Πλατεία

Τι είδαν οι συριζαίοι πίσω από την απόφαση να κλείνει από τις εννιά το βράδυ ως τις έξι το πρωί η πλατεία στην Αγία Παρασκευή μετά τα κορωνοπάρτι; Μια, για να χρησιμοποιήσουμε την ηλιοπουλική διατύπωση, «συζήτηση που υποκινεί για συνολικότερα μέτρα περιορισμού της πρόσβασης των πολιτών σε δημόσιους χώρους». Ο υποψήφιος του κόμματος για τη δημαρχία της Αθήνας στις τελευταίες δημοτικές – και πουλέν του προέδρου – είναι εντελώς εντός γραμμής ποστάροντας τα παραπάνω. Οφείλει, βέβαια, να του αναγνωρίσει κανείς πως έχει δίκιο όταν σημειώνει ότι η πανδημία μας «υπενθύμισε την αξία του δημόσιου χώρου». Προτού περίπατοι και ποδηλατάδες γίνουν η μοναδική διέξοδος από την απομόνωση της καραντίνας, για τη συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μόνο ο ιδιωτικός χώρος μετρούσε. Το κλασικό παράδειγμα με τα σκουπίδια που πετιόντουσαν από το μπαλκόνι δεν ανήκει στο μακρινό παρελθόν. Ωστόσο, ο τρόπος που χειρίζεται την κουβέντα της επικαιρότητας, αυτή δηλαδή για τον συνωστισμό σε υπαίθριους χώρους και τους κινδύνους του, η αξιωματική αντιπολίτευση είναι κάπως παραπλανητικός.

Πισωγύρισμα

Μια ματιά σε όσα συμβαίνουν εκεί όπου επέβαλαν lockdown πριν από την Ελλάδα και βγήκαν από αυτό πολύ νωρίτερα αρκεί για να κατανοηθεί πως δεν κρύβεται κάποιο καταχθόνιο σχέδιο του επάρατου νεοφιλελευθερισμού ή της κακιάς Δεξιάς πίσω από το κλείσιμο της πλατείας. Στο Χοκάιντο της Ιαπωνίας έκλεισαν τα πάντα κι απαγόρευσαν τις συναθροίσεις στα τέλη Φεβρουαρίου. Στις 19 Μαρτίου οι περιορισμοί άρθηκαν αφού καταγράφονταν μόλις ένα-δυο κρούσματα την ημέρα. Τότε, το νησί του ιαπωνικού αρχιπελάγους φιγουράριζε ως success story στην αντιμετώπιση της πανδημίας λόγω του έγκαιρου lockdown – κάτι σαν την Ελλάδα τώρα δηλαδή. Στις 12 Απριλίου, όμως, αποφασίστηκε νέο καθολικό λουκέτο γιατί άρχισαν να αυξάνονται επικίνδυνα τα κρούσματα και το δεύτερο κύμα τους συνδέθηκε με την ελεύθερη κυκλοφορία. Ανάλογη είναι η ιστορία της πόλης Νταεγού στη Νότια Κορέα ή της Σιγκαπούρης. Τα πισωγυρίσματα, λοιπόν, είναι εξαιρετικά πιθανά. Εκτός, φυσικά, κι αν σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι Αρχές απεργάζονται για χάρη του παγκόσμιου καπιταλισμού τον σφετερισμό του δημόσιου χώρου από το πρεκαριάτο.