Κανονικότητα στην κόψη του ξυραφιού

Τα αποτελέσματα της τελευταίας δημοσκόπησης της ΚΑΠΑ Research, στα μέρη της που αφορούν τις σκέψεις των Ελλήνων για την πανδημία, την καραντίνα και τη ζωή μετά, έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Τα συμπεράσματα ωστόσο δεν είναι ακριβώς ευχάριστα. Σύμφωνα με την έρευνα, η αισιοδοξία για την καταπολέμηση του κορωνοϊού έχει φτάσει το 44%, με αύξηση 14 μονάδων σε έναν μήνα. Ταυτόχρονα, μειώθηκε κατά 18 μονάδες το ποσοστό όσων δηλώνουν ανήσυχοι ότι θα νοσήσουν, το ποσοστό όσων θεωρούν τα περιοριστικά μέτρα αναγκαία είναι στο 75% (από 98%), ενώ αντίστοιχο ποσοστό δηλώνει θετικό για άρση τον Μάιο. Το 55% δηλώνει έτοιμο να επιστρέψει στην καθημερινότητα, οι 4 στους 10 ακόμα κι αν κολλήσουν και από αυτούς μόνο το 22% λόγω οικονομικής πίεσης. Ωστόσο, η συντριπτική πλειονότητα αισθάνεται τους κινδύνους για την οικονομία και την αγορά εργασίας. Η ανασφάλεια και το στρες μαστίζουν τις γενιές που έχουν γεννηθεί στις δεκαετίες ’80-’00. Ιδιαίτερα αντιφατικά ευρήματα είναι η αυξανόμενη πίστη στην αλληλεγγύη, στην επιστήμη και στην τεχνολογία, με την ταυτόχρονη δημοφιλία της εθνικής περιχαράκωσης και την αντίθεση στην παγκοσμιοποίηση, αλλά αυτά χρήζουν ξεχωριστής ανάλυσης.

Τα αισθήματα που καταγράφονται σε ό,τι αφορά την πανδημία, με μείωση του φόβου, μοιάζουν, εκ πρώτης όψεως, θετικά. Ωστόσο, ενώ οι πολίτες ενημερωνόμαστε από τους ειδικούς, στην πλειονότητά μας, όπως είναι αναμενόμενο, κρίνουμε τα περίπλοκα επιστημονικά δεδομένα με φίλτρο τα αισθήματα και τις επιθυμίες μας. Κοινώς, υπάρχει ο κίνδυνος της χαλάρωσης.

Αν αντιπαραβάλει κανείς τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων της περιόδου αυτής, παρατηρώντας τους συσχετισμούς και τις αναλογίες των ευρημάτων, προκύπτει αβίαστα ο φόβος ότι ένα πισωγύρισμα, έστω και μικρό, στην καλή μας πορεία, όταν επανέλθει η πλειονότητα στην κανονικότητα, θα επιδράσει άμεσα στην κοινωνία και το θετικό κλίμα που υπάρχει, για ό,τι υπάρχει, θα τραυματιστεί. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι μια κοινωνία φοβισμένων εγκλείστων είναι προτιμότερη, αλλά αναδεικνύει, δυστυχώς, τις λεπτές ισορροπίες πάνω στις οποίες θα κληθούμε ως κοινωνία να βαδίσουμε και το τεράστιο στοίχημα ολόκληρου του πολιτικού συστήματος.