«Στρατός» που αγνόησε το κοινωνικό σύνολο

Την Παρασκευή επιβάλλονταν ακόμη οι περιορισμοί στις μετακινήσεις. Παρ’ όλα αυτά, το ΠΑΜΕ επέλεξε αγνοήσει τους κανόνες που ίσχυαν για όλους στις έκτακτες συνθήκες του COVID-19 και να διαδηλώσει στο Σύνταγμα. Για να ακριβολογούμε, επέλεξε να αγνοήσει μερικούς από τους κανόνες και να εφαρμόσει κάποιους άλλους – εξ ου και τα μέλη του κόλλησαν αυτοκόλλητα στο οδόστρωμα για να γνωρίζουν πού οφείλουν να σταθούν τον καιρό της κοινωνικής αποστασιοποίησης. Το αποτέλεσμα ήταν ο Περισσός να κερδίσει πολλές αράδες τρολαρίσματος στα σόσιαλ μίντια λόγω της εικόνας που αποτύπωσε ο φωτογραφικός φακός. Εξαιτίας, δηλαδή, των στιγμιότυπων που θύμισαν σε πολλούς παρελάσεις των σοβιετικών χρόνων – αλλά και την πειθαρχία που μόνο τα αυταρχικά καθεστώτα ξέρουν να απαιτούν από τους πολίτες.

Η κριτική που ασκήθηκε εστίασε κυρίως στις «ανατριχιαστικές» ή «τρομακτικές» υποδηλώσεις της παράταξης ενός στρατού μπροστά από το κοινοβούλιο. Η κόκκινη συγκέντρωση, ωστόσο, υπαινίσσεται κάτι άλλο, ενδεχομένως πιο απειλητικό για το πολίτευμα, γιατί προφανώς οι πιθανότητες – με βάση τα δημοσκοπικά και εκλογικά ποσοστά του ΚΚΕ – να έρθουν στην εξουσία οι συγκεντρωμένοι της Παρασκευής είναι μικρές.

Η κυβέρνηση, όπως είπε ο Νίκος Χαρδαλιάς, διάλεξε να μη στείλει τις αστυνομικές δυνάμεις για να μη μεγεθύνει το πρόβλημα. Η συγκεκριμένη κυβερνητική επιλογή ήταν αναμενόμενη. Και όλα δείχνουν ότι σίγουρα την περίμεναν τα μπαρουτοκαπνισμένα στη διαχείριση τέτοιων καταστάσεων μέλη του ΠΑΜΕ – και το ΚΚΕ – όταν αποφάσιζαν το πρωτομαγιάτικο event, αγνοώντας τις υπουργικές συστάσεις ή τις εναλλακτικές ημερομηνίες που προτάθηκαν για τον εορτασμό της εργατικής Πρωτομαγιάς.

Με άλλα λόγια, το θέμα δεν είναι οι συνειρμοί με τις Βορειοκορεάτισσες που κλαίνε χορωδία από τη συγκίνηση όταν εμφανίζεται ο Κιμ Γιονγκ Ουν σε στρατιωτική άσκηση, τους οποίους προκάλεσε στο φιλελεύθερο ακροατήριο η υπό συζήτηση κομμουνιστική συγκέντρωση. Το θέμα είναι πως μια οργανωμένη μειοψηφία εκμεταλλεύτηκε τη δύναμη που είθισται να έχουν χάρη στην οργάνωσή τους αυτές οι μειοψηφίες κι έτσι μέμφθηκε με τον τρόπο της την πλειονότητα όσων συμμορφώνονται στα μέτρα. Χωρίς, μάλιστα, να έρθει αντιμέτωπη με τους κινδύνους της ορίτζιναλ πολιτικής ανυπακοής που κήρυττε ο Χένρι Ντέιβιντ Θορό. Χωρίς να αναγκαστεί ούτε ένας από τους συμμετέχοντες να βιώσει τις συνέπειες ενός νόμου που κατά την άποψή του είναι άδικος, ώστε να αναδείξει – διά της συλλήψεως φέρ’ ειπείν – την αδικία του, αφού η πολιτεία δεν επέβαλε καν πρόστιμο στους παμίτες για άσκοπη μετακίνηση.

Το ΠΑΜΕ επικαλέστηκε σε τιτίβισμά του τη «συλλογική ευθύνη». Μόνο που αυτή στο δημοκρατικό πλαίσιο – κι ειδικά στη νέα κανονικότητα του ιού -αφορά πρωτίστως το σύνολο, όχι απλά το δικό τους υποσύνολο.