Στόχοι ενός νέου λαϊκισμού{CR}

Την ώρα που η Ελλάδα δίνει συντεταγμένα τη μάχη απέναντι στην πανδημία, έχει αρχίσει να ενεργοποιείται ένα περίεργο σύστημα υπονόμευσης της δημοκρατικής τάξης και της ομαλότητας. Στην ουσία ένα νέο ρεύμα αντισυστημισμού ζητά να αναδυθεί, μέρος μόνο του οποίου περνά από τον ΣΥΡΙΖΑ, η αντισυστημική δυναμική του οποίου έχει απολύτως καμφθεί έπειτα από την εξουσιαστική συμπεριφορά των στελεχών του το διάστημα που κυβέρνησαν. Συμμετέχουν όμως στο σύστημα αυτό δομές και πρόσωπα που, και το προηγούμενο διάστημα, υπεράσπισαν εκδοχές του δεξιού ή του αριστερού αντισυστημικού λαϊκισμού. Οι δομές αυτές, για την ώρα, διερευνούν το πεδίο στοχοποιώντας ιδέες και πρόσωπα με συμβολικό βάρος. Ενα τέτοιο πρόσωπο εναντίον του οποίου ενορχηστρώνονται ανοίκειες επιθέσεις είναι ο καθηγητής Σωτήρης Τσιόδρας, σύμβολο της μειλίχιας σιγουριάς και της εξειδικευμένης αποφασιστικότητας στην αντιμετώπιση της πανδημίας.

Τις τελευταίες ημέρες, στο κάδρο τέτοιου τύπου επιθέσεων μπήκε και η νέα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Ο τρόπος είναι γνωστός. Ορισμένοι πελταστές χτυπούν από τα κοινωνικά δίκτυα. Στη συνέχεια εμφανίζονται δημοσιεύματα σε διάφορα σάιτ, τα οποία διαδίδονται αμέσως αναπαραγόμενα με τη μέθοδο του κόπι πέιστ. Τη σκυτάλη παίρνουν επαγγελματίες σκανδαλοθήρες – και πάει λέγοντας.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ροκανίσεις μια πολιτικό ξεκινώντας από τη δημόσια εικόνα της. Εν πρώτοις, στο στόχαστρο μπορεί να μπει το life-style της: πώς χτενίζεται, πώς ντύνεται, πώς βάφεται, πώς γελάει. Επιδειξίες του αντικομφορμισμού είναι πρόθυμοι να κάνουν μια εξαίρεση για να της συστήσουν να ντύνεται, να χτενίζεται, να φέρεται με τρόπους από τους οποίους εξαιρούν τον εαυτό τους. Και οπαδοί της πολιτικής ορθότητας κάνουν στο πρόσωπό της ασκήσεις σεξισμού.

Εν προκειμένω, όμως, οι υφολογικές υποδείξεις είναι οι πιο αθώες. Παρακολουθώντας την κλιμάκωση της επίθεσης κατά της Προέδρου, διαπιστώνει κανείς ότι φτιάχνεται ήδη ένα πλαίσιο που θα οδηγήσει σε κατηγορίες για κακοδιαχείριση, νεποτισμό, επιδειξιομανία. Με μισές αλήθειες επιδιώκεται μια εικόνα ψευδής. Ας ανακεφαλαιώσουμε:

Η νέα Πρόεδρος εγκαθίσταται στο Προεδρικό Μέγαρο. Βρίσκει διάφορους υπαλλήλους, κάποιοι από τους οποίους είτε κρίνονται υπεράριθμοι είτε δεν προκρίνονται ότι μπορούν να συμβάλουν στους στόχους που έχουν τεθεί. Χρειάζεται η ανασυγκρότηση των μηχανισμών επικοινωνίας, των συμβούλων σε συνταγματικά και διπλωματικά θέματα, όσων ευθύνονται για την εθιμοτυπία, των υπηρεσιών ασφαλείας, της επαφής με το πολιτικό προσωπικό και τους πολίτες. Κάποιες προσλήψεις είναι αναγκαίες αλλά, επειδή η προεδρία οφείλει να μη ζει πέραν του κόσμου τούτου, είναι υποχρεωτικό ένα λιτό σχήμα λειτουργίας – άρα και ο αναγκαίος περιορισμός του προσωπικού. Κι όταν μένει στο Προεδρικό, μπορεί να το κάνει επειδή την εποχή της πανδημίας πρέπει να περιορίζει τις μετακινήσεις της.

Τι είναι όλες αυτές οι ενέργειες; Η αναγκαία αντικατάσταση του συστήματος Προκόπη Παυλόπουλου – που ακόμα δεν έχει κατανοήσει ότι άλλαξαν οι καιροί. Η θητεία του τέως Προέδρου έχει τελειώσει και δεν θα παραταθεί με τα καθημερινά διαγγέλματα και τις ανακοινώσεις που επιμένει να εκδίδει ο Παυλόπουλος – περασμένα μεγαλεία, στην καλύτερη περίπτωση είναι έκφραση της αγωνίας ενός δημοσιολόγου. Η Προεδρία δεν είναι ισόβια. Κι ούτε οι σύμβουλοι ενός εκάστοτε Προέδρου μπορούν να απαιτούν ισοβιότητα.

Οσο για την Κατερίνα Σακελλαροπούλου, θα κριθεί αύριο από τις επιλογές της και από τις πράξεις της. Είναι ανοίκειο να βάλλεται σήμερα απλώς γιατί, μετά τη λαϊκιστική περιπέτεια της χώρας, συμβολίζει τα χαρακτηριστικά της σημερινής δημοκρατίας που έχουν αναδυθεί παρά την υγειονομική κρίση: τη θεσμική ευρωστία ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους δικαίου.