Ο άλλος δρόμος της ευρωπαϊκής καταξίωσης

Δεδομένο. Μια διαπίστωση κοινά αποδεκτή: Ο Ολυμπιακός δεν είναι απλά ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, με βάση τις διαδοχικές παρουσίες του στις κορυφαίες διοργανώσεις. Είναι η εξαίρεση. Εκείνο το ποδοσφαιρικό κλαμπ που μέσα στη μεγαλύτερη οικονομική κρίση της χώρας όρθωσε κι άλλο το ανάστημά του καταφέρνοντας να σταθεί σε ένα δικό του ξεχωριστό επίπεδο. Στο βεληνεκές των σημαντικών. Εκείνων που λογίζονται και υπολογίζονται σε ολόκληρη την γκάμα ενός προϊόντος που πριν συναντηθεί με τον φονικό ιό ήταν ένα από τα ισχυρότερα μονοπώλια της Γηραιάς Ηπείρου.

Ορόσημα και ονόματα

Είναι σίγουρα οι τέσσερις φορές την τελευταία δεκαετία που ο Μάρτης βρήκε τους Πειραιώτες να διεκδικούν το παραπάνω στα κύπελλα Ευρώπης. Είναι ιστορικά οι 19 συμμετοχές στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ και η έβδομη θέση στην κατάταξη αυτής της λίστας που βάζει τους Ερυθρολεύκους πάνω από ομάδες όπως η Λίβερπουλ, η Τσέλσι, η Μίλαν, η Ατλέτικο Μαδρίτης και η Παρί Σεν Ζερμέν. Είναι κάποιοι παγκόσμιοι άσοι που φόρεσαν τα χρώματα-σήμα κατατεθέν του Πειραιά, με τελευταίο παράδειγμα τον Ματιέ Βαλμπουενά. Κάποιοι σπουδαίοι προπονητές που έφτασαν ως την κορυφή με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Ερνέστο Βαλβέρδε. Είναι η… βοή του «Καραϊσκάκης» που εξελίχθηκε σε μια κλασική έδρα των κυπέλλων Ευρώπης. Είναι όμως και κάτι ακόμη που ξεχωρίζει τα πραγματικά μεγάλα ποδοσφαιρικά κλαμπ. Ο ίδιος ο χαρακτήρας. Η συμμετοχή του στα κοινά ενός σπορ με τεράστια απήχηση, αλλά και ο ρόλος του στην ίδια την κοινωνία. Η διάθεσή του να αφουγκραστεί και να προσφέρει. Κάτι που στο μεγάλο λιμάνι έγινε συνείδηση την τελευταία δεκαετία. Στην εποχή του Βαγγέλη Μαρινάκη.

Με αποδείξεις

Τα παραδείγματα αμέτρητα. Από εκείνη τη χειμωνιάτικη νύχτα που το Φάληρο υποδέχθηκε τους φίλους του Ζινεντίν Ζιντάν και του Ρονάλντο στον αγώνα κατά της φτώχειας τον Δεκέμβρη του 2010. Μέχρι την προχθεσινή, ξεχωριστή ειδική αναφορά στην επίσημη ιστοσελίδα του European Club Association (ECA). Ενα ρεπορτάζ που έκανε γνωστό στη διεθνή κοινωνία του ποδοσφαίρου για πολλοστή φορά πως ο Ολυμπιακός είναι και πάλι εκεί. Στην πρώτη γραμμή της προσφοράς. Οπου υπάρχει ανάγκη: «Ο Ολυμπιακός στηρίζει τα νοσοκομεία και τους αδύναμους. Στο πλαίσιο των προσπαθειών του συλλόγου να στηρίξει τη χώρα κατά τη διάρκεια της πανδημίας covid-19, ο Ολυμπιακός έχει συμμετάσχει σε πρωτοβουλίες συγκέντρωσης κεφαλαίων για νοσοκομεία, ιατρικό προσωπικό και ιατρικό εξοπλισμό, καθώς και για παροχή γευμάτων σε όσους έχουν ανάγκη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου». Λίγες ημέρες νωρίτερα ο Βαγγέλης Μαρινάκης προσέφερε το ποσό των 100.000 ευρώ στον τηλεμαραθώνιο του ΠΣΑΠ, ενώ με δική του πρωτοβουλία οι Ερυθρόλευκοι ενίσχυσαν το νοσοκομείο Τζάνειο για τις μεγάλες ανάγκες των ημερών. Για την αγορά ιατρικού υλικού, για μάσκες και ό,τι είναι χρήσιμο σε αυτόν τον… πόλεμο που έχει ακινητοποιήσει τον πλανήτη εδώ και μερικές εβδομάδες. Και προφανώς είναι και άλλα πολλά που συμβαίνουν αυτόν τον καιρό. Από εκείνα που δεν λέγονται. Αποδείξεις προσφοράς και ενσυναίσθησης. Πράγματα για να καμαρώνεις. Για εκείνους που με τον τρόπο τους αλλάζουν τον ίδιο τον ρόλο του ποδοσφαίρου στην κοινωνία.

Είναι παντού

Θυμίζουμε ότι οι Πειραιώτες είναι το μοναδικό ελληνικό κλαμπ που εκπροσωπήθηκε μέσω της Λίνας Σουλούκου στην πρόσφατη τηλεδιάσκεψη της UEFA για τις εξελίξεις αλλά και τη χάραξη πορείας του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου για τον τρόπο που το ποδόσφαιρο θα βγει από αυτή την κρίση. Σε μία ακόμη επιβεβαίωση.

Οπως βεβαίως ότι με την παρέμβαση του ίδιου του Βαγγέλη Μαρινάκη στην πρόσφατη τηλεδιάσκεψη της Σούπερ Λίγκας ήταν εκείνο που με έναν τρόπο κράτησε την ενότητα των ομάδων του ελληνικού πρωταθλήματος για να βρεθεί μια λύση προκειμένου να κλείσει ομαλά ο κύκλος της φετινής αγωνιστικής σεζόν.

Ακόμη και χθες στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΠΟ οι Πειραιώτες με παρέμβασή τους ζήτησαν να βρεθεί ένας τρόπος για να πληρωθούν κανονικά όλοι οι εργαζόμενοι της ομοσπονδίας (όχι όμως και τα… golden boys τα οποία σε μία ακόμη απόδειξη Εξυγίανσης, στηρίχθηκαν στο συμβούλιο από την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ). Μικρά κομμάτια του ίδιου παζλ. Της μεγάλης εικόνας. Του χαρακτήρα ενός κλαμπ που με κάθε τρόπο «φωνάζει» πως είναι παράδειγμα προς μίμηση.