«Μέρες του Απρίλη 1920»

Μόνη μου έγνοια μη χάσω το χιούμορ μου, αλλιώς, καήκαμε. Αλλά τόσο μονοθεματική η ζωή μας πια, τι άλλο κεφάλαιο να ανοίξεις, και με τι καρδιά; «Κάθομαι και ρεμβάζω» που λέει και ο Μέγας Αλεξανδρινός. Να μπορούσαμε μόνο να δούμε τους εαυτούς μας με το μάτι της Ιστορίας, σαν κάτι που έγινε σε μια στιγμή του χρόνου σε άλλους καιρούς, αλλά πώς; Βλέπεις, θέλει ποιητικό και μεγάλο σθένος, ηθικό υψηλό, και άντε να το βρεις στην ουρά του φαρμακείου ή στους διαδρόμους των σουπερμάρκετ.

Νόμιζα, ή μάλλον ήμουν σίγουρος, πως μια χαρά τα πάω με τον εγκλεισμό. Χθες βράδυ όμως, έτσι όπως έσβησα το φως, ήρθε, από πού δεν ξέρω, ένα κύμα μνήμης θεόρατο και με κατάπιε ζωντανό.

Εικόνες που είχα ξεχάσει, ή έτσι νόμιζα ο έρημος, όρμησαν με μια δύναμη, μια σχεδόν απάνθρωπη δύναμη, να εισβάλλουν από παντού. Κι όσο πήγαινα να τις διώξω, να τις καταχωνιάσω σε μια πτυχή του σεντονιού, τόσο αυτές να μανιάζουν και να με

κατατρώγουν. Σηκώθηκε όλη μου η ζωή, παιδί στο νησί, και γύρευε να με τυραννάει μέχρι τελικής πτώσεως.

Είχαμε χθες τη ναυμαχία εικόνων της Σαλαμίνος.

Πράγματα γλυκά και αγαπημένα, το φιλί της μητέρας μου πριν κοιμηθώ, ο ήχος του (ίδιος, απαράλλαχτος με το απαλό χάδι του κύματος στα βότσαλα στην παραλία στα Σελίνια μια βραδιά πανσέληνη), άλλαζε ξαφνικά και γινόταν ένα στριγκό αργόσυρτο μουρμουρητό σε μια συχνότητα που σπάει το φράγμα του ήχου της ψυχής.

Σηκώθηκα, έριξα νερό στο πρόσωπό μου (αφού βέβαια σαπούνισα για χιλιοστή φορά τα χέρια και τα ράντισα με το αντισηπτικό), έπιασα να διαβάζω, κανένα αποτέλεσμα. Αρχισε μέσα απ’ τις σελίδες να αχνοφαίνεται το λίκνισμα της φοινικιάς που είχαμε στην μπροστινή αυλή.

Περίμενα να αρχίσουν να ξεραίνονται τα παλιά κλαριά της και πριν τα κόψουν έλεγα στον ξάδερφό μου, τον Σιδέρη, να μου αφήσει ένα. Πιανόμουνα απ’ αυτό το ξερό κλαρί, ανέβαινα στο

χείλος του πηγαδιού, έπαιρνα φόρα και κραυγάζοντας σαν Ταρζάν όρμαγα μέχρι να φτάσω απέναντι και να προσγειωθώ στον κηπάκο με τα ζουμπούλια. Μια ευωδιά σαν επίγεια ευτυχία. Ωραία, λέω, τώρα μπορώ να πέσω. Αμ δε.

Με το που ξάπλωσα, δεν πρόλαβα να κλείσω το μάτι, και να γίνει ο ανθισμένος κήπος χωράφι με ξερά αγκάθια που μου ξεσκίζαν την καρδιά.

Ααα, δεν θα τα πάμε καθόλου καλά απόψε. Ευτυχώς σαν φωτάκι στο νυχτωμένο δάσος άναψε η οθόνη. Μήνυμα. «Κοιμάσαι;».

Ενας φίλος από παλιά, είχαμε να μιλήσουμε δεν ξέρω πόσα χρόνια. Τον παίρνω αμέσως.

– Τι γίνεται; λέω.

– Τα γνωστά. Εσύ πως ξύπνιος τέτοια ώρα;

– Ασε, πού να σου εξηγώ, είχαμε τη ναυμαχία της Σαλαμίνος απόψε. Κι εσύ αγρυπνία;

– Εγώ ναι. Αδύνατον. Αν δεν κοιμηθούνε όλοι, σε όλον τον κόσμο, δεν πέφτω για ύπνο.

– Και τι κάνεις δηλαδή;

– Φυλάω σκοπιά στα όνειρά τους. Γερμανικό.

– Εντάξει, ρε παιδί μου, πού θα πάει; Θα περάσει.

– Ναι, θα περάσει. Οπως κι η ζωή άλλωστε.

Εκεί πια, το έχασα το χιούμορ μου. Καήκαμε.