Η υποκρισία του χειροκροτήματος

Εχει γίνει το απόλυτο τελετουργικό της εποχής του κορωνοϊού. Κάθε Πέμπτη στις 8 μ.μ., όλες οι γειτονιές ξεσπούν σε χειροκροτήματα, επευφημίες και χτύπους σε κατσαρολικά. Σε μία κοινωνία όπου τρεις στους τέσσερις δεν γνωρίζουμε τα ονόματα των γειτόνων μας, το να ενώνονται έτσι οι κοινότητες ώστε να δείξουν από κοινού την ευγνωμοσύνη τους στους εργαζομένους που διακινδυνεύουν τη ζωή τους σε αυτή την κρίση είναι κάτι που μπορεί να λυγίσει ακόμα και την πιο σκληρή καρδιά. Το να σημειώσεις μια διαφωνία μπορεί να φαίνεται ανάρμοστο, μία άξεστη αμαύρωση της εθνικής ενότητας εν μέσω πρωτοφανούς για καιρό ειρήνης αναταραχής – πρέπει όμως να σημειωθεί. Μία έκφραση συναισθήματος στερούμενη νοήματος είναι μία κενή χειρονομία· αν κρύβει και υποκρισία, αποτελεί προσβολή. Οταν λέγεται μία συγγνώμη, και υπάρχουν αμφιβολίες για την ειλικρίνειά της, η συνήθης απάντηση είναι: «Ζήτα συγγνώμη σαν να την εννοείς». Οταν, λοιπόν, υπουργοί της βρετανικής κυβέρνησης χειροκροτούν ζωτικούς εργαζομένους που υποαμείβονται, και επιπλέον κινδυνεύουν από την έλλειψη προσωπικού προστατευτικού εξοπλισμού, είναι άραγε αναίδεια να ρωτήσουμε αν χειροκροτούν σαν να το εννοούν;

Οταν ένας κοινωνικός λειτουργός εργαζόμενος σε νοσοκομείο μού λέει πως η νέα τους αύξηση των 720 στερλινών τον χρόνο τους άφησε να νιώθουν «με κομμένα φτερά» και «εξευτελισμένους», έχουν άδικο να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι «είναι υπέροχο το χειροκρότημα της Πέμπτης, αλλά νομίζω πως όλοι γνωρίζουμε ότι αυτή η κυβέρνηση θα συνεχίσει να βλέπει τους εργαζομένους στην υγεία ως μία οικονομική τροχοπέδη και να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχει μελλοντική χρηματοδότηση αφού όλα δαπανήθηκαν σε αυτή την πανδημία;».

Υπερβολικά πολλοί από τους δικαίως χειροκροτούμενους γιατρούς και νοσηλευτές μας θα πεθάνουν διότι η ίδια τους η κυβέρνηση απέτυχε στην πιο βασική αποστολή της: να τους προστατεύσει. Μην αφήσετε τις επευφημίες, το χειροκρότημα και τους ήχους από τα κατσαρολικά να καταπνίξουν αυτή τη φριχτή αλήθεια.