστολική ψήφο που είχε προκαλέσει τον κακό χαμό από αντιδράσεις την προηγούμενη βδομάδα στη Βουλή. Η όλη διαδικασία θα είναι χρονοβόρα, όπως μαθαίνω, γιατί θα δοθεί μία ώρα σε κάθε ομάδα βουλευτών και ενδιάμεσα θα πρέπει να γίνονται απολυμάνσεις και καθαρισμοί στην αίθουσα.

Αργοπορημένες ευαισθησίες

Αντέδρασε η Κομισιόν στη νέα πρόκληση της Τουρκίας σε ένα ζήτημα καθαρά ανθρωπιστικό, στην άρνησή της να επιτρέψει σε πτήση με ιατρικό υλικό από την Κίνα με προορισμό την Κυπριακή Δημοκρατία να περάσει από τον εναέριο χώρο της. Οι Βρυξέλλες διεμήνυσαν στην Τουρκία ότι η πανδημία του κορωνοϊού απαιτεί αλληλεγγύη «χωρίς εξαιρέσεις». Επισημαίνω την αντίδραση αυτή επειδή οι Βρυξέλλες δεν μας έχουν συνηθίσει τον τελευταίο καιρό σε τέτοια σχόλια, αφού συνήθως στέκονται ιδιαίτερα επαινετικά στις οποίες κινήσεις αλληλεγγύης της Τουρκίας, παραβλέποντας διάφορες κρίσιμες λεπτομέρειες και παράλληλες συμπεριφορές…

Ενας αποχαιρετισμός

Πιο φτωχός και λιγότερο αισιόδοξος είναι από χθες ο κόσμος των ανταποκριτών στην Αθήνα, μετά το «φευγιό» του τούρκου δημοσιογράφου του Anadolu Φουρκάν Νατζί Τοπ σε ηλικία 34 ετών. Οποιος τον έζησε ξέρει ότι αυτό δεν είναι κλισέ κι όποιος γνώριζε τη δουλειά του καταλάβαινε ότι έγραφε για να ενώσει και όχι για να διχάσει. Αντίο, συνάδελφε.