«Πατήρ, Ιός {LF}και Αγιον Πνεύμα»

Δεν είναι Μεγάλη αυτή η Εβδομάς, είναι ατέλειωτη. Δεν ξέρω και πώς, πού, να τη βολέψω. Να την κάνω μια βδομάδα σαν όλες δεν μου πάει. Να τη γιορτάσω πάλι, με τι τρόπο; Ακούγοντας τη Ανάσταση από το ραδιόφωνο και να τσουγκρίζω μόνος το αβγό στον καθρέφτη και να μου δίνω το φιλί της αγάπης.

Θα διχάσω την προσωπικότητά μου και δεν το θέλω άγιες μέρες. Την έχω ταλαιπωρήσει έγκλειστος έναν μήνα τώρα, αν τη σκίσω στα δυο σαν σαρδέλα, τι θα μου μείνει πια;

Τι θα περιφέρω στον κόσμο, όταν βγούμε, όποτε βγούμε, τα κουρέλια της;

Γιατί στον έρημο τον εγκλεισμό θες, δεν θες πάει το μυαλό σου από δω. Πάει από κει. Ερχεται κι η μαύρη ώρα του λογαριασμού.

Ωρα που αναβάλλεις χρόνια με διάφορες γελοίες δικαιολογίες, εντελώς ανυπόστατες.

Ξέρετε τώρα. Ποιος είμαι, τι έχω κάνει, τα λάθη, τους συμβιβασμούς, τους ανομολόγητους έρωτες και άλλα φρικτά παρόμοια που τ’ αναφέρω μόνο και με πιάνει ένα πράγμα σαν τον μαύρο σκύλο του Τσόρτσιλ.

Μετά το τέλος του πολέμου κι αφού είχε βγει νικητής και τροπαιούχος (μην κοιτάς που τον μαυρίσανε στις τότε εκλογές, Αγγλοι, τι περιμένεις), όταν τον ρωτάγανε «Μα τι έχετε, σερ, απόψε», έλεγε «Να, είναι αυτός ο μαύρος σκύλος που με ακολουθεί, εσείς δεν τον βλέπετε ή κάνετε ότι δεν τον βλέπετε, αλλά αυτός είναι πάντα δίπλα μου έτοιμος να με δαγκώσει». Και πώς τον λέτε, ρώτησε μια κυρία με όλον τον σεβασμό.

– Depression.

Κοινώς «Κατάθλιψη».

«Αυτά είναι ανοησίες» του απάντησε η λαίδη.

«Κυρία μου, δεν έχετε το δικαίωμα να μιλάτε κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αλλωστε είστε πάρα πολύ άσχημη».

«Κι εσείς είστε πάρα πολύ μεθυσμένος».

«Ναι, έχετε απόλυτο δίκιο. Μόνο που εγώ αύριο το πρωί θα είμαι ξεμέθυστος».

Αυτά ο πατέρας της νίκης.

Οχι. Εγώ θα τον διώξω αυτόν τον μαύρο σκύλο, δεν είμαστε για τέτοια τώρα. Ή μπορεί να τον υιοθετήσω. Δεν ξέρεις ποτέ.

Είναι κι αυτό, πώς το λένε το «σύνδρομο της Στοκχόλμης», που αρχίζεις, λέει, να αγαπάς τη φυλακή σου. Λες να πάθουμε καμιά «ιδρυματοποίηση» και να μας αφήσουνε να βγούμε έξω και μεις να διπλοκλειδωνόμαστε μέσα από μόνοι μας;

Α πα πα πα. Ο Θεός να φυλάει.

Οχι. Μακριά. Μακριά.

Είναι πολύ σοβαρά τα πράγματα. Θέλει κότσια ν’ αντέξεις να μην σε πάρει από κάτω. Είδατε τι έπαθε ο κύριος Ραγκούσης. Ναι, το διάβασα στο «Στίγμα» του Γιώργου Παπαχρήστου. Ο κ. Ραγκούσης λοιπόν «το έριξε στην ανάλυση της αντίδρασης διαφόρων χωρών έναντι του κορωνοϊού, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη απέτυχε παταγωδώς… και ότι όλο αυτό το περί επιτυχίας της κυβέρνησης είναι ένα κατασκεύασμα των πληρωμένων μέσων ενημέρωσης».

Γι’ αυτό σας λέω. Προσοχή. Αυτός ο εγκλεισμός δεν αστειεύεται.

Δυστυχώς ούτε κι ο κ. Ραγκούσης.

Καλή Ανάσταση ν’ ακούσουμε.

Και του χρόνου έξω απ’ το σπίτι μας.