Η μεγαλύτερη καταστροφή για {LF}τις αναπτυσσόμενες χώρες

Η πανδημία του κορωνοϊού έχει καταβάλει τα συστήματα υγείας στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. ΗΠΑ, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο έχουν όλες βιώσει ελλείψεις σε γιατρούς, αναπνευστήρες, ατομικό προστατευτικό εξοπλισμό και διαγνωστικά τεστ. Η κατάσταση όμως θα αποδειχθεί ακόμα χειρότερη σε χώρες όπου η φτώχεια είναι ενδημική και οι ιατρικοί πόροι ελάχιστοι. Δέκα αφρικανικές χώρες δεν έχουν καθόλου αναπνευστήρες. Στην Ουγκάντα, υπάρχουν μόλις 55 κλίνες ΜΕΘ για 43 εκατομμύρια κατοίκους. Και καμία φτωχή χώρα δεν έχει την πολυτέλεια του οικονομικού διχτυού ασφαλείας που συντηρεί σήμερα πολίτες και επιχειρήσεις εδώ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στην πραγματικότητα, ο Covid-19 είναι η μεγαλύτερη καταστροφή που έχουμε ζήσει για τις αναπτυσσόμενες χώρες. Αν υπήρξε ποτέ στιγμή που έπρεπε να ενώσουν τις δυνάμεις τους ευαισθητοποιημένοι πολίτες και πολιτικοί ηγέτες τόσο στις αναπτυσσόμενες όσο και στις πλουσιότερες χώρες, αυτή είναι τώρα.

Χρειαζόμαστε ένα παγκόσμιο σχέδιο Μάρσαλ που θα διαγράψει το χρέος των 44 δισ. δολαρίων που οφείλουν οι αφρικανικές χώρες το 2020, και θα προσφέρει βοήθεια τουλάχιστον 2,5 τρισ. στις φτωχές χώρες, με μία προϋπόθεση μόνο: ότι θα χρησιμοποιηθεί για την ανακούφιση από τις επιπτώσεις της πανδημίας και τη διαγραφή σημαντικού όγκου χρέους. Η στήριξη αυτή, που αντιστοιχεί μόλις στο 3% του παγκόσμιου εισοδήματος, είναι απαραίτητη όχι μόνο ώστε να μην εκτροχιαστούν οι συμφωνημένοι αναπτυξιακοί και κλιματικοί στόχοι του ΟΗΕ, αλλά και να διασφαλιστεί πως δεν θα επιτραπεί στον Covid-19 να συνεχίσει να εξαπλώνεται.

Αν υπάρχει ένα μάθημα που μας δίδαξε η πανδημία, είναι το πόσο αλληλοσυνδεδεμένες είναι οι ζωές μας. Η υγεία μας εξαρτάται από την υγεία των άλλων. Αν μια χώρα είναι πανδημικό hotspot, κινδυνεύουμε όλοι.

Ο Ιαν Γκόλντιν είναι καθηγητής Παγκοσµιοποίησης και Ανάπτυξης στο Πανεπιστήµιο της Οξφόρδης και συγγραφέας του βιβλίου «Age of Discovery, Development and Terra Incognita»