Το έγκλημα, το λάθος και το ρίσκο

Είναι σαν την ευκαιρία που δεν πρέπει να αφήσεις να πάει χαμένη. Γιατί με ένα τέτοιο πολιτικό κεφάλαιο που έχεις μαζέψει από την κρίση να μη στήσεις κάλπες το συντομότερο δυνατό; Γιατί να αφήσεις τόση αποδοχή να εξατμιστεί και να μη μετατρέψεις σε ζεστή ψήφο;

Δεν είναι μόνο οι εισηγήσεις που λέγεται πως δέχεται ο Πρωθυπουργός. Είναι και μια φράση του ίδιου από το προχθεσινό διάγγελμα που πυροδοτεί το σενάριο. Τι σημαίνει πως «μετά την κρίση η κάθε εξουσία οφείλει να εγκαταλείπει το απυρόβλητο της ανάγκης δυναμώνοντας τη λογοδοσία» επειδή καμία «έκτακτη συνθήκη δεν μπορεί να αμφισβητεί τη δημοκρατική ευαισθησία»; Η μία εξήγηση είναι η θεσμική – δεν μπορεί να κυβερνάει κανείς επ’ άπειρον με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε ως statesman.

Η άλλη, όμως, είναι εκλογολογική. Είναι αυτή που δίνει η αντιπολίτευση όχι μόνο ερμηνεύοντας αυτή τη φράση αλλά ολόκληρο το μήνυμα. «Ο Πρωθυπουργός», λέει η Κουμουνδούρου, «δεν μίλησε ως ηγέτης μιας χώρας σε κρίση, αλλά ως πονηρός πολιτευτής σε προεκλογική περίοδο που διαστρεβλώνει και υπόσχεται». Και όπου υπάρχει προεκλογική περίοδος, υπάρχουν και εκλογές. Οπου υπάρχουν υποσχέσεις, υπάρχουν και κάλπες.

Η αλήθεια είναι πως με τέτοια αντιπολίτευση ο πειρασμός των εκλογών για την κυβέρνηση γίνεται διπλός. Δεν είναι μόνο οι σειρήνες των δημοσκοπήσεων. Είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ που κάνει ό,τι μπορεί για να γίνουν οι εκλογές αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Με λίγο επικοινωνιακό ταλέντο, από αυτό που διαθέτει σε ικανές ποσότητες το επιτελείο Μητσοτάκη, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να βρεθεί στη θέση να ζητάει εκλογές. Να δηλώνει έτοιμος για την αναμέτρηση στις κάλπες – «Μήπως φοβάται ο κύριος Μητσοτάκης;».

Ο κανόνας, με άλλα λόγια, είναι παλιός. Εάν δεν μπορείς να τις προκαλέσεις, εκλογές δεν ζητάς μόνο για να γίνουν. Ζητάς και όταν ξέρεις πως δεν θα γίνουν. Αν όμως με τόσους πειρασμούς τίποτε δεν είναι βέβαιο, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ διαπράττει το είδος του λάθους που είναι χειρότερο και από έγκλημα. Εκλογολογώντας, στήνει μόνος του τις εκλογές που είναι σίγουρο πως θα χάσει.

Και η κυβέρνηση; Θα ήταν έγκλημα, ή ακόμη χειρότερα λάθος, να «λογοδοτήσει» στους πολίτες; Μήπως η υγειονομική κρίση δεν άλλαξε δραματικά τα οικονομικά δεδομένα; Μήπως δεν είναι δημοκρατικά αναγκαία μια νέα λαϊκή εντολή για τη διαχείριση αυτών των νέων δεδομένων; Τι είναι στο κάτω – κάτω οι εκλογές; Ενας μικρός συνωστισμός τον Σεπτέμβριο.

Με όρους πολιτικών ηθών εσωτερικού, το επιχείρημα μοιάζει ατράνταχτο. Η υγειονομική κρίση όμως δεν είναι εσωτερική, είναι παγκόσμια. Και τίποτε δεν θα έμοιαζε λιγότερο παράλογο από έναν πλανήτη που θα έβγαινε από την καραντίνα για να σχηματίσει ουρές στα εκλογικά τμήματα. Να ανανεωθεί η λαϊκή εντολή εδώ. Αλλά γιατί να μην ανανεωθεί και στην Ιταλία, τη Βρετανία ή τη Γερμανία όπου επίσης οι κυβερνήσεις, ανεξάρτητα από τις διαχειριστικές τους επιδόσεις, έχουν τη στήριξη των πολιτών;

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικής αισθητικής, είναι και ουσίας. Με τον φόβο ενός νέου κύματος το φθινόπωρο, οι εκλογές θα ήταν κάτι σαν δημόσιος κίνδυνος. Κι έπειτα, μπορείς να κυνηγάς τον κόσμο στις εκκλησίες αλλά να γεμίζεις με κόσμο τα εκλογικά τμήματα; Οι εκλογές, από αυτήν την άποψη, μοιάζουν με το ρίσκο που παίρνει κανείς πιστεύοντας πως δεν ρισκάρει σχεδόν τίποτε. Αλλά φτάνει τελικά να ρισκάρει σχεδόν τα πάντα.