Λιγότερο κι απ’ το τίποτε

Ηταν μια λαμπρή σκηνή συνδικαλιστικού σουρεαλισμού. Γιατροί και νοσηλευτές, λέει το ρεπορτάζ, συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο του μεγαλύτερου νοσοκομείου της χώρας ζητώντας προσλήψεις προσωπικού και καταγγέλλοντας τις ελλείψεις. Το ρεπορτάζ λέει ακόμη ότι προκλήθηκε ένταση όταν εμφανίστηκε στον χώρο η Αστυνομία και πως η αποχώρηση των αστυνομικών συνοδεύτηκε από επευφημίες των συγκεντρωθέντων.

Αλλά η σκηνή δεν ήταν λαμπρή μόνο επειδή η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε εκεί όπου, από τότε που υπάρχουν νοσοκομεία, μια ταμπέλα με ένα κεφαλαίο «Ητα» παρακαλεί για ησυχία. Ούτε επειδή η ησυχία παραβιάστηκε από εκείνους που θα έπρεπε να είναι οι τοποτηρητές της. Ηταν και επειδή η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε από λειτουργούς της δημόσιας υγείας σε μια περίοδο που η προστασία της δημόσιας υγείας επιβάλλει την απαγόρευση των συναθροίσεων. Την επιβάλλει σε κλειστούς και ανοικτούς χώρους. Σε παιδιά και ενηλίκους. Σε μητροπολίτες και συνδικαλιστές. Σε γιατρούς.

Την επιβάλλει επειδή κανένας δεν είναι απρόσβλητος. Καμία ιδιότητα δεν προφυλάσσει από τον ιό, κανένα ράσο, καμία ιατρική ρόμπα και καμία φορά και καμία μάσκα. Το είχε παρατηρήσει και ένας ευρωβουλευτής επισημαίνοντας γράφοντας σχεδόν χαιρέκακα στο Twitter πως τα πρώτα κρούσματα κορωνοϊού ήρθαν από την πιο πλούσια πόλη της Ιταλίας και πως τα μέτρα αφορούσαν ένα ιδιωτικό σχολείο, μια ιδιωτική τράπεζα, έναν μεγάλο δήμο, το κοινοβούλιο και έναν ιδιωτικό τηλεοπτικό πλούτο. Το αντιλήφθηκε, έστω και με καθυστέρηση, η Εκκλησία ξορκίζοντας το κακό από τους ναούς με τον μοναδικό τρόπο που μπορούσε να το ξορκίσει: όχι με θυμιατά και προσευχή, ούτε με γονυκλισίες, αλλά κλείνοντας τις πόρτες στους πιστούς της.

Δεν είναι ασφαλώς όλες οι Εκκλησίες ίδιες. Δεν είναι ούτε οι θρησκείες. Και όσες κοινές περιοχές και αν εντοπίσει κανείς, κάθε δογματισμός έχει τα δικά του χαρακτηριστικά. Είναι άλλος ο θρησκευτικός δογματισμός και άλλος ο πολιτικός. Αλλη η πίστη σε κάποιο υπέρτατο ον και άλλη σε ένα κόμμα. Οι διακρίσεις αυτές όμως αφορούν την κοινωνία των ανθρώπων. Αλλες ενδεχομένως να αφορούν τις κοινωνίες άλλων έμβιων όντων. Δεν έχει διαπιστωθεί πάντως πως διακρίσεις του είδους έχουν απασχολήσει ποτέ τα βακτήρια. Αν θα μπορούσε να τα απασχολεί κάτι, αυτό είναι ένας φιλόξενος οργανισμός για να αναπαραχθούν. Ή, ακόμη καλύτερα γι’ αυτά, πολλοί φιλόξενοι οργανισμοί μαζί, των οποίων η πυκνότητα θα αυξάνει και τις πιθανότητες της καλής φιλοξενίας. Μια συγκέντρωση, από αυτήν την άποψη, μοιάζει ιδανική.

Το σχήμα μοιάζει υπερβολικό, αλλά δεν είναι. Δεν είναι στο μέτρο που δεν είναι υπερβολικός κανένας περιορισμός. Ο,τι γίνεται, με άλλα λόγια, δεν γίνεται για το τίποτε. Γίνεται επειδή, όπως ξέρουν οι γιατροί και οι νοσηλευτές καλύτερα από τον καθένα, ο ιός αυτός και υψηλή μεταδοτικότητα έχει και τη ζωή απειλεί, όπως θα μπορούσε να διαβεβαιώσει πια και ο Μπόρις Τζόνσον, και το εμβόλιο δεν θα συνταχθεί στη μάχη τουλάχιστον πριν από τον επόμενο χρόνο. Τι μένει; Να μη συναθροίζεται κανείς, σε όποιο δόγμα και αν πιστεύει, όσο ισχυρή και αν είναι η πίστη του ή όσο δίκαια και αν είναι τα αιτήματά του.

Ολα αυτά δεν γίνονται για το τίποτε και, αφού δεν γίνονται για το τίποτε, δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να καθαγιάσει μια συνάθροιση. Και, τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση, ο συνδικαλιστικός σουρεαλισμός είναι λιγότερο και από το τίποτε.