«Το DNA, η αύρα και το μεγαλείο»

Hρθε κι έδεσε η χθεσινή ανακοίνωση της Ευρωλίγκας που μάλιστα έγινε το κερασάκι στην τούρτα της διπλής επετείου του Ολυμπιακού…

Την ώρα που από Βαρκελώνη μεριά ανακοινωνόταν εν χορδαίς και οργάνοις ότι ο «αρχηγός της κόκκινης αγέλης» αποτελεί το τελευταίο, χρονικά, αλλά το κορυφαίο μέλος της κορυφαίας δεκάδας της διοργάνωσης για τη δεκαετία 2010-2020, οι Πειραιώτες θυμούνται και γιορτάζουν τους δυο απανωτούς θριάμβους τους…

Σαν σήμερα το 2012 στην Κωνσταντινούπολη στέφθηκε Σουλτάνος, σαν χθες το 2013 στο Λονδίνο αναγορεύθηκε Σερ και αυτό το μόλις τρίτο (στα χρονικά των Φάιναλ Φορ) repeat ήρθε να προστεθεί στην αναρρίχησή του στον θρόνο με τη χλαμύδα του ρωμαίου αυτοκράτορος στις 24 Απριλίου του 1997, στην «αιώνια πόλη».

«Το όνομά του στο κτίριο»

Στην ανακοίνωσή της η Ευρωλίγκα αποτίνει στον 38χρονο λαρισαίο γκαρντ ένα ανεκτίμητο κομπλιμέντο: τον αποκαλεί «Τhe one and only», δηλαδή ο ένας και μοναδικός, άλλωστε μετά τον ημιτελικό του Φάιναλ Φορ του 2015 στη Μαδρίτη και ενώ ο Τζόρντι Μπερτομέου είχε αποφασίσει να δώσει τα ονόματα θρυλικών παικτών σε αίθουσες των καινούργιων γραφείων της διοργανώτριας Αρχής στη Βαρκελώνη, άφησε μια μεγάλη κάβα για τον Σπανούλη…

«Το δικό του όνομα θα το δώσουμε σε όλο το κτίριο»!

Στο παλμαρέ του ο Σπανούλης μοστράρει τρεις κούπες της Ευρωλίγκας (2009, 2012, 2013) και ισάριθμα βραβεία MVP του Φάιναλ Φορ. Εχει βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του και εικονογραφεί σε μεγάλο βαθμό το σύγχρονο γίγνεσθαι του ευρωπαϊκού μπάσκετ, οπότε κάθε κουβέντα για το ποιος τίτλος βαρύνει περισσότερο είναι μάταιη…

Βάζει τα γέλια κιόλας, διότι όσο κοινότοπη είναι η απάντησή του προς «ΤΑ ΝΕΑ» έχει ειδικό βάρος. «Εγώ έχω έξι παιδιά και τα αγαπώ όλα το ίδιο. Δεν βάζω κανένα πιο πάνω από τα υπόλοιπα και το ίδιο ισχύει και με τις δυο μαζεμένες κούπες που σήκωσα τέτοιες μέρες στην Κωνσταντινούπολη και στο Λονδίνο. Το συναίσθημα εκείνης της στιγμής πάνω στο βάθρο και με το τρόπαιο στα χέρια είναι συγκλονιστικό. Σκέτη ανατριχίλα»!

Στο Sinan Erdem Dome κόντρα στην ΤΣΣΚΑ ο Ολυμπιακός νεκραναστήθηκε από το -19 (34-53 στο 29ο λεπτό) και διέπραξε το μεγάλο ριφιφί με το πεταχτάρι του Γιώργου Πρίντεζη για το 62-61 από τη δική του μαγική ασίστ…

Εναν χρόνο αργότερα, στην 02 Αrena του Λονδίνου, απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, η λήξη του πρώτου δεκαλέπτου τούς βρήκε 17 πόντους πίσω (10-27), αλλά το κρεσέντο του Σπανούλη από τα 6,75 μ. έγινε ο πολιορκητικός κριός με τον οποίο οι Ερυθρόλευκοι σκόραραν 90 πόντους σε τριάντα λεπτά και επιβλήθηκαν με 100-88.

Εθισμένοι στις ανατροπές

«Ημασταν εθισμένοι στις ανατροπές, απoτελούσαν βασικό συστατικό του DNA μας» σχολιάζει ο Σπανούλης. «Διαθέταμε τα κότσια, την μπασκετοσύνη και την αύρα και μπορούσαμε να γυρίσουμε οποιοδήποτε ματς. Είχαμε φιλτράρει την ομάδα και τους εαυτούς μας σε αυτή τη διαδικασία της ανασυγκρότησης και της αντίδρασης, στη διάρκεια ενός αγώνα. Μέσα στη σεζόν υπάρχουν πολλές διακυμάνσεις στις καταστάσεις και στα συναισθήματα. Είχαμε περάσει χαρές, λύπες, αγκαλιές, μαλώματα και ήμασταν ψημένοι σε όλες τις καταστάσεις. Ο,τι κι αν συνέβαινε, δεν μας έπαιρνε από κάτω και αυτός ο αδάμαστος χαρακτήρας έγινε το υλικό για να χτιστεί το μεγαλείο της ομάδας».

Μπροστά πηγαίνει ο αρχηγός, ούτως ή άλλως. «Οχι μόνο στις καλές στιγμές, όταν κατακτάς τα τρόπαια ή παίζεις σε τελικούς, αλλά και όταν τα πράγματα πηγαίνουν στραβά» διευκρινίζει. «Υπάρχουν στιγμές που δεν παίζεις καλά, και αυτό είναι ανθρώπινο. Εχει σημασία λοιπόν τότε να βρίσκονται εκεί οι συμπαίκτες σου για εσένα. Να σε ενθαρρύνουν και να συνεχίζουν να σε εμπιστεύονται».

Ο Σπανούλης δεν ομιλεί στην τύχη, τούτο συνέβη και στους δυο τελικούς με τον Ολυμπιακό. Στην ανάπαυλα του τελικού στην Πόλη, του έβαλε άγριο χέρι ο Ιβκοβιτς, μάλιστα ο ίδιος δήλωσε πριν από δυο μήνες ότι «του έκανα κανονική πλύση εγκεφάλου»! Επιασε αυτό; «Ε, ναι, η απόδειξη είναι το τι ακολούθησε. Μείναμε ψύχραιμοι, είχαμε άγνοια κινδύνου και έγινε ό,τι έγινε» υπερθεματίζει ο Σπανούλης. «Ο Ντούντα ήταν μανούλα σε αυτά τα τρικ, στα κόλπα, στο πώς θα σου πειράξει το μυαλό και θα σου δώσει επιπλέον κίνητρο».

Εναν χρόνο αργότερα, ο Ολυμπιακός υπήρξε και πάλι βραδυφλεγής. «Δεν πανικοβληθήκαμε όταν βρεθήκαμε στο -17 και μας φάνηκε σαν déjà vu. Είχαμε την κεκτημένη και τη φόρα από την Κωνσταντινούπολη και η αυτοπεποίθησή μας ήταν εκτοξευμένη στον ουρανό» επισημαίνει ο πεντάκις πρωταθλητής Ευρώπης, σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο.

Η κίνηση – ματ στη 02

Στη λήξη της πρώτης περιόδου του τελικού στο Λονδίνο ο Γιώργος Μπαρτζώκας άλλαξε την αμυντική λογική στο μαρκάρισμα του Σέρχιο Γιουλ και το σκηνικό ανατράπηκε άρδην. Ο Ολυμπιακός έβαλε 100 πόντους, ενώ 48 ώρες νωρίτερα στον ημιτελικό είχε στραγγαλίσει την ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 69-52. «Ημασταν χαμαιλέοντες» τονίζει ο τότε και νυν προπονητής. «Δεν αποτελούσε δική μας επιλογή, δεν το επιβάλαμε να παιχτεί το ένα ματς στους 60 πόντους και το άλλο στους 100, αλλά προσαρμοστήκαμε στο στυλ των αντιπάλων: τόσο στο σκληρό, αμυντικογενές παιχνίδι με έμφαση στο low post της ΤΣΣΚΑ, όσο και στο κλασικό γρήγορο παιχνίδι της Ρεάλ. Εκείνη η ομάδα είχε απαλλαγεί από την πίεση και το άγχος, είχε υψηλό δείκτη συνεργασιών και αυτοματισμών και μπορούσε να υποστηρίξει κάθε είδος μπάσκετ».

Επτά χρόνια αργότερα, ο Μπαρτζώκας το φιλοσοφεί ολίγον τι: «Την αξία ενός επιτεύγματος τη συνειδητοποιείς μετά από χρόνια. Τότε που σου έρχονται ξανά στη μνήμη οι στιγμές, όπως για παράδειγμα το πανηγύρι του κόσμου στο γήπεδο και η πομπή από το αεροδρόμιο στο ΣΕΦ».