Οι Κινέζοι

Δεν μ’ αρέσουν αυτοί οι Κινέζοι

Τρώνε ποντικούς και νυχτερίδες

Κι άσχημα τρωκτικά που τα λένε παγκολίνους

Κι ύστερα κάνουν χού! όπως θαμπώνουμε τα τζάμια

Πάνω στη μούρη σου

Λένε πως είναι μέσα στην παράδοση

Για το ιερό βουνό Χου που το ξορκίζουν

Κάθε χρόνο δέκα φορές

Στις γιορτές του «Δράκου Πέφτοντας το Μαστίγιο»

Χου είναι κι ο μεγάλος ποταμός

Αυτός που τώρα έγινε φράγμα

Κι ύστερα παίρνουν μικρά φαναράκια νυχτός

Οδεύοντας προς Βορράν

Επί του Σινικού Τείχους

Για να φαίνεται λεν απ’ το διάστημα

Ενώ στην Καντώνα ακόμα σφάζουν προλεταρίους

Τώρα τους σφάζουν συμβολικά, εις ανάμνησιν

Τους βλέπω επίσης, διακόσια χρόνια μετά

Στην Κουμουνδούρου που κάποτε ήταν λίμνη

Πριν γίνει πλατεία και ξανά λίμνη

Ψαρεύουν γόπες, αχινόγατους και βατραχόψαρα

Εδώ στο κέντρο δεν υπάρχουν πια λευκοί,

Ούτε μελαχρινοί, ούτε μαύροι, ούτε κόκκινοι

Μόνο Κινέζοι κίτρινοι με κράνη και κίτρινα γιλέκα

Σαν αυτά των εργατών του δρόμου

Σαν τα γιλέκα των Γάλλων στα χαρακώματα

Των Γάλλων που απέμειναν μετά τη Μεγάλη Επιδρομή

Πού και πού να δεις κανά ψευτοτουρίστα

Να κάθεται στα εικονικά παγκάκια της Ομόνοιας

Δίπλα στους αστικούς ορυζώνες

Και τους καταρράκτες της Waterloo

Που χύνονται στις καταβόθρες της Αγίου Κωνσταντίνου

Δίπλα στα γραφεία της ΔΗΜΑΡ

Ημουν κι εγώ εκεί, ερχόμενος από τα Ευρωμνήματα

Που απλώνονται πέρα ως τους Αγίους Εκατό και το Μητρώον

Προς τιμήν των σφραγιδοφυλάκων

Ενας τόπος όλο κενοτάφια, μάντρες και πλαστικά κυπαρίσσια

Και έρχονται τότε δύο

Να με αρπάξουν απ’ τις μασχάλες

Φωνάζοντας «στην εντατική!»

Ομως εγώ βγάζω φτερά και φεύγω

Για τη Γη των Ασφοδέλων

Στη Νίδα, πάνω στον Ψηλορείτη

Στην πηγή που βγάζει το άγαλμα με τ’ αθάνατο νερό

Ο Ηλίας Ευθυμιόπουλος είναι συγγραφέας, πρώην διευθυντής της Greenpeace και πρώην υφυπουργός