Απόσταση ασφαλείας από την υπερβολή

Κι όμως αλλάζει. Η μόδα, αυτό το ιδιαίτερο σύστημα ζωής με την εναλλαγή της εμφάνισης, μετακινείται από τις βεβαιότητές της. Ο κορωνοϊός μετασχηματίζει την πραγματικότητα, τον χρόνο και των τρόπο που θα συμβαίνει η αλληλεπίδραση των ατόμων στις σύγχρονες κοινωνίες. Η αναζήτηση μιας νέας κανονικότητας, ενός άλλου συστήματος κανονισμών που θα επιτρέπουν την ασφαλή συνύπαρξη και τη διατήρηση σχέσεων στον δημόσιο χώρο, ήδη καθορίζει και τον χώρο της μόδας. Ενα μεγάλο τμήμα του οποίου σταμάτησε να λειτουργεί καθώς η εξάπλωση της πανδημίας εμπόδισε την παραγωγή ενδυμάτων και αξεσουάρ.

Ομως η μόδα δεν μπορεί να συνεχίσει τη συνηθισμένη της πορεία με τις τακτικές ανανεώσεις συλλογών και τη διοργάνωση πολυάριθμων παρουσιάσεων, όπως είχε επιβάλει σε σχεδιαστές και αγοραστές. Οι λόγοι δημόσιας υγείας αλλάζουν τους χρόνους παραγωγής των ρούχων, των υποδημάτων, των αξεσουάρ. Η συνθήκη της κοινωνικής απόστασης κάνει περίπλοκη την άλλοτε απολαυστική δοκιμασία ρούχων στον κλειστό χώρο ενός δοκιμαστηρίου σε ένα κατάστημα.

Η αναγκαιότητα της χρήσης μάσκας σε κάθε δημόσια εμφάνιση οδηγεί σε σχεδιαστικούς γρίφους: πού θα φυλάσσονται για να διατηρούνται καθαρές στη διάρκεια μιας εργάσιμης ημέρας; Σε κάποια ειδική θήκη που θα διαμορφωθεί στο εσωτερικό μιας τσάντας; Θα σχεδιαστεί ένα νέο αξεσουάρ ως θήκη για μάσκα και υγρό αντισηπτικό χεριών, αντίστοιχο με αυτά που κυκλοφορούν για τα κινητά τηλέφωνα και φοριούνται είτε γύρω από τον ώμο είτε ως ζώνη γύρω από τη μέση; Ή μήπως θα ενσωματωθεί ως προέκταση μιας μπλούζας; Και τα γάντια; Ισως τα μανίκια να σχεδιάζονται στα πουκάμισα και στα σακάκια έτσι ώστε το τελείωμά τους να καταλήγει σε γάντια που θα αποσπώνται από τη μανσέτα με μικρά κουμπιά ή φερμουάρ…

Η ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΡΟΥΧΟΥ. Οι σκέψεις των σχεδιαστών για τη μόδα της νέας πραγματικότητας φτάνουν και στη δομή του ρούχου. Ο πραγματισμός της εποχής δεν αφήνει περιθώρια στα παιχνιδίσματα της πολυτέλειας με το φευγαλέο, το ματαιόδοξο, το υπερβολικό ύφος που κυριάρχησε την τελευταία δεκαετία διεκδικώντας την προσοχή του βλέμματος προς μια αλλαγή της σχέσης με το σώμα. Αυτή η αλλαγή της σχέσης με το σώμα τώρα συμβαίνει με άλλη αφορμή. Είναι η ανάγκη μας να νιώθουμε την κάλυψη και όχι την έκθεση του δέρματος στο περιβάλλον. Είναι η απόσταση ασφαλείας που θα μετριάζει την αφή των ρούχων φτιαγμένων με τα πιο αισθαντικά υλικά της μόδας. Στο εξής αυτά θα είναι και τα πιο ευάλωτα. Τα λεπτά μεταξωτά και λινά, τα απαλά μάλλινα, τα φίνα στην επεξεργασία τους δερμάτινα θα γίνουν κομμάτια περιορισμένης κυκλοφορίας. Εγκλειστα στα εσωτερικά σπιτιών, κατάλληλα για μέρες καραντίνας. Γιατί εκεί έξω ένα μονοκόμματο ρούχο, κάτι τραχύ, άκαμπτο και φαρδύ σαν φόρμα εργασίας ή σαν φουτουριστική εκδοχή του κρινολίνου θα υποδηλώνει το μασκοφορεμένο πρόσωπο της νέας κομψότητας. Οι πολλαπλές εκδοχές του οποίου θα παρουσιάζονται σε online πλατφόρμες ως συμβάντα που διαδέχονται τις εβδομάδες μόδας, τα ντεφιλέ και τα κόκκινα χαλιά. Η στιγμή για να δύσουν έχει σημάνει. Αλλωστε ήδη τα είχαμε αποδομήσει και εφαρμόζαμε κανόνες κοινωνικής απόστασης από αυτά.