Μια πόλη σαν βουβή κινηματογραφική ταινία

…Βράδυ Σαββάτου. Η πόλη διανύει τη 13η ημέρα απαγόρευσης της κυκλοφορίας και οι σκηνές στους δρόμους της εξελίσσονται σαν βουβή κινηματογραφική ταινία. Λιγότερα αυτοκίνητα διασχίζουν την Αθήνα, αδηφάγα βλέμματα φιλτράρουν τις πρωτόγνωρες εικόνες μέσα από τα παράθυρα, οι περαστικοί επιταχύνουν το βήμα. Οχι παντού. Σε κάποια σημεία της πόλης, ένα άλλο βασίλειο κυριαρχεί, με ανθρώπους που δεν θέλουν, που δεν ξέρουν ή που απλώς δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στα νέα δεδομένα. Ενα οδοιπορικό στο κέντρο της Αθήνας αποκαλύπτει όσα μένουν αφανή, τώρα που η χώρα «κλειδώθηκε» για να αφήσει έξω από τις πόρτες της την πανδημία. Ενα οδοιπορικό αρκετών ωρών, όπου αξίζει να σημειωθεί ότι δεν μας σταμάτησε κανείς για έλεγχο…

Η περιήγηση σε βάζει αμέσως στο κλίμα: οι γειτονιές προσπαθούν να προσαρμοστούν. Κάποιες το καταφέρνουν, έστω και αγκομαχώντας: στο εμπορικό κέντρο της πόλης επικρατεί πλέον η απόλυτη ερημιά, ενώ η αστυνόμευση στην Πλατεία Συντάγματος είναι εμφανής. Αλλες, όμως, συνεχίζουν  στους συνηθισμένους τους ρυθμούς: στις γειτονιές των μεταναστών, στα στέκια των αστέγων λίγα έχουν αλλάξει. Η καραντίνα αποκαλύπτει παταγωδώς τους δύο παράλληλους κόσμους που συμβιώνουν σε αυτήν την πόλη.

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΧΟΥΝ «ΠΑΓΩΣΕΙ». Διασχίζοντας τη Λεωφόρο Πανεπιστημίου οι λωρίδες κυκλοφορίας είναι σχεδόν άδειες. Το σημείο που την ενώνει με το Σύνταγμα, εκεί όπου άλλοτε – βράδυ Σαββάτου – το μποτιλιάρισμα ακινητοποιούσε τα οχήματα για ώρα, πλέον δεν υπάρχει τίποτα να σε καθυστερήσει. Βρέχει, κι αυτό κάνει την ατμόσφαιρα απόκοσμη. Μοναδικό σημείο ζωής σε περίπου ενάμισι χιλιόμετρο ασφάλτου, ένας πάγκος με εφημερίδες κοντά στο Πανεπιστήμιο και ελάχιστοι διαβάτες. Η είσοδος του μετρό που άλλοτε έβγαζε φουρνιές ανθρώπων από τα έγκατα της γης δεν έχει παρά δύο διαβάτες. Στην οδό Σταδίου, παρόμοια εικόνα. Οι βιτρίνες, ξεχασμένες, με τα πρώτα ανοιξιάτικα χρώματα που πρόλαβαν να φορέσουν λίγο πριν κατεβάσουν ρολά. Τα μαγαζιά που θα ετοιμάζονταν για τον πασχαλινό τζίρο, οι πελάτες που θα έφτιαχναν τις λίστες με τις αγορές, τα πάντα έχουν «παγώσει». Μικρή υπόμνηση «κανονικότητας», το γωνιακό εστιατόριο της Πλατείας Κλαυθμώνος με τις ανατολίτικες γεύσεις, ανοικτό πλέον για παραδόσεις κατ’ οίκον ή για τους υπαλλήλους της απέναντι τράπεζας που εργάζονται τις καθημερινές…

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΛΕΙΣΤΑ ΡΟΛΑ. Ανάμεσα σε κατεβασμένα ρολά στο κέντρο της πόλης, τα καταστήματα εστίασης προσθέτουν μια νότα μελαγχολίας. Σχεδόν ημιλειτουργούντα, με χαμηλωμένα φώτα, με δυο τρεις ανθρώπους μέσα που γυρίζουν να κοιτάξουν μόλις περάσει κάποιος, έχουν εξαφανίσει τα τραπέζια τους προσπαθώντας να αποφύγουν δυσάρεστες καταστάσεις και πρόστιμα. Στην Αγίου Κωνσταντίνου, ο άδειος δρόμος παρασέρνει κάποιους οδηγούς να αναπτύξουν ταχύτητα, όμως από τη Μενάνδρου και κάτω η όψη αλλάζει. Μέσα στα στενά, πίσω από τη Βαρβάκειο, τα μαγαζιά είναι κλειστά, όμως οι θαμώνες τους παραμένουν εκεί. Στην Ευριπίδου και τη Σοφοκλέους, πυκνές ομάδες, άνθρωποι ξένοι, κάποιοι που αναζητούν μεροκάματο ή απλώς παρέα, χαμένες ψυχές που ψάχνουν τη δόση τους, συνωστίζονται. Καθισμένοι σε σκαλάκια, κρυμμένοι πίσω από κολόνες, μπλεγμένοι σε ύποπτες δοσοληψίες ή καθιστοί για μικρεμπόριο στο πεζοδρόμιο. Θα το μάθει άραγε κανείς αν αυτοί οι άνθρωποι αρρωστήσουν; Θα καταγραφούν στην επίσημη «λίστα κρουσμάτων» και πόσους θα έχουν κολλήσει ως τότε;

Η ΑΔΕΙΑ ΠΛΑΤΕΙΑ. Η Πλατεία Μοναστηρακίου είναι τελείως έρημη, στην Ευαγγελιστρίας και την Αιόλου δεν υπάρχει ούτε ένας περαστικός. Κλειστά ξενοδοχεία και ησυχία, εκεί όπου άλλοτε το σαββατόβραδο θα στήνονταν κυψέλες ζωής. Και ανεβαίνει αυτή η ερημιά, διασχίζει την Ομόνοια, διατρέχει ακόμη και τα Εξάρχεια: τα «παιδιά της πλατείας» εξαφανίστηκαν και απέμειναν μόνοι τους οι αστυνομικοί να φυλούν το σημείο. Και συνεχίζεται η ερημιά ως την Πατησίων, τη λεωφόρο των αντιθέσεων: από την Κυψέλη ως το Τέρμα της ένας άλλος κόσμος υπάρχει. Οι άνθρωποι εδώ κυκλοφορούν κανονικά. Ελάχιστοι, κυρίως Ασιάτες, φορούν μάσκες ή γάντια – κάποια από αυτά πωλούνται κρεμασμένα σε μανταλάκια τοπικών ψιλικατζίδικων. Οι περισσότεροι κινούνται ανά παρέες, χωρίς περιορισμούς, άλλοι με ψώνια στα χέρια, άλλοι χωρίς προφανή σκοπό, στις στάσεις του λεωφορείου στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλον, ενώ οι άστεγοι μετακινούνται σε ασφαλέστερα καταφύγια λόγω βροχής. Οι αραιές ουρές στα σουπερμάρκετ που φτάνουν ακόμη και ένα ολόκληρο τετράγωνο επί της οδού Πατησίων είναι το μόνο που κάνει την περιοχή να διαφέρει από τη συνήθη της εικόνα.

Μέσα σε αυτό το μωσαϊκό της πόλης, ένα μοιάζει κοινό εν μέσω καραντίνας: σαν να αγρίεψαν τα πρόσωπα στους δρόμους…