«Δεν μ’ ενδιέφερε ποτέ να φαίνομαι»

πιανίστας, συνοδός μπαλέτου Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Ξεκίνησα από το Εθνικό Ωδείο της Αθήνας τελειώνοντας κλασικό πιάνο. Πάντα μου άρεσε να δουλεύω συνεργατικά και συλλογικά: με ομάδες, με σύνολα σε μουσική δωματίου, σε χορωδίες. Το μπαλέτο προέκυψε το 2008 ως δουλειά όταν ήμουν ακόμα φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών. Τυχαία πήγα σε μία σχολή στο Κολωνάκι, μέσω ενός φίλου μου που δούλευε εκεί, γιατί έψαχναν πιανίστα. Στη Λυρική είμαι σχετικά πρόσφατος. Αυτή η χρονιά είναι η τρίτη μου. Η συνεργασία προέκυψε μετά από οντισιόν.

Η δουλειά που κάνω εγώ και όλοι οι πιανίστες – συνοδοί είναι πολύ σημαντική για να γίνει μια παραγωγή στο μπαλέτο. Για να συνοδεύσεις μπαλέτο πρέπει να έχεις πιο ευρύ τρόπο σκέψης στη μουσική. Δεν μπορείς να είσαι μονοδιάστατος. Πρέπει να παίζεις με διάφορα είδη. Το να συνοδεύεις μια ομάδα χορού είναι περιπέτεια. Δεν υπάρχει ρουτίνα στην καθημερινότητα. Το μόνο που υπάρχει σταθερό είναι το μάθημα, καθημερινά από Τρίτη μέχρι Σάββατο, από τις 10 μέχρι τις 4, αναλόγως των αναγκών της εκάστοτε  παραγωγής, οι οποίες μπορεί να διαρκέσουν από δύο μήνες και πάνω. Αργότερα, όταν πλησιάσει η ώρα της παράστασης, στο θέατρο κάνουμε σκηνικές τεχνικές πρόβες συνοδεία πιάνου. Κάποιες φορές δε, όταν το απαιτεί το έργο, οι πιανίστες του μπαλέτου παίζουν μαζί με την ορχήστρα κάποια μέρη που αφορούν το πιάνο ή άλλα πληκτροφόρα όργανα. Την ώρα δε που τρέχουν οι παραστάσεις γίνονται πρόβες συντήρησης των έργων που παίζονται εκείνη την περίοδο, αλλά παράλληλα δουλεύουμε καινούργια υλικά τα οποία αφορούν επόμενες παραγωγές.

Αν θέλεις να είσαι σε πρώτη μοίρα, πρέπει να γίνεις σολίστας. Εμένα δεν μ’ ενδιέφερε ποτέ να φαίνομαι και να κάνω ατομική καριέρα. Θα μου ήταν λίγο πληκτικό. Μ’ αρέσει να δουλεύω στο πλαίσιο μιας ομάδας και να φέρνω εις πέρας διάφορα πράγματα τα οποία μου αναθέτουν. Για να συνοδεύσει κάποιος μπαλέτο, δεν πρέπει να έχει τη νοοτροπία του σολίστα. Γιατί σημαίνει ότι η ανάγκη του χορού έρχεται δεύτερη. Και δεν είναι έτσι. Η ανάγκη του χορού είναι πρώτη και ο πιανίστας καλείται να συνοδεύσει τον χορό. Είναι ουσιαστικά δύο διαφορετικές τέχνες που η μία υπηρετεί την άλλη. Προσωπικά, μου δίνει ενέργεια το να βλέπω κάτι να ξεκινάει από το μηδέν, να προχωράει, να βελτιώνεται, να αναπτύσσεται και να φτάνει σ’ ένα πολύ ωραίο αποτέλεσμα στο τέλος.

Πρέπει να είσαι ανοιχτός σε πολλά είδη και να παίζεις διαφορετικά ρεπερτόρια είτε από επιλογή είτε από ανάγκη. Υπήρξαν φορές από ανάγκη που έπαιζα τα πάντα κι όσο πήγαιναν καλά τα πράγματα, είχα τις επιλογές μου. Πριν από τη Λυρική μπορούσα να είμαι σε δυο τρεις σχολές μπαλέτου, να παίζω Σαββατοκύριακα σε μαγαζιά, να κάνω ιδιαίτερα σε μαθητές, να κάνω συνοδεία σε τραγουδιστές ή κοντσέρτα. Είμαι γενικώς ένας άνθρωπος που δεν επαναπαύομαι, ακόμα και τώρα.