Πολιτικά «παρατράγουδα»

Ενας συριζαίος, υποψήφιος βουλευτής Αχαΐας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (το όνομά του δεν έχει σημασία), έδωσε ρεσιτάλ εχθροπάθειας στα κοινωνικά μέσα. Στόχοι του, ο Πρωθυπουργός, ο Σωτήρης Τσιόδρας και ο Νίκος Χαρδαλιάς, τους οποίους στολίζει με ακατονόμαστα μπινελίκια δανεικά από τη σλανγκ με γενετήσιες αναφορές, ουσιαστικά για λόγους ακατανόητους – και μάλλον επειδή αποδείχθηκαν αποτελεσματικοί στη δουλειά που ανέλαβαν, στη συλλογική προσπάθεια αντιμετώπισης της πανδημίας. Μαζί με τους πολιτικούς, στο στόχαστρο βρέθηκαν και οι δημοσιογράφοι, έτσι γενικώς, κατηγορούμενοι ως «άθλια παπαγαλάκια και δεξιά κομματόσκυλα», τους οποίους ο υβριστής υπόσχεται, τη δεύτερη φορά Αριστερά, να τους εξαχνώσει.

Το έργο είναι γνωστό και το έχουμε ξαναδεί. Πάντα φταίνε οι πολιτικοί αντίπαλοι, οι ειδικοί που κάνουν σωστά τη δουλειά τους και ο Τύπος που δεν αντιμετωπίζει τη ζωή και την πολιτική όπως τα συριζαϊκά ΜΜΕ. Υπόδειγμα αντιδημοκρατικής πρακτικής, που κάποτε θεωρούνταν κάτι φυσιολογικό. Απλώς, σήμερα, οι παλαιές στρατηγικές εχθροπάθειας δεν μετράνε. Γι’ αυτό ο γενναίος υβριστής των αντιπάλων του και του Τύπου αναγκάστηκε να τα μαζέψει. Βγήκε μάλιστα σε κάποιο σάιτ και δήλωσε δήθεν ταπεινοφρόνως ότι «ουδέποτε» στον δημόσιο λόγο του τόσα χρόνια συνηθίζει να εκφέρει τις πολιτικές του διαφωνίες με τέτοιες εκφράσεις. Τα μπινελίκια στις αναρτήσεις του θα εμπλουτίσουν με υλικό την επόμενη έκδοση του λεξικού Μπαμπινιώτη, αλλά ο αναρτών λέει ότι «ουδέποτε» χρησιμοποιεί τέτοιες εκφράσεις. Πονάνε, σύντροφε, τα παλικάρια;

Ενας άλλος συριζαίος, που διετέλεσε και υφυπουργός σε μια από τις κυβερνήσεις Τσίπρα (επίσης το όνομά του δεν έχει σημασία), ισχυρίστηκε ότι το εμβόλιο κατά της ασθένειας από τον κορωνοϊό θα περιέχει απαραίτητα βιοτσίπ ελέγχου, αναφέρεται μάλιστα σε αυτό, πιστεύει με βεβαιότητα, ο Μπιλ Γκέιτς. Φυσικά δεν μπήκε στον κόπο να τεκμηριώσει την ανοησία του, αλλά παρ’ όλα αυτά μάς προτρέπει να διαλέξουμε τον δρόμο της ελευθερίας και όχι της υποδούλωσης.

Ξέρω ότι αυτή τη στιγμή με όλη αυτή τη βλακεία γελάτε. Κι εγώ έχω την ίδια διάθεση, αλλά μου κόβεται το γέλιο όταν διαβάζω βιογραφικές πληροφορίες για τον άνθρωπο αυτόν, που επαγγέλλεται τον δικηγόρο: πρωτοστατεί στο κίνημα κατά των ανεμογεννητριών στα νησιά (που συσπειρώνει δήθεν ευαίσθητους με το περιβάλλον και την αισθητική, υπό το σύνθημα «Λεύτερα νησιά χωρίς αιολικά»), ενώ στο σχετικό λήμμα της Βικιπαίδειας, που είναι φανερό πως το έχει γράψει μόνος του, περηφανεύεται ότι απέτρεψε «τη δημιουργία διοδίων στην Εύβοια», πράξη που τη χαρακτηρίζει «εγκληματική και φονική».

Η αλήθεια είναι ότι και τα δύο περιστατικά που προανέφερα στην ουσία είναι δυο πολιτικά «παρατράγουδα». Δεν είναι αυτός λόγος όμως για να προσπερνάμε το φαινόμενο. Στη διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ από το 3% στην εξουσία πολλά ανάλογα «παρατράγουδα» βρέθηκαν στο περιβάλλον του – και έμειναν, επειδή μολονότι δεν συμμερίζονταν τις αριστερές αξίες έφερναν ψήφους. Συνωμοσιολόγοι, τοξικές περιπτώσεις, τραμπούκοι αγκαλιάστηκαν και τιμήθηκαν με τον κομματικό πατριωτισμό, που υποχρέωνε μέλη του κόμματος να τους υπερασπίζονται και να τους λατρεύουν. Αν έχουν μείνει στις κομματικές γραμμές, συνεχίζουν να τους περιβάλλουν με συντροφικότητα – και μόνο αν έχουν αποχωρήσει έχει αρχίσει και η διακριτική κατεδάφισή τους. Κυνικά πράγματα.

Η κοινωνική ευθύνη της Εκκλησίας

Τι είναι η Εκκλησία; Μια σειρά από τύπους, γύρω από τους οποίους συγκεντρώνονται άνδρες που ασκούν εξουσία στο όνομα της πνευματικής διάστασης της θρησκείας; Αν είναι αυτό, αν είναι δηλαδή μια εξουσιαστική μηχανή, ορθώς ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, με τη σύμφωνη γνώμη της ΔΙΣ, ζητάει από την κυβέρνηση το άνοιγμα των εκκλησιών. Με τον ίδιο τρόπο που κάθε μαγαζί θέλει να αρχίσει να εργάζεται, έτσι θέλουν και οι αρχιερείς να επανεκκινήσει το δικό τους μαγαζί. Αλλά είναι μαγαζί η Εκκλησία; Ο ρόλος της είναι να οργανώνει εξουσιαστικά την κοσμική ισχύ που απορρέει από τη διαμεσολάβηση των εκκλησιαστικών τύπων ανάμεσα σε θνητούς και τον Θεό; Πώς γίνεται να μην κατανοούν οι αρχιερείς ότι έχουν ευθύνες για το ποίμνιό τους, τις ίδιες και μεγαλύτερες από τις ευθύνες που ανέλαβε για τους ανθρώπους της επικράτειας η πολιτεία; Είναι δυνατόν να επιδιώκει η Εκκλησία τη διακύβευση της ζωής και της υγείας των πιστών, αλλά και ολόκληρου του πληθυσμού, χάριν των τύπων της θείας λατρείας; Πώς γίνεται η Εκκλησία να αρνείται την κοινωνική ευθύνη που της αναλογεί;

Διαβάζω ότι οι ιεράρχες ενοχλήθηκαν από την κινούμενη συναυλία της Αλκηστης Πρωτοψάλτη που έφτασε ώς το Μέγαρο Μαξίμου, ενώ τη Μεγάλη Παρασκευή δεν είχαν βγει οι επιτάφιοι. Στα σοβαρά, θεωρούν οι ιεράρχες ότι κάνουν την ίδια δουλειά με την Πρωτοψάλτη;