Δύο αντίδοτα στη σκληρή μάχη με τον κορωνοϊό

Στο άτυπο debate μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, εν μέσω της πανδημίας του Covid-19, το πάνω χέρι πήρε, χωρίς αμφιβολία μέχρι τώρα, το Δημόσιο. Αυτό κράτησε όρθια τη χώρα, αντιμετώπισε με επάρκεια την πρωτοφανή υγειονομική κρίση και κατάφερε αυτό που φαίνονταν αδύνατο, επί πολλά χρόνια: να μεταρρυθμιστεί και να αποκτήσει ψηφιακές λειτουργίες που αλλάζουν πλήρως την εικόνα του.

Ο δημόσιος τομέας, όχι απλώς έκανε καλά τη δουλειά του, εν μέσω εξαιρετικά πρωτόγνωρων συνθηκών, αλλά κατάφερε να ξεπεράσει και αγκυλώσεις δεκαετιών. Πλέον όμως τη σκυτάλη παίρνει ο ιδιωτικός τομέας. Αυτός θα πρέπει να κρατηθεί όρθιος, προκειμένου να ξεπεραστεί η βαθιά οικονομική κρίση που θα αφήσει πίσω του ο Covid-19.

Κορμός της νέας προσπάθειας θα πρέπει να είναι η στήριξη των επιχειρήσεων. Αυτές θα περισώσουν όσες θέσεις εργασίας θα μπορέσουν να σωθούν. Αυτές θα δημιουργήσουν τις νέες θέσεις εργασίας του μέλλοντος. Προφανώς θα χρειαστεί δουλειά και μάλιστα εκτός πλαισίου, σε πολλές περιπτώσεις και εκτός δημοσιονομικής ισορροπίας.

Προεκλογικά ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είχε διατυπώσει την άποψη ότι η αλλαγή του μείγματος πολιτικής με μείωση φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, ιδίως στην εργασία, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να ξαναπάρει μπροστά η οικονομία. Αυτή η άποψη γίνεται και πάλι επίκαιρη.

Ηδη από την αρχή του έτους η κυβέρνηση είχε δρομολογήσει τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες έως το 2023. Μήπως θα έπρεπε αυτή η μείωση να έρθει νωρίτερα. Μήπως πρέπει να εφαρμοστεί τώρα.

ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ. Αυτή είναι η στιγμή για να μειωθεί το κόστος της μισθωτής απασχόλησης σε επίπεδα που θα στηρίξει τόσο την επιχείρηση όσο και τον εργαζόμενο. Μπορούν να γίνουν όμως και ακόμα πιο προχωρημένες πολιτικές. Για παράδειγμα, η έκπτωση του 25% στις ασφαλιστικές εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών που ισχύει για τους μήνες της πανδημίας, μήπως θα έπρεπε να γίνει μόνιμη μείωση μέχρι να ανακάμψει η οικονομία; Μήπως θα έπρεπε να ισχύει για το σύνολο των φόρων που με δυσκολία οι πολίτες καταβάλλουν με συνέπεια;

Αυτά για αρχή. Γιατί ο ιδιωτικός τομέας θα πρέπει να βάλει «πλάτη» με κάθε τρόπο.

Αν θέλουμε να πάμε παρακάτω, μόνο ένα κύμα σημαντικών, σταθερών και μεγάλων ξένων επενδύσεων θα μπορέσει να βγάλει τη χώρα από τη νέα κρίση. Χρειαζόμαστε «πακτωλό» κεφαλαίων για να κατακτήσουμε υψηλούς ρυθμούς ΑΕΠ, από το 2021 κιόλας, πάνω από 3% και 4%. Ωστε να απορροφήσουμε όχι μόνο τη ζημιά του Covid-19, αλλά και την αναπτυξιακή υστέρηση της προηγούμενης δεκαετίας.

ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ. Θα το επιτύχουμε μόνον αν, επί πολλά χρόνια, γίνουν πολλές, μα πάρα πολλές, επενδύσεις. Κάτι που καμία χώρα δεν μπορεί να πετύχει αν δεν στηριχθεί από διεθνείς επιχειρηματικές επενδύσεις. Οι έλληνες επιχειρηματίες θα ακολουθήσουν, όπως έκαναν πάντοτε.

Επιπλέον για να πάρει μπροστά εκ νέου η οικονομία, θα χρειαστούν και πολλές ιδιωτικοποιήσεις, που θα πρέπει να υλοποιηθούν αμέσως μετά την αποκατάσταση της ομαλότητας στις διεθνείς αγορές. Μέχρι την έναρξη της κρίσης του κορωνοϊού, εμφάνιζαν κινητικότητα σε κάποιους τομείς όπως ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, η ΔΕΠΑ Εμπορίας, η ΔΕΠΑ Υποδομών, το Ελληνικό και οι 10 περιφερειακοί λιμένες, αλλά και πλήρη ακινησία σε εμβληματικές αποκρατικοποιήσεις με σημαντική προστιθέμενη αξία για τον ιδιώτη επενδυτή, όπως η Εγνατία Οδός, η ΕΥΑΘ και η ΕΥΔΑΠ. Τα προβλήματα πρέπει να ξεπεραστούν και τομείς που μπορούν να ιδιωτικοποιηθούν, πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν, προκειμένου να επενδυθούν χρήματα που θα ενισχύσουν τη λειτουργία τους και θα στηρίξουν νέες θέσεις εργασίας.

Είπαμε, το Δημόσιο μας έσωσε από την υγειονομική κρίση, ο ιδιωτικός τομέας ωστόσο είναι αυτός που θα μας βγάλει από την οικονομική κρίση στην οποία ήδη βρισκόμαστε…