Η Πρωτομαγιά {LF}της καραντίνας έχει παρασκήνιο

Η χθεσινή Πρωτομαγιά και ο εορτασμός της ήταν ο πιο ιδιαίτερος των τελευταίων πολλών χρόνων. Στο φόντο των περιοριστικών μέτρων, τέθηκαν διλήμματα από τα σωματεία και τους φορείς ενώ την ίδια στιγμή από νωρίς ήταν σαφές το σχέδιο της κυβέρνησης, όπως έγινε γνωστό από την Πολιτική Προστασία. Αυτό προβλέπει τη μετακίνηση του εορτασμού για την πρώτη εβδομάδα μετά το λοκντάουν, δηλαδή για τις 9 του Μαΐου. Κι όμως αυτή ακριβώς η απόφαση είναι που τελικώς δεν έγινε δεκτή από το συνδικαλιστικό κίνημα. Εδώ είχαμε ένα μικρό παρασκήνιο. Αρχικά το ΠΑΜΕ – δηλαδή ο μαζικός φορέας συσπείρωσης σωματείων και συνδικάτων που υπάρχει απ’ το 1999 και πρόσκειται στο ΚΚΕ – είχε προγραμματίσει να διοργανώσει κανονικά τον εορτασμό της εργατικής Πρωτομαγιάς. Μάλιστα το σχέδιο που διέρρεε ήταν αρκετά ιδιότυπο και προσεχτικό. Συμβολικές αποκεντρωμένες δράσεις σε περιοχές όπως η Ελευσίνα, όχι συλλαλητήρια ή πορείες και απόλυτος σεβασμός των μέτρων με μάσκες και απόσταση των συμμετεχόντων. Μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες τα καλέσματα δεν θα ήταν μαζικά αλλά θα εμπεριείχαν σε μεγάλο μέρος τους τον συμβολισμό της μέρας.

Αμέσως μετά την ανακοίνωση της μετακίνησης του εορτασμού, από μεριά της κυβέρνησης θεωρήθηκε αναμενόμενο από ορισμένα στελέχη πως η απόφαση θα γινόταν σεβαστή από τον βασικό μαχητικό βραχίονα που είναι το ΠΑΜΕ αλλά και την κορυφαία οργάνωση των εργαζομένων που είναι η ΓΣΕΕ. Η Δευτέρα όμως ήταν καθοριστική. Σύμφωνα με πληροφορίες, η απόφαση του ΚΚΕ ήταν ταχύτατη και δεν έδειχνε διάθεση να μεταβάλει τον κανονικό εορτασμό της Πρωτομαγιάς για χθες. Κορυφαία στελέχη του ΚΚΕ έλεγαν σε συνομιλητές τους μάλιστα πως η Πρωτομαγιά δεν είναι «κινητή εορτή» ενώ πρσέθεταν ένα ακόμη πιο πρακτικό επιχείρημα: γιατί να μην εορταζόταν – όπως και έγινε – χθες με όλα τα μέτρα προστασίας αλλά να μετατεθεί μία εβδομάδα μετά, με μαζικούς όρους και ενώ τα δεδομένα του κορωνοϊού δεν έχουν αλλάξει; Το βραδάκι της Δευτέρας έγινε έκτακτα και η συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής – με τηλεδιάσκεψη – όπου και αποφασίστηκε για χθες πανελλαδική απεργία και «εκδηλώσεις μνήμης και τιμής (κατάθεση στεφάνων σε μνημεία αγωνιστών, κ.λπ.), τηρουμένων αυστηρά και με συνέπεια των μέτρων προστασίας και των αποστάσεων στην κοινωνική ζωή που έχει αποφασίσει η πολιτεία και οι υγειονομικές Αρχές για την προστασία της δημόσιας υγείας».

ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ. Ο ίδιος ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος αλλά και άλλα στελέχη του συνδικαλιστικού κινήματος, παρότι απόλυτα μετριοπαθής και μακριά από βερμπαλισμούς, δεν θεώρησε σωστό να μετακινηθεί η Πρωτομαγιά. Λίγο νωρίτερα από την απόφαση της ΓΣΕΕ είχε βγει το ΚΙΝΑΛ και είχε προσεχτικά διατυπώσει την πρόθεσή του για συνεννόηση με την τριτοβάθμια οργάνωση αφού στην τελική η Πρωτομαγιά δεν είναι υπόθεση των κομμάτων αλλά των σωματείων – τυπικά τα εργατικά κέντρα είναι αυτά που καλούν και υλοποιούν μαζί με τα πρωτοβάθμια σωματεία και τις ομοσπονδίες. Η απόφαση της ΓΣΕΕ έδινε κάλυψη για χθες και στις πιο «σκληρές» δυνάμεις, έλεγε μια άλλη ανάγνωση, και έστελνε μήνυμα μη συναίνεσης στην κυβέρνηση. Και ακριβώς πάνω στον φετινό εορτασμό αναζωπυρώθηκε μια πολιτική αντιπαράθεση, παράλληλα με την αποκλιμάκωση των μέτρων.

Το δε ΚΚΕ επιχείρησε να ανακτήσει τον έτσι κι αλλιώς ζωτικό του χώρο, εννοούμε τα σωματεία. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ παρότι στοιχήθηκε με την απόφαση της ΓΣΣΕ, δεν διατηρεί αξιοπρόσεκτες δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά θεώρησε πως η μη τήρηση της μετακίνησης της εργατικής επετείου και εορτής επέφερε πολιτικό πλήγμα στην κυβέρνηση. Είχε εξάλλου με αφορμή το κινητό χάπενινγκ με την Αλκηστη Πρωτοψάλτη «ζεστάνει» τη μηχανή του λέγοντας πως αφού το εν λόγω event έγινε με μαζικούς όρους έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, θα μπορούσε και η Πρωτομαγιά να τιμηθεί και εορταστεί από τους εργαζομένους. Το γνωστό και παλαιό σύνθημα «δεν είναι αργία, είναι απεργία» που έλεγαν μέσα στις δεκαετίες οι εργαζόμενοι ήταν αυτό που σήκωσε πάνω του βασικά ο Περισσός.

Το δε σποτάκι του, που φέτος παρέπεμπε στο καστοριαδικό (!) Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα συμπεριελάμβανε όλες τις φορτισμένες συνδηλώσεις της Ιστορίας του εργατικού κινήματος, όπως η μεγάλη απεργία του ’36 στη Θεσσαλονίκη αλλά και οι εκτελεσμένοι από τους Ναζί στην Καισαριανή το 1944. Η αλήθεια είναι πως τα συνδικάτα που είναι στα κάτω τους στη λεγόμενη συνδικαλιστική πυκνότητα – οργανωμένοι εργάτες ανά κλάδο – μετρήθηκαν φέτος στο πιο αλλόκοτο τοπίο. Τα χθεσινά προγραμματισμένα events από το ΠΑΜΕ και άλλες δυνάμεις, μελαγχολικά υπενθύμισαν αυτή την πραγματικότητα. Παρ’ όλ’ αυτά για τις ταξικές δυνάμεις, την Αριστερά πέραν του ΣΥΡΙΖΑ, ο φετινός εορτασμός θεωρείται τομή επανεκκίνησης για διεκδικήσεις στο μετά τα περιοριστικά μέτρα τοπίο. Η πρόγευση για μια πιο σκληρή περίοδο.