Ποιοι κρατούν τα κλειδιά για την επανεκκίνηση;

To κύριο ζήτημα για την Επόμενη Μέρα είναι η επανεκκίνηση των επιχειρήσεων.

Σε αυτό αποσκοπούν οι διευκολύνσεις του Eurogroup. Οπως και η απλοχεριά της Λαγκάρντ. Η αναστολή των απίθανων δανειακών όρων από την Ευρω-Ενωση Τραπεζών. Ακόμη κι ο «χωροφύλακας» της εποπτείας των τραπεζών (SSM) καλεί τις διοικήσεις «να χρησιμοποιήσουν το μετοχικό τους κεφάλαιο και τη διαθέσιμη ρευστότητα».

Χωρίς αμφιβολία, στη μια μεριά της εξίσωσης, συγκεντρώνονται τεράστια κεφάλαια. Ετοιμα να περάσουν στην άλλη άκρη της ίδιας εξίσωσης, στην πραγματική οικονομία. Για να διασώσουν επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας. Να υποστηρίξουν την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών. Θα μπορέσει η Ελλάδα να επωφεληθεί; Θα φτάσει η ρευστότητα διαθέσιμη στο μεγάλο πλήθος των επιχειρήσεων;

Η απάντηση περνά από τις τράπεζες. Δηλαδή, τελικά, από τα στελέχη τους. Είναι αλήθεια πως οι τράπεζες παγιδεύτηκαν σε έναν αδιέξοδο λαβύρινθο απρόσωπων συστημάτων διαχείρισης κινδύνων. Εχασαν (λόγω ανυπόληπτων πολιτικο-δικαστικών διωγμών) τα καλύτερα στελέχη τους. Στα διοικητικά συμβούλια τοποθετήθηκαν (από τους «έξω») άτομα που δεν γνωρίζουν, ούτε ενδιαφέρονται για την τύχη της ελληνικής αγοράς. Αντιθέτως, εμπόδιο από την πλευρά των μετόχων δεν υπάρχει. Είτε είναι δημοσίου είτε ιδιωτικού συμφέροντος. Ούτε αντίθετοι μπορεί να είναι, ούτε, σε τελευταία ανάλυση, τους «πέφτει λόγος».

Είναι λοιπόν επείγον να δούμε τις τράπεζες να συμπεριφέρονται με τον ίδιο, τηρώντας τις αναλογίες, τρόπο που το έπραξαν όταν, μετά την είσοδό μας στο ευρώ, πέρασαν την απροσδόκητη, τότε, ρευστότητα στην οικονομία και έφεραν εξέχουσα άνοδο του ΑΕΠ. Αυτό, για εντελώς διαφορετικούς λόγους και βεβαίως με εντελώς διαφορετικό τρόπο, είναι το ζητούμενο σήμερα.

Αυτοί που μπορούν να το κάνουν είναι οι δεκάδες των στελεχών που γνωρίζουν με επάρκεια, «από την καλή κι από την ανάποδη», τα χαρακτηριστικά της ελληνικής επιχειρηματικότητας. Οπως εκλήθησαν οι γιατροί να σπεύσουν στο πλευρό του Συστήματος Υγείας, όπου κι αν βρίσκονταν (στη σύνταξη και τον ιδιωτικό τομέα, συνήθως…), το ίδιο πρέπει να συμβεί και με το πιστωτικό σύστημα.

Μπορούμε να τα καταφέρουμε και να βάλουμε γρήγορα μπροστά την παραγωγική μηχανή. Μην ξεχνούμε ότι το τρίτο μνημόνιο άφησε το πιστωτικό σύστημα σε χείριστη θέση. Αν αυξηθούν, με την παρούσα κρίση της Επιδημίας, τα «κόκκινα» δάνεια, η οικονομία θα βυθιστεί και το δημόσιο χρέος θα εκτοξευθεί.

Δυστυχώς, η επιχειρηματική πυραμίδα είναι στρεβλή. Στη βάση της έχει 750.000 μικρές μονάδες. Με ελάχιστα κεφάλαια και κακό μάνατζμεντ. Να επιζούν σε μια «γκρίζα σχέση» με την Εφορία και τις τράπεζες. Μπορεί μερικές δεκάδες χιλιάδες να διαθέτουν δυναμισμό, δεν έχουν όμως επαρκή κεφάλαια, ακόμη κι όταν οι ιδιοκτήτες τους «τα καταφέρνουν». Μόνον λίγες εκατοντάδες μεγαλύτερες (και «σωστές») επιχειρήσεις έχουν πρόσβαση στην αγορά δανείων.

Χρήμα (θα) υπάρχει! Στελέχη με θέληση και ικανότητες για να το βάλουν να δουλέψει θα υπάρξουν; Είναι και αυτό, σε τελευταία ανάλυση, θέμα πολιτικών επιλογών.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής της ΝΔ