21 Απριλίου ’67 – 21 Απριλίου ’20

Σαν σήμερα πριν 53 χρόνια, υπήρχε πλήρης απαγόρευση κυκλοφορίας που τη επέβαλαν τανκς και πάνοπλοι στρατιώτες. Οι Αθηναίοι την είχαν σεβαστεί, όπως σέβονται και σήμερα τους περιορισμούς για την κορονοΐωση. Τότε, αριστεροί και κεντροαριστεροί πολιτικοί, με κορυφαίο τον Ανδρέα Παπανδρέου, δήλωναν λίγες ημέρες  πριν το πραξικόπημα, «ο λαός τους περιμένει στη γωνία, αν το τολμήσουν» – με τις  ηγεσίες φυλακισμένες, ο λαός προτίμησε να καθίσει σπίτι του και, το πολύ-πολύ,  να αναζητά στο ραδιόφωνο τις ξεχασμένες από την κατοχή συχνότητες του BBC ή τη «Φωνή της Αλήθεια».

Σήμερα, αν δει  κανείς τις στατιστικές «θάνατοι ανά 1 εκατομμύριο πληθυσμού» η Ελλάδα – με 11 νεκρούς ανά εκατομμύριο-, ευτυχώς και προς τιμήν μας βρίσκεται στην 11^η θέση των ευρωπαϊκών χωρών με τις λιγότερες απώλειες (worldometers.info/coronavirus/). Ενδιαφέρον έχει όμως ότι κοντά μας βρίσκονται Σλοβακία, Ρωσία, Ουκρανία, Λιθουανία, …, Ουγγαρία, Ρουμανία – να μην πολυλογώ, με την εξαίρεση της στατιστικά ασήμαντης Μάλτας, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που ανήκε στον «Δυτικό Κόσμο» (ΝΑΤΟ, ΕΟΚ, Συμβούλιο της Ευρώπης, ΟΟΣΑ, …) και βρίσκεται στην εικοσάδα με τα λιγότερα θύματα. Όλες οι «δυτικές δημοκρατίες», -με την εξαίρεση της Νορβηγίας και με γνωστότερες τις Ιταλία, Γαλλία, Βρετανία, Βέλγιο, Ολλανδία, … –  βρίσκονται στις δεκαπέντε τελευταίες θέσεις.

Ίσως αυτό το ευτυχές γεγονός να μην οφείλεται στο ότι πήραμε πρώτοι και καλύτεροι τα σωστά μέτρα – έκαναν το ίδιο και οι πρώην  κομμουνιστικές και  δορυφορικές της ΕΣΣΔ χώρες, ενώ είναι άχρηστες οι παλιές δυτικές δημοκρατίες; Μήπως οφείλεται στο ότι υπακούσαμε στις εντολές και στις οδηγίες της πολιτικής ηγεσίας; Λογικό φαίνεται – γιατί η πολιτική παίζει κυρίαρχο ρόλο στη χώρα μας, όπως και στις  χώρες του πρώην «Ανατολικού Μπλοκ». Σε αυτές και σε μας, οι πολιτικές ηγεσίες παίζουν πολύ σπουδαιότερο ρόλο συγκριτικά με τις παλιές δημοκρατίες της Ευρώπης.

Ίσως λοιπόν η ένταση της πολιτικής βίας στη χώρα μας, οι δικτατορίες και οι αντιστάσεις, οι εμφύλιοι και οι διχασμοί, οι συγκρούσεις μνημονιακών-αντιμνημονιακών, να μην οφείλονται στον ατίθασο χαρακτήρα μας, στην αγάπη για τη δημοκρατία -που δεν την είδαμε κατά τη δικτατορία- ή στο «αντιστασιακό ήθος του ελληνισμού», αλλά στην οξύτητα των συγκρούσεων για την εξουσία μεταξύ των ελληνικών πολιτικών ελίτ. Οι πολιτικές ηγεσίες,  τα επαγγελματικά πολιτικά στελέχη και  λίγοι φανατικοί οπαδοί, μπορούν να με  τις συγκρούσεις τους να καταβαραθρώσουν τη χώρα, όπως συνέβη κατά τα «μνημονιακά χρόνια», ή να τη σώσουν, όπως συμβαίνει σήμερα που ομονοούν.